De nachtcache

Vrijdagavond hadden we met een groepje afgesproken om een nachtcache te gaan doen. Het was al een tijdje geleden wat we nog gingen geocachen.
Samen met D., mijn nicht, mijn nonkel en mijn tante hadden we de perfecte cache gevonden om ’s avonds te gaan doen. Want een nachtcache doe je in het donker, met een zaklamp. Dan volg je de route van cache tot cache en vind je de caches door bvb. te zoeken naar reflectoren die je de weg wijzen. Vooraleer wij dit samen konden doen, begon eerst de verhuis. Mijn tante ging kijken voor de kleine. Dus, verzorgingstas mee met fles en pyjama. Een zak met dekentjes, beertje en slaapzak. Het reisbedje met het bijhorende matrasje en lakentje.. Na het getsjool Eens daar gearriveerd zetten we alles uit (zonder vloeken op het reisbed want ik heb het door IK HEB HET DOOR!!) en in no-time is het ding opgezet. Nooit gedacht dat ik dit nog zonder gevloek en gegooi zou kunnen, maar kijk.

We vertrekken, richting Torhout. 10 Caches te zoeken. Wij hadden onze botten aan en ik had onze rugzak voorzien van een eet-pakket. Een thermos soep, water, brood, droge worstjes, twee appels. Van wandelen krijg je (ik) honger. Samen met een rol wc-papier (je weet maar nooit).

De reeks lag deze keer in een rechte lijn en we schatten dat de toer ongeveer 4.5 km lang zou zijn. We besloten dus met twee auto’s te rijden. De ene auto op het eindpunt zetten, dan naar het beginpunt rijden, de reeks afwandelen en dan met de auto terugkeren. We had a plan.

We vertrekken van bij mijn tante. We waren vijf minuten vertrokken toen er 1 iemand zei ‘SHIT ik ben mijn wandelschoenen thuis vergeten dus…’. We keren terug, halen de schoenen op en rijden richting Torhout. Het was rond 18u45. Na 40 minuten rijden komen we aan. We bevinden ons in een pikdonker wandelpad omring door bomen en struiken. We vinden de eerste en tweede cache. Toen D. opeens zei: ‘SHIT, ik ben de sleutel van mijn auto vergeten in de andere auto, dus…’. D. keert terug en haalt zijn sleutel zodat we aan het einde van de reeks kunnen terugkeren met onze wagen. Er werd veel gelachen, gezocht en gesmoefeld. Mensen keken ons met een scheef oog aan, wij, met elk een zaklamp in de hand, het moet wel een raar zicht geweest zijn. Na de vijfde cache gevonden te hebben klinkt het zo bij mijn nonkel: ‘SHIT, ik denk dat ik de auto niet aan het eindpunt heb gezet, maar in het midden van de reeks dus…’. Wat dus wil zeggen dat we nog 2.5 km aan ons been hadden, om er dan terug 2.5 km terug te moeten wandelen, om de auto te vinden. Toen hadden we er al 3 km opzitten… Gelukkig, echt waar gelukkig! zaten we bij toeval niet zo ver van de ene auto en konden we met die wagen naar de andere wagen om dan de rest van de reeks af te werken.. Onderweg kwamen we een loopster tegen die om 22u50 aan het joggen was met een hoofdlampje, te midden in een pikdonker steegje. We kwamen een oude man tegen, in datzelfde wegeltje, hij trok op de kerstman, en vroegen ons af wat die man daar deed. Bijna aan het einde van onze reeks stopte er een fiets en keerde om. Hij legitimeerde zich als politieagent. Hij vroeg wat we aan het doen waren. We doen onze uitleg. Slechts 1 van ons had een paspoort bij. Hij vertelde ons dat er in Torhout een ware inbraakplaag was, en dat de inwoners op hun ongemakken waren. Blijkbaar pakten ze ook al enkele exhibitionisten op. Gelukkig kwamen we geen van beiden tegen en konden we met een tiental gelogde caches naar huis rijden. Daar wachtte mijn andere tante ons op met warme chocomelk.

I'm not a burglar, I'm geocaching

I’m not a burglar, I’m geocaching

Advertenties

6 gedachtes over “De nachtcache

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s