Hey, hoe gaat het?

‘Goed’, zeg ik, en met jou? Waarop ik luister naar haar verhaal. We hadden elkaar al lang niet meer gezien. Het leven komt af en toe tussen. Ik vooral mijn gezin en werk en zij haar operatie waardoor ze nu vooral veel thuis zit. Van het ene onderwerp springen we op het andere. We lachen tussendoor, we roddelen wel eens, we amuseren ons.

En, alles goed met jou? Vraagt ze nog eens.

Beja, zeg ik, goed hé. Ik kan niet anders zeggen dan goed, bedenk ik me. Eigenlijk gaat het supergoed, fantastisch goed. Ik heb een superkind, een superlief, een superjob, een superhuis, een superlijf 😉 uhum da’s een beetje er over :p maar ik ben toch wel trots op die negen kilootjes minder. Het gaat zo goed dat ik me soms wel eens afvraag hoe lang het nog zo goed zal gaan. Na die fractie van een seconde bedenk ik me dan ook dat het leven te kort is om je zorgen te maken. Zelfs als het echt niet goed gaat met je, of met iemand die je dierbaar is, is het leven te kort om er je zorgen in (te blijven) maken. Want het leven gaat verder, verder dan wat er gebeurd (is) en wat er in de toekomst nog kan gebeuren. Toch?

Goed.

Mijn vriendinnen kennen mij en als ze vragen hoe het gaat, vragen ze dat zoals je dat normaal vraagt aan een persoon. Als standaard openingszin soms, waaruit vaak een gesprek vloeit. Maar soms gebeurt het ook dat bepaalde mensen de vraag formuleren als in de zin van ‘mo jongske, hoe gáát het nu met je?’. Waarop ze zelfs soms hun hoofd lichtjes zijwaarts buigen en je op een bepaalde manier aankijken als in ‘beter nu?’. Het is al gebeurd dat iemand me zelf een knipoogje gaf, als een soort sussend gebaar. Raar, vind ik dat. Dan heb ik zin om mijn handen uit te steken, dat hoofd met een klein kort maar toch iets hevig snakske recht te zetten, te vragen of er vuiltje in die oog zit misschien? En te zeggen: mens, ik was depressief, ik ben het niet meer, je mag gerust normaal tegen me doen.

Meestal reageer ik tegen die mensen enthousiast ‘mo goed!’ en speel ik de vraag door ‘en met jou?’. Ironisch genoeg zijn die mensen meestal het soort die het moment dat het niét goed met me ging, de vraag niét stelden, en de olifant in de kamer negeerden. Dan denk ik soms: ‘had je het me gevraagd hoe het écht met me ging toen het slecht met me ging, ging je het antwoord dan wel aankunnen?’

Je hebt ook van die mensen die nooit vragen hoe het met je gaat. Ondertussen weet je dat ook al op voorhand. Het zijn van die mensen die altijd over zichzelf bezig zijn. Mensen die in gesprek gaan met anderen, om hún verhaal te doen maar die nooit vragen hoe het met je gaat. Omdat ze gewoon te vaak met zichzelf bezig zijn. Je staat daar in het begin niet bij stil. Maar na een eindje begint het zo wel een beetje op te vallen dat die mensen echt wel zelden tot eigenlijk nooit vragen ‘oe ist’? Vaak is het dan meestal een one-way gesprek waarop mijn hoofd ja en nee knikt en mijn mond hetzelfde antwoordt. Het is een vooral luisterende houding dat ik aanneem en als ik de kans heb dan blijf ik meestal ook niet lang.

Sommigen ontwijken je. En als ze niet anders kunnen omdat ze je toch tegen het lijf botsen, stellen ze de vraag. Dan kan ik het soms niet laten om de vraag dan ook heel uitgebreid te antwoorden 🙂

Laat ons dus gewoon effen normaal tegen elkaar doen. Zoals normale mensen dat doen?

Rest mij de vraag, hoe gaat het met jou? 😉

Advertenties

10 gedachtes over “Hey, hoe gaat het?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s