De man in het park

Na de boodschappen in de kar te verzamelen en bijkomende winkelscène, (waarover later meer), sta ik aan de kassa.

Zoals gewoonte als ik even moet wachten, kijk ik wat rond, mensen afloeren enzo. De observator in ik. Zelfs als ik in de auto rij loer ik mensen af. Altijd even raar als je blik dan kruist met een andere mensenafloerder.

Opeens zie ik hem rondlopen op de parking. Een sjofel geklede man. Onverzorgd. Bleke jeans met bleek jeansjasje. Ik laad al mijn eten in de kar. Eens buiten loer ik de man af. Hij schuimt de wagens af en krijgt keer voor keer het deksel op de neus. De ene mevrouw kan niet vlug genoeg in haar auto kruipen en slaat het portier hard dicht recht voor de man zijn neus. De anderen op de parking doen alsof ze hem niet zien maar laden hun boodschappen zo vlug als kan in.

Dan komt hij naar onze kar. Hij groet Amber. Ik lach naar hem als hij naar me kijkt. Hij zegt: ‘Geld alstublieft, ik in het park slapen’. De man ruikt naar sigaretten. Ik kijk hem aan terwijl ik rustig de koffer vul. Ik zie hem kijken in de kar. Hij kijkt me bedelend aan. Ik zeg hem: ‘Ik geef geen geld, maar ik wil wel iets om te eten kopen voor je.’ De man wrijft duim en wijsvinger tegen elkaar en vraagt nogmaals geld, waarop ik mijn zin nog eens herhaal. De drank zit al in de koffer, nu nog de rest. Hij twijfelt en zegt niets meer, terwijl zijn ogen rusten op de winkelwaren. Ik zeg: ‘kijk, je weet nu dat ik je geen geld zal geven, maar als je even wacht, haal ik wel iets voor je.’
Hij ziet dat de kar leeg is en dat ik zal vertrekken. Oké, zegt hij.

Ik ga terug met een lege kar naar binnen. Tja, wat moet ik nu kopen? Ik haal een brood, een pak chocoladebroodjes, een pak kaas en hesp, peperkoek en een pot confituur. Ik steek het in een zak. Eens buiten wacht de man me op bij de auto, ik geef hem de zak en zeg alstublieft meneer.

Dank u wel. Hij neemt de zak aan en schuifelt weg. Als ik in de auto zit, is hij nergens meer te bespeuren.

Achteraf gezien zit ik met een dubbel gevoel. Hoe moeilijk moet het geweest zijn voor die man om te aanvaarden dat er iemand eten voor je gaat halen. Niet eens kunnen kiezen wat je eet. Maar geld geven, dat kan ik niet. Want hij kan er evengoed een pint of een pak sigaretten mee kopen. Maar wat me het meeste bezighield, de dagen nadien, is dat ik die man niet kon helpen. Hij heeft voor twee dagen ‘eten’, de echte basis dan, maar slaapt dan terug gewoon in het park, en bedelt dan maar verder. Je kan je natuurlijk afvragen of het waar is dat die man in het park slaapt, maar daar gaat het niet over.
Thuis bleef het nazinderen en ik ging op zoek naar een andere manier. Ik vond het adres van het CAW. Ik ben er van overtuigd dat er daar mensen zijn die hem misschien wel kunnen helpen en doorverwijzen. Als hij dan zelf geholpen wíl worden, is dat dan zijn keuze. Als ik hem nog eens zie, tenminste.

Of ben ik nu echt zo naïef…

Advertenties

5 gedachtes over “De man in het park

  1. het is voor iedereen moeilijk om het onderscheid te maken tussen mensen die het wél nodig hebben en de bedriegers die bedelen en nadien met een dikke Mercedes de omgeving verlaten…
    Ik vind dat er genoeg organisaties zijn waar hulp geboden wordt.

  2. Ik zou ook geen geld geven anders gaan ze er gegarandeerd een fles wijn ofzo mee halen en dat hebben ze nu toch écht niet nodig… Dan is hij beter af met iets om te eten ook al koos hij het niet zelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s