Bonux, kwestie van gezond verstand

Klop klop klop. Ik trappel naar de deur en doe ze open. Een bel hadden we nog niet. Nu wel. Ze doet van jingle bells, lekker in de kerstsfeer zijn, ook met de bel. Vroeger had mijn ma een kerstman hoofd naast de ingang, zodat telkens je er kwam, hij zong van HO HO HO, MERRY CHRISTMAS! Dan bewoog zijn mond en baard op en neer, ik vond het geweldig! Enfin, dit vollédig naast de kwestie.

De deur zwiert open en daar staat mijn lieve vriendin. We kennen elkaar van het derde middelbaar. Daar waren we onafscheidelijk. Dankzij haar ben ik de richting opvoedster gevolgd. Op professioneel vlak zijn we elk een andere richting gegaan, maar onze vriendschap die blijft bestaan (schoon hé, en het rijmt). Elk weerzien is telkens lachen geblazen en er wordt serieus wat gebabbeld en gezwansd op een manier zoals enkel vrouwen dat kunnen. De fles cava wordt gekraakt. Gans de morgen had ik gekookt, want onze andere vriendin kwam ook. Voor hen doe ik graag mijn best en voor ik het wist zaten we volop te kletsen. De kleine was er natuurlijk ook. Ze was niet in haar doen. Het was al de vijfde dag dat ze diarree had. Verder dan dat speelde ze, sliep ze goed, hoewel wat meer of anders, at ze goed en was ze gewoon zoals anders. Maar met die slappe enorm stinkende gele stoelgang. Ja kijk, ik ben geen overbezorgde moeder. Ik probeer rationeel om te gaan met elk kwaaltje en niet bij elke scheet bij de kinderarts te gaan staan. Maar deze morgen was er iets anders. Haar kaken stonden rood, maar meer dan anders. Ook mijn vriendin had het opgemerkt. Maar ze krijgt volop tandjes, zei ik. Dat verklaarde volgens mij ook de diarree, want dat had ze altijd als er tanden zaten te duwen. Na het eten doe ik haar slaapzakje aan en stop ik ze in bed. Ze huilt veel, maar ze zat er later in dan gewoonlijk en ik dacht, ze is erover aan het gaan van vermoeidheid dus ik laat ze wat wenen. Maar het stopte niet.

De vriendinnen en ik keken elkaar aan, en met die blik sta ik recht en ga ik naar boven. Ik haal ze naar beneden en zet ze op de verzorgingstafel. Daar ontdek ik wat rare rode vlekken in haar gezicht. Ik piep onder haar body en ook op haar borst een grotere rode vlek. Ik roep mijn vriendin erbij, die zelf twee kindjes heeft. ‘Mo gow wi zeg wuk is da ier zeg?’ (Moet je nu eens zien, wat is dat)
In alle kalmte maar toch wat paniekerig kleed ik haar uit op zoek naar andere vlekken. Mijn vriendin merkte mijn nervositeit op want ze was bij de pinken. Maar toch bleef ze kalm, zoals een goede vriendin dat is op zo een moment. Terwijl we er nog ontdekken, op haar rug, op haar benen, overal rode vlekken.
Inderdaad, toen ze wakker was deze morgen zag ik een rode vlek op haar knie, maar ik dacht dat dit een drukplekje was. In een mum van tijd hadden de vlekken zich dus verspreid. Sommige verdwenen en verschenen dan ergens anders, andere bleven erg groot. Ik haal mijn briefje over kinderziektes uit de verzorgingstas en samen met de vriendin loop ik de symptomen af. 1 Vermoeden, maar verder niets. De dokter wordt gebeld. Die komt redelijk vlug, gezien mijn nerveus telefoontje zal die zich wel gerept hebben.

Klop klop klop.

‘Aaaaah champagne!’ zegt ie terwijl hij kijkt naar de glazen en hapjes op tafel. Als twee betrapte tieners ruimen de vriendinnen wat op en proberen excuses te verzinnen om uit te leggen waarom drie meiden hier op een vrijdagvoormiddag cava zitten te drinken. Ik heb binnenpretjes en vind het een komisch zicht. De dokter onderzoekt de kleine. ‘Het is Utricaria’, zegt de dokter.
‘Wat?’, zeg ik.
‘Utricaria’.
Zeg dan toch wat dat is ik ben geen dokter, doe niet zo geleerd, praat eens normaal zeg!!
‘En wat is dat dan?’, vraag ik.
‘Een allergische reactie, ze heeft iets gegeten of gedaan, anders dan anders, iets nieuws vastgenomen, iets anders gegeven misschien?
Neen, zeg ik. Niets nieuws. Ocharme het kind zat vol vlekken. Ze zag er maar mottig uit. Mijn geheugen is een zeef, maar ik wist al vlug wat de dader kon zijn. Niet lang geleden kocht ik Bonux van de eco-discount. Het goedkoopste in vergelijking met de rest. Daarmee had ik net quasi al haar kleertjes gewassen en dit was hoogstwaarschijnlijk de boosdoener.

Inderdaad, na kledij aan te doen wat niet met dit product gewassen werd, verdwenen de vlekken langzaam.
Ik was blij dat ik wist wat er aan de hand was. Ik kreeg ook pilletjes mee tegen de diarree. Die stond er helemaal los van, van het Bonuxgedoe. Hij bekeek mij wel wat raar zo van welke moeder laat haar kind nu vijf dagen met de vliegende spetter rondlopen. Hij stelde wel beleefd een medicament voor en vroeg daarna zijn centen.

Na al dat hectisch gedoe was ik blij dat alles in orde was, schoven we de voetjes onder tafel, en genoot ik van een leuk middagje met the girls!

Advertenties

6 gedachtes over “Bonux, kwestie van gezond verstand

  1. Liese zegt:

    Niet te doen hoe ze soms reageren op iets als een ander wasproduct! Ik loop ook nooit naar de kinderarts maar wel regelmatig eens gewoon naar de huisarts als ik niet zeker ben over iets. Denk altijd: beter eens teveel dan te weinig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s