Dolle pret

Toen iemand vroeg of ik een blog had, antwoordde ik: niet meer. En dat stak. Het voelde zo idioot aan. Ik had eentje ja.. Maar ik heb het opgegeven, wou ik nog zeggen. Toch zweeg ik. Ik wou de waarom’s die konden volgen niet beantwoorden. Mijn laatste blog was er eentje van afscheid. Gezien mijn openbaar profiel met naam en omschrijving, kon ik het gewoon niet riskeren om ‘gevonden’ te worden door paps. Dan zou ik hem helemaal kwijtspelen, dacht ik zo bij mezelf. Dus deed ik what needed to be done.

Nu ben ik iemand die nadenkt, nog es nadenkt om over het nagedachte nog es na te denken. Meestal, wanneer iets blijft in mijn hoofd spelen, dan doe ik er iets mee. Ook al duurt het soms dagen, weken of zelfs maanden. Verdwijnt de gedachte niet, dan ga ik de koe bij de horens vatten. Naast mijn soms impulsieve beslissingen, die meestal wel goed uitdraaien, zijn er dus ook die zaken die gewoon niet uit mijn hoofd gaan. Zoals het bloggen dus. Hoeveel keer dacht ik niet de voorbije dagen ‘oh, hier ging ik wel een blogje over kunnen schrijven’. En hier ben ik dan weer! Ik ben geen opgever nee. Quitting is not in my woordenboek. En vooral niet bij dingen die me nauw aan het hart liggen.

Anyway, dolle pret! was het toen ik vandaag eindelijk mijn zelf geplante prei van vorig jaar uit ons ‘moestuintje’ haalde (wat laat denk ik maar bon!). Moestuintje tussen haakjes, want het was eerder een ‘verwildestukgrond-tuintje’. Ik zal eens kort de omstandigheden schetsen:

Vrouw, 27 jaar, tussen de 8 à 9 maanden zwanger, in de zomer. Gezwollen vingers en voeten. Vrouw blaakt van energie en besluit om een klein moestuintje aan te leggen. Ze gaat naar de winkel en begint met schop en spa een kant van de tuin om te spitten om er dan 50 staaltjes prei in te planten. Hopelijk zagen de buren dit niet, want het was geen zicht. Met een dikke ton voorovergebogen of op handen en knieën (er moet afgewisseld worden of het werd te lastig) gaatjes boren in de grond en er al puffend een preistokje in planten.  En dan nadien gaan staan zoals een zwangere dat doet: licht buigend door de knieën, met haar ene hand in haar rug, en met hier en daar een lichte kreun en vele puffen. Een maand later bevalt de vrouw en groeit de prei. De aandacht voor de prei verslapt en de prei komt ten val aan allerlei belagers, waarschijnlijk alles wat een prei maar kan belagen. Veel te laat sproeit ze eens. Ze komt tot de conclusie dat:

De prei niet in een verhoogd bedje stond en dus ten prooi viel aan te veel water.

Hij langs de verkeerde kant stond en dus te weinig zon kreeg.

De prei groeide en met zijn stengels op het gras terecht kwam, bijgevolg nu en dan eens onder de grasmaaier terechtkwam.

1 Maal werd er gesproeid en negen à tien maanden later staat de prei, tussen tal van onkruid, daar… te staan. Om dat het te belachelijk begon te lijken en er volgende week volk verwacht wordt, heb ik ze vandaag geoogst. Wonder boven wonder heb ik er toch nog een kleine helft van kunnen redden. Weliswaar zijn het niet de meest grote stuks, maar ik kan er toch een paar potten soep van koken.

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Dolle pret

  1. bedankt voor je bezoekje en reactie op mijn blog, Ann-Sophie
    Ik kende je vorige blog wellicht niet, waarom je er dan een punt achter zette is me niet direct duidelijk.
    Mooi dat die prei toch gedeeltelijk gered werd, hoe verging het die aardbeien intussen?

    Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s