Flashback #1: januari 2015

In 2015 waren dit mijn gedachten. Die schreef ik toen neer maar publiceerde ze niet. Zo volgen er nog 2. Dit is de eerste…

 

3 januari 2015

We hebben net enkele winkeltjes afgeschuimd, hebben ons opgewarmd in een gezellige tearoom. Het is koud maar we zijn alle drie goed ingepakt en gaan voldaan richting auto. We nemen de vestingroute, wat mooi en gezellig wandelen is. De zon schijnt en we praten. Wandelen praat makkelijk. Het gesprek gaat richting toekomst.

Op dit moment gaat het goed met ons drietjes. We hebben onze draai goed gevonden en in de opvoeding van A. komen we goed overeen, zitten we op dezelfde golflengte. We zijn ook beiden van mening dat er wel wat tijd tussen twee kindjes mag zitten. A. zal eerst naar school gaan.
We praten over een tweede kind. Ik vertel hem mijn idee. Stoppen met de pil in februari-maart en afwachten hoe mijn lichaam reageert. Vorige keer duurde het drie maanden en half eer de eerste kans er was op zwanger te geraken. Daarna terug een goeie twee maand. Uiteindelijk stopte ik in maart en was ik zwanger eind het jaar. Een gemiddelde tijd.
We besluiten om in februari/maart te stoppen met de pil en vanaf augustus ongeveer te gaan voor een tweede kindje. Nu voel ik me er nog niet 100% klaar voor maar ik voel wel dat ik het meer en meer wil.

Spannend hoor 🙂

 

Naar aanleiding van Emiel zijn eerste verjaardag, overmorgen…

 

Advertenties

We zin eki gelucht

Of zoals Liese het zou verwoorden 😉 We zin eki gelucht, we mogen eens buiten. Mogen, ik mag altijd hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik ga wel vaker eens weg met vriendinnen of collega’s. Soms over de middag, soms ’s avonds. Iets gaan eten, daarna iets gaan drinken. Maar deze keer ging ik gaan dansen. Zoals vroeger. Ow jee dat klinkt zo.. oud.

Ik stond deze morgen op. Moe, maar redelijk fris gezien het al heel erg lang geleden is dat ik nog eens echt uit ben geweest. Maar echt, lang geleden in de zin van jaren. Ik vroeg me vooraf zelfs nog af of ik dat nog kan, dansen, haha! En toen ik er was dacht ik, dit moet ik meer doen. Want wat heb ik mij gejeund! Dansen op retromuziek, de beats. De opzwepende muziek, de sfeer, dansen tot je er bijna bij neervalt. Als ik mij echt smijt dan sta ik te springen alsof het mijn laatste keer is. Haha, echt… de huismus in mij is eens uitgevlogen..

Zo een ‘fuif’, da’s ook echt de ideale plek om ‘dingen’ mee te maken. Zo kwam ik Spillie tegen. Je weet wel, die van Big Brother. Ik zag hem aan de wc’s. Ik zag hem eerst selfies nemen met wat meiskes. Mijn zus en ik zeiden nog tegen elkaar. Wat zijn wij blij dat we geen bekende kop hebben. Wij houden van onze anonimiteit. Spillie kwam bij mij staan en vroeg: ‘ken ik je van ergens’. Ik zei hem, nee, kan niet. Jaja zegt hij, ik ken je van ergens. Nope. Ik ken jou van ergens maar gij mij niet hoor, for sure. Ik zei hem ook dat dit waarschijnlijk de meest gebruikte one-liner moet zijn.

Dan was er een jongen. Die kwam praten. In twee minuten tijd waren we bezig over relaties en de liefde. Ik moest zijn leeftijd raden. Goh ja.. moeilijk. We waren wat aan het praten en dan komt het moment. Het moment dat je zegt dat je 30 bent en twee kindjes hebt. Hahah!! Het gezicht dat je dan te zien krijgt. Goud waard 😉 Die jongen was 20 en geloofde niet in de ware liefde. Jammer. Hij zei dat hij nooit een meisje voor 100% zal kunnen vertrouwen. Ik zei dat als je dat niet kan doen, je de liefde niet al vinden. Na een paar minuten droop hij af.

Er werd gedanst en gesprongen. Meegaan op de muziek, de vibes, dansen tot het hoogtepunt van de beats. Man ik was vergeten hoe machtig dat dit is. Ik dans graag alleen, zit dan wat in mijn eigen cocoon. Za-lig.

Maar deze morgen. Goh hoh! Een wrak strompelt naar beneden. Mja ik overdrijf nu wel een beetje. Maar ik ben toch een beetje gehavend. Stramme nek en een zere knie. Blaren aan mijn voeten. Bwah eigenlijk valt het nog mee. Geen zere kop, want ik was bob. Davy staat op voor de kindjes en ik kan nog slapen tot 8u. Als ik beneden kom is de tafel nog gedekt en staat de koffie klaar. Hij is toch zó geweldig!

Hoe kan het ook anders, loop ik de ganse voormiddag in pyjama rond en maak ik het middageten klaar in dezelfde tenue. Ik eet alleen met de kindjes, want ik zeg hem aan de telefoon dat hij wat kan blijven plakken in ’t cafe. Die kleine pagadders zijn vandaag een schoolvoorbeeld aan tafel. Yes! En door bezig te blijven ben ik raar genoeg niet erg moe.

Volgend jaar mogen ze het terug doen, ‘k zal er zeker zijn. Met mijne compagnon, é zus? 🙂

 

 

Een halve liter milkshake en frieten vanavond

‘k Heb daarnet een banaan uit de vriezer genomen, er melk bij gedraaid en de mixer er in gezet. Precies wat ik nodig had. Je zou denken dat een grote tas koffie een bakje troost biedt, maar vandaag doet de milkshake ook zijn werk. Hoewel ik er achteraf wel van opgepoeft ben. Bekomend van een rare week. Waarin ik moet wennen aan nieuwe routines en waarin ik terug weer wat moet loslaten. En wat heb ik het daar toch zo moeilijk mee soms. ’s Avonds ben ik kapot. Van zorgen en van denken, bezorgdheid en moedergevoelens die soms de bovenhand nemen.

De nuchterheid neemt wel van me over en plaatst alles in perspectief. Want hoe ik het ook draai of keer, op het einde van de dag is het allemaal relatief en zijn er geen problemen. En bedenk ik me ook dat wij hier goed zitten. En dat alles goed gaat. En dat de kinderen gelukkig zijn, en wij ook.

En dat ik vanavond frieten ga eten. Met een dikke vette Bicky.

No Panic :-)

Misschien moet ik mijn schrijfstijl wat aanpassen 🙂 Ik heb nu al terug enkele stukjes geschreven en misschien deed ik wat stof opwaaien aan sommige reacties te zien.

Een dag zoals die woensdag dat is druk ja, maar het geeft ook enorm veel voldoening om het allemaal draaiende te houden. En het afschrijven, dat is eens illustreren hoe vlug een dag kan gaan. De uren die voorbij vliegen. Momenten waar je soms zou wensen dat een dag een paar uren langer zou duren.

Hoezeer het soms (soms, zeker niet altijd) vliegen is van her naar der. Uiteindelijk ben je als moeder content dat je je kind een hobby kan geven, iets kan laten doen waar het zichzelf kan ontplooien. Waar het vriendjes maakt. Het zorgt ervoor dat ze kan vertellen over alles waar ze mee bezig is. En ik kan luisteren, naar al haar leuke verhaaltjes.

Je bent ook blij dat je ze kan verzorgen en bekeppen. Oke, hun gesmos voor de vierde keer opkuisen, dat is niet mijn favoriete hobby. Maar als ik op het einde van de dag terugkijk naar wat ik allemaal heb klaargespeeld. Dan ben ik content, dat ik het allemaal kan. Ik ben soms meer tevreden van een drukke dag dan van een dag niets doen.

En geen paniek, er wordt nu en dan gezorgd voor me-time 🙂 Die drie zakken kleren hé 🙂

 

Maar ik vind het ongelofelijk lief! Pannekoeksje 😉

 

Geven en nemen é

Wat ik gisteren deed:

 

5u30: Opstaan voor de baby. Met halfopen ogen al geeuwend naar beneden tsjaffelen. Vijf minuten later de oudste horen roepen dat ze ook wil opstaan. Want dat is niet eerlijk.

De baby in zijn park zetten.

Naar boven tsjaffelen en de oudste overtuigen om te blijven liggen. Ze luistert. Redelijk tegen haar zin maar, ze doet het. Fieuw.

Baby wassen en kleden, koffie zetten, baby boterham en melk geven.

6u30: ik hoor de oudste roepen door de babyfoon, dat het lichtje groen is. Sam het schaap ,de slaaptrainer, zijn oogjes zijn nog dicht want het is nog geen 7u. Maar ze wacht toch nog tot het lichtje van de wekker op groen springt om op te staan, dat is een half uur voordat de ogen open gaan, zoals ik haar heb gezegd. Sam het schaap doet dan toch nog half zijn dienst.

Hmmmm als ik nu het schaap eens wat later instel zodat ze kan blijven opstaan met het groene lichtje. Maar dan toch niet zo vroeg. Er wordt over nagedacht.

Tsjaffel tsjaffel naar boven (twee verdiepen tussen haakjes). En terug beneden. Ondertussen proberen stil te zijn voor D. Falend hierin. Maar het ligt eens niet aan mij. De baby huilt elke keer ik naar boven ga (de scheidingsangst) en Amber die heeft nu niet bepaald een stil stemmetje.

Oudste wassen en kleden, aan tafel gaan en samen eten. Verloopt verrassend vlot.

7u: allen gegeten en aangekleed. Behalve ik. Ondertussen is D. daar. We drinken nog een pot koffie. Terwijl hij beneden is, maak ik me klaar.

7u45: Vol goede moed de baby in de draagzak proberen te steken. Op de rug. Niet evident. Wat dacht ik ook.. dat kind is moe, ik ben moe. Ik heb het ongelofelijk warm van hem tot twee maal toe in die draagzak te krijgen. Half boven de zetel hangend. De draagzak vliegt met het nodige gevloek wijselijk aan de kant. Met de buggy dan.

Ondertussen de oudste nog eens aanmanen haar jas aan te doen. En schoenen. Wat blijkbaar vaak een immens bijna onmogelijke opdracht blijkt te zijn. Schoenen en jas aandoen. Wat vraag ik dat kind toch, zie ik ze soms denken.

En we kunnen vertre.. ah nee, de buggy zit nog in de auto.

Het zware gedrocht uit de koffer sleuren. De steeds ontsnappende baby er in zetten. De oudste haar step geven. Wandelen naar school.

Haar vlug in de rij gaan afzetten want de bel is al gegaan.

Dan ben je op van 5u30…

9u: thuiskomen, de baby in bed. Was draaien, opruimen, boterhammen van de grond rapen. Wat op de pc. Wat strijk wegleggen. Baby uit bed halen, vertrekken naar school want ’t is woensdag, een halve dag.

Tafel zetten, kinderen eten geven en terwijl zelf eten. Oudste voor TV poefen, Opruimen. Boterhammen van de grond rapen. Daarna eerst naar de winkel. Vlug. Want de baby moet in bed. Kinderen in auto laden. 2 Minuten verder kinderen uit de auto laden. Winkelen. Kinderen terug in de auto. 2 Minuten later kinderen uit de auto.

De baby in bed zwieren. De oudste voor tv poefen. Hopen dat ze een tukje doet.

14u-ish: eten maken voor vanavond. Vispannetje. Gelukkig, ontspannend voor mij. Ik ben wel moe. Maar tevreden van het resultaat. Keuken erna terug opruimen. Vaatwas legen en vullen. Wat was plooien uit de droogkast. De dochter ondertussen een koek geven. Fruit snijden en het nodige meedoen voor straks.

15u15: de baby is wakker, net op tijd. De oudste haar turnpak aandoen en haar in twee knotten draaien. En dat gaat niet al rechtstaan, dat moet vandaag al hangend.

De Roomba aanzetten, buggy en kinderen inladen, naar turnles rijden en oudste afzetten. En dan, nog 45 min. rust. Ondertussen koffieklets met vrienden en de baby zijn fruit geven.

17u30: thuiskomen van de turnles. Nog patatten schillen. Vispan in de oven zetten. Wijn drinken.

Eten.

Opruimen.

Zak maken.

Gaan werken.

 

Wat ik vandaag al heb gedaan:

Na het werk doorgereden naar een uitverkoop en twee zakken kleren gaan shoppen.

Patatten gescheld voor vanavond terwijl de koffie loopt.

Koffie gedronken en gegeten.

Dit geschreven.

Binnen een klein uurtje mijn patatjes gaan halen en het uurtje stelen voor een powernap.

 

Slaapwel!

 

 

 

 

 

 

 

‘Mama, kijk, de ziekenwagen! Voor de mensen die dood zijn’.

‘Dat is vooral voor de mensen die hulp nodig hebben. De mensen in de ziekenwagen proberen de mensen te helpen, zodat ze niet doodgaan.’

‘En als de mensen dood zijn dan slapen ze’.

‘Als er iemand dood is dan zijn ze weg, voor altijd’.

‘Ja, en als ze dood zijn dan zijn de ogen toe!’

‘Ja,… dan zijn de ogen toe…’

IMG_20170903_222401

Ik geniet er stiekem van. En ik wil een labelmaker!

Ik hou van de gesprekken die we hebben. 4 Jaar is een leuke leeftijd. Ik probeer niets te verbloemen. We praten over de dood. Of over andere dingen. Soms vind ik het moeilijk om uit te leggen hoe de vork in de steel zit. Soms leg ik het met handen en voeten uit, en zie ik dat ze het nog niet snapt. Dan denkt ze na, staart ze, of zwijgt ze. Om er later misschien nog eens over te beginnen.

Soms komt het ook mijn oren uit hoor. Om altijd en overal een uitleg te moeten geven op alles. En ja, ik zeg ook soms eens gewoon: Daarom! Die van ons praat en vraagt de dag door. Ze heeft ook haar eigen gedacht. Vooral dat laatste is soms zo ongelofelijk grappig. Die grote manieren in dat kleine lijf.

Dat kleine lijf startte vandaag haar tweede dag in de tweede kleuterklas. Er zullen op Facebook wel veel foto’s verschenen zijn van kindjes met de boekentas. Uitgedost met nieuwe kleren en schoenen. Hun haren netjes in de plooi. Een nieuwe boekentas misschien. Ik zal het niet gezien hebben.

Wij waren op de eerste schooldag bijna te laat. Nog net niet de laatste denk ik. Ook ik wilde haar haar nog in twee vlechten doen. Toen ze thuiskwam waren ze er al uit. Al dat werk.. dacht ik.

Hoewel de vakantie redelijk goed gevuld werd en die naar mijn gevoel veel vlugger ging dan vorig jaar, ben ik ongelofelijk content dat de school terug begonnen is. Terug wat structuur, routine, een beetje rush. Dat heb ik wel nodig en het doet mij deugd. School en vakantie, daar zit bij ons een duidelijk verschil in. Hoe vaak hebben we niet gezegd: omdat het vakantie is… Extra ijsjes, smoefeling, laat opblijven, in pyjama blijven tot de middag, veel meer tv als anders… Leuk en goed zolang het duurde. Het structuurbeestje in mij doet een vreugdedansje en we bollen rustig verder met een kleine versnelling hoger.

 

 

Terug van offline

‘Vanaf volgende week ga ik terug minder Facebooken’.

Davy rolt net niet met zijn ogen. ‘Jaja, dat zeg je nu eens altijd als we weg zijn met vakantie’.

’t Is echt zo. Ik geniet er zo hard van. We zijn ondertussen al terug helemaal uitgepakt. De was is al aan het draaien en de handdoeken zijn zelfs al uit de droogkast gehaald en opgeplooid. Hoe huisvrouwachtig van mij is dat niet! Toen we maandag incheckten op de camping in De Gavers te Geraardsbergen was ik helemaal in mijn nopjes. Bij het opendoen van de deur van onze bungalow, ging de wifi op de gsm uit. We spreken op dat moment af dat we tot vrijdag offline gaan. We gebruiken het internet enkel om iets op te zoeken of om onze caches up te loaden in de gps. Geen Instagram, Facebook, email, Whatsapp, Messenger…

Za-lig!

Automatisch zijn we dan ook meer samen. Samenzijn in een druk leven waar je altijd en overal bereikbaar bent, betekent dat je wel samen-bent, maar echt samenZIJN, dat ben je nog meer als je offline bent. In ons geval doen we meer samen zoals (en vooral veel) uno spelen. 1001 Strafpunten later won Davy. Die heeft trouwens een heel goeie uno techniek. Ik kan hem maar niet verslaan. Ondertussen zijn we een nieuw spel gestart en staat het alweer 237-543 in mijn nadeel.

Wat we anders nog gedaan hebben:

Gek, ik moet hier echt over nadenken, en het is nog geen week geleden.

Ik geloof dat we maandagavond op het gemak alles hebben uitgepakt en een verkennende wandeling hebben gedaan op het domein. Oja, we zijn daar op de pedalo’s geweest met de kinderen. Nooit meer, jamais! Ik heb daar to-taal niet van genoten. Ik heb een trauma opgelopen die keer dat Amber met buggy en al in het water is gesukkeld. Sindsdien is de combinatie water-kinderen-ik een no go… Je had het moeten zien.. een verkrampte moeder die bij elke kik haar kroost krampachtig vasthoud, ondertussen een gsm in haar handen pogend een leuke selfie te nemen. Wat dacht ik dan ook.. In de verte zag ik een andere pedalo naderen, met twee jonge gastjes in, lachend naar onze pedalo vaarden ze dichterbij. Ze wilden botsen, ik zag het aan hun gniffelend smoeltje. Mijn moederalarm ging innerlijk af en mijn ogen werden vuurwapens denk ik, want ze peddelden al gauw de andere kant uit. Oepsie.

Dinsdag trokken we er een ganse dag op uit naar Pairi Daiza. Een heel groot park. Prachtig maar eerlijk waar, wij bleven in het begin wat op onze honger zitten. We namen in het begin een route denk ik waar je veel moest wandelen vooraleer je iets van beesten kon zien. Mooie architectuur, dat wel. Mooie bloemen en planten. Maar pretparken is dan misschien meer ons ding. We zijn er Amber trouwens 2 minuten kwijtgespeeld. En da’s lang. Ik heb zo een bandje met ons nummer op. Ze had het natuurlijk niet aan. Gelukkig vonden we ze vlug terug. Twee minuten kunnen op die manier lang duren.

Woensdag zijn we gaan zwemmen. Op het domein konden we voor een heel democratische prijs naar hartenlust gaan ploeteren in het zwembad. Heel verzorgd, proper, kindvriendelijk, kleine wildwaterbaan, een buis, een warm babybadje. Kinderen content, wij content. Het domein heeft ook een goeie cafetaria met groot terras, goed eten, goeie sangria en vlak daarbij een groot afgesloten speelplein. Je kan al vermoeden dat we daar vrijwel elke dag zaten, gewapend met ons unospel. Emiel met een cracot in de hand, ook content. Ik denk dat die jongen de eerstkomende week geen cracot meer kan zien..

Donderdag Geocachen in Galmaarden. See for yourself:

Vrijdag mochten we al inpakken. Daarna gingen we terug naar het zwembad, dan richting cafetaria om te eten en dan richting huis. Waar de eerste was al uit de wasmachine gehaald kan worden. En de dagelijkse gang van zaken terug kan beginnen.

Waarschijnlijk met wat minder Facebook en een beetje meer UNO.

 

Poging 72581

 

 

Amai, 5 maanden is het geleden dat ik nog iets heb neergetokkeld. Toch had ik gisteren 15 bezoekers. Hier en daar vind er nog eens een verwaaide ziel de weg naar mijn paginaatje.

Ik had er opeens weinig zin meer in. Grotendeels omdat ik gewoon andere dingen voorop stelde.

Slaap, bijvoorbeeld. Onze kleinste ‘pernukkel’ sliep door aan 7 maanden. Hij wordt er binnenkort 11. De dagen, maanden dus, nadat hij doorsliep zijn we stilletjes aan wat later in ons bed beginnen kruipen. Ik had precies het gevoel of ik wilde wat zeteltijd inhalen. Gewoon, ploffen en niets doen. En andere dingen.. Alles behalve schrijven.

Al een tijdje terug begon ik zo weer goesting te krijgen. Woorden die begonnen rondzweven in mijn hoofd. Thema’s, ideetjes om uit te schrijven.

Niet alleen schreef ik niet meer, ik las ook niets. WordPress werd van tablet en telefoon verwijderd. De blog verwijderen daar heb ik nooit aan gedacht. Die fout had ik al eens gemaakt en ik had er nadien wel spijt van. Dat is nu het leuke van een blog. Niets moet, alles mag. Van mij. Het enige spijtige is misschien dat er mensen afhaken.

Vandaag slaapt de kleine zijn tuk uit. De oudste kijkt tv. Ik zou eigenlijk moeten een taart bakken en strijken. En daarvoor nog eerst eens mezelf douchen. Ik had mezelf een half uurtje beeldschermtijd gegeven maar jah. Who am I kidding. Da’s te weinig. ’t Is bijna 9u30 en ik zit hier nog.

Amber piertelt van niets. Behalve tussenin eens komen om haar nagels te lakken (mama, mag ik ankeblief nagels), kruipt ze terug in de sofa. Na een tijdje zal ze zich wel beginnen vervelen. Ondertussen profiteer ik er nog eventjes van.

Een nieuwe poging om dus…

  • te schrijven: hier en daar een postje denk ik, we zien wel hoe het gaat

 

  • te haken: een redelijk groot project is af geraakt. Amber haar zeemeerminnenstaart. Het kreeg me terug zin krijgen in meer en een nieuw projectje is al terug opgestart.

 

  • te sporten: een verwrongen nek met als gevolg een week en een half thuis  + wat oplapwerk bij de kine slash osteopaat. Ik moet de raad van die mensen toch eens beginnen opvolgen. ‘Zwemmen is een goede sport, voor je spieren en rug’. Keer op keer krijg ik dat te horen. Die rugschool dat doe ik niet, maar werd geadviseerd om elke dag mijn onderste buikspieren te trainen. ‘Een corset maken’, noemen ze dat. Mja, ik zal het toch maar eens doen zeker. Met goede moed een keer of drie mijn oefeningen gedaan. Andere keren alweer vergeten te doen (geen leegzakkerij, echt waar vergeten!!) . Er word dus nog aan gewerkt. Planking kwam ook ter sprake. Ikke? Planking? Pffft. 1 maal per week gaan zwemmen, doen we dus. Gelukkig doe ik dat enorm graag.

 

  • te vermageren: lukt me eigenlijk vrij goed. Ik weeg nu zo rond de 70. Mijn grens is 71. Ik geef mezelf een kilo  ‘speling’. Als ik 70 weeg mag ik dus wel eens ‘foert’ zeggen wanneer ik wil, tot de 71 er staat. Elke week sta ik op de weegschaal. Ik hoef dus niet constant op mijn lijn te letten. Ik ben in de fase van stabiliseren. Gisteren zag ik zelfs terug de 69,2 staan. Minder moet ook niet hoor. Oeh, dat wil dus zeggen dat ik 2 kilo speling heb. Yes!

 

 

Inslaapwallen

Na twee nachtjes op het werk doorgebracht te hebben wandel ik met pak en zak heel gemoedelijk naar mijn auto. Ik voel me maar ‘half mens’. Alles duurt langer. Ik blijf overal ‘hangen’. Ik luister naar mensen die praten maar halverwege ben ik ze ‘kwijt’. Nu lukt het al helemaal niet meer om 2 dingen tegelijkertijd te doen. Een grote tas koffie, dat is wat ik nodig heb. In het naar huis rijden draai ik de ramen langs beide kanten open. Zo ontstaat er een fris windje. Samen met de zon maken ze een prima, bijna helende combi. Eenmaal thuis zie ik de buren praten. Ik heb ook wel zin in een babbeltje en meng me in het gesprek. Mooi weer maakt me socialer op een bepaalde manier, merk ik op bij mezelf. Ik rond het gesprek af en ga naar binnen. Vlug nog een berichtje sturen, terug de auto in en Emiel gaan oppikken bij de opvang. Het ventje heeft ook een goede dag. Goed gegeten, goed slapen en ik krijg een happy baby terug mee naar huis. Kraaien en lachen. Hij lacht anders vind ik. Gek om te zeggen. Hij klinkt ‘ouder’. Hij begint andere klanken te ontdekken en is ze volop aan het oefenen. Hij begint te gieren van het lachen als ik hem vastpak en begin rond te huppelen. Hij kikkert me stante pede op. Dat is alles wat ik nodig heb, denk ik.

Jij maakt me zo gelukkig, klein patatje.

Terwijl hij wat ligt te wroetelen (woelen voor de niet West-Vlamingen) op zijn mat maak ik koffie. Ik smeer een boterhammetje. En ik besluit nog wat te schrijven. Oorspronkelijk wilde ik een tag invullen. De slaaptag die ik al eventjes staan heb. Maar er zijn andere woorden uitgerold. De warmte van de koffie, de zachte gloed van de eerste zonnestralen en een content sprotje samen met weinig slaap. Het maakt me precies wat ‘corny’.

De batterijtjes moeten wat opgeladen worden en ik dacht aan een tukje maar er is te weinig tijd. De oudste moet straks gaan turnen en eerst opgehaald worden bij mijn zus. Dus het wordt eigenlijk hoog tijd dat de kleinste in zijn bed beland en dat ik mezelf wat toonbaar maak. Bovendien stink ik. Echt. Deo helpt niet meer. Als je jezelf begint te ruiken zit je al een stap te ver. Douche here I come!

img_20170315_115945.jpg

Nieuwe oorbellen maken ook veel goed!

Ben je single en…

Single zijn. Het is een begrip dat me eigenlijk wat onbekend is. Ik heb van jongs af aan al een lief gehad. En als het gedaan was met een lief, dan was er redelijk rap iemand anders. Denk nu niet dat ik tientallen relaties heb gehad. Nee, ik was geen fladderaar. Ik wilde iets definitiefs. Ik heb nooit echt gezocht naar wat ik heb. Het is mij eigenlijk gewoon overkomen.

Maar singles dus. Ik kan me er een beeld van vormen hoe het is single te zijn, maar zal het nooit echt begrijpen omdat ik het gewoon niet bén. Het is een begrip waar je je iets bij kan voorstellen maar je kan er jezelf nooit mee identificeren, want je bent het niet.

Ik ben hier en daar wel wat omringt met singles maar het merendeel van mijn vriendenkring zijn koppels.

Nu, waarom ik dit stukje schrijf.. Mijn zus is ook single. En zij heeft een prachtig initiatief opgestart. Echt, ik vind het een super idee! Ze heeft in overleg met een andere Facebookgroep ‘Vlaamse jongeren ontmoeten +20, +30, -45’, zelf een groep opgestart. De naam is gelijkaardig maar is gericht op mensen van onze regio. West-Vlaanderen dus.

Hier is de link er naartoe. De groep is kersvers en hoe meer leden de groep zal hebben, hoe beter dat de bedoeling ervan tot uiting zal kunnen komen.

De groep is een instrument om andere alleenstaanden te leren kennen, op een ongedwongen manier. Online maar ook in het echt. Stel, je wil naar het evenement ‘de muzikale dinsdagen’ gaan maar niet alleen. Dan kan je dat evenement toevoegen in de groep en vragen wie wil meegaan. Het is dus een alles kan maar niets moet principe. Je kan vanop de zijlijn mee volgen maar je kan ook actief suggesties doen. Het basisprincipe is duidelijk: je moet single zijn + het is geen datingsite. Het hoofddoel is om mensen samen te brengen, niet om te koppelen, al kan dat natuurlijk een gevolg worden van onderlinge contacten.

Je kan er waarschijnlijk ook mensen leren kennen met gezamenlijke interesses. Ik zeg nu maar iets. Kook je graag maar ken je niemand die je interesse deelt en wil je niet alleen naar een workshop dat je toevallig ergens gezien hebt. Je gooit het in de groep en misschien vind je wel een gelijkgestemde die je wil vergezellen.

Akkoord, je moet durven. Maar er is nog niemand doodgegaan van eens uit zijn comfortzone te stappen. En, wie niet waagt…