De eerste keer

Voor diegene die denken iets ‘anders’ te lezen, ik hou je hier al tegen, het gaat over kinderen 😉

Met de kleine in mijn kielzog ging ik naar den Aldi. De voorraad water en melk moest aangevuld worden. De laatste tijd koop ik water en melk per 24 liter. Dan kan ik de boodschappen tussendoor met de fiets doen want dan heb ik niet zoveel mee. Vroeger sukkelde ik met volle fietsmand en twee volle zakken, één aan elke kant van het stuur + kleine achterop. Loodzware en grappige taferelen denk ik, je moest mij eens zien rijden zeg. Dat vollééédig ter zijde.

Als ik met de fiets ben is Amber gewoon van rond te lopen in de winkel. Als ik niet veel nodig heb, mag ze dingen in de zak stoppen en leert ze ook dat ze niet alles wat ze maar wil kan meenemen. In het begin was dat veel zeggen van ‘nee, terug leggen’. Nu is dat al veel minder.

Ooit liep ze met tomaten rond. Ik had nog tomaten. Hoewel ik weet dat ze die graag eet, moest ze die terugleggen. Ik stond al aan de kassa dus ik moest telkens terug gaan, de tomaatjes terug laten leggen en haar terug naar de kassa brengen. Ik ondervind dat zo weinig mogelijk reageren en gewoon de waren terugleggen, het beste werkt bij haar. Deze keer stond er een man voor mij aan de kassa. Die vond het erg grappig. Telkens ze naar de tomaten ging zei hij ‘mo kijk, kijk, zis weer weg hoor achter die tomaten, hohoh’. Waarop A. natuurlijk maar al te graag die verdomde tomaten ging gaan halen. Ik dacht in mezelf, zwijgt gij! En ik maar over en weer lopen om die tomaten terug te gaan leggen. Toen het zijn beurt was om af te rekenen hield de man eindelijk zijn mond en lagen die tomaten EINDELIJK voorgoed in de winkel.
(Nog nooit schreef ik een tekst waar zoveel het woord ‘tomaten’ in voorkwam.)

Enfin.

Nu moest ze dus in de kar. Het was onze eerste winkel scene waar ‘de mensen keken’. Ze wilde uit de kar, ze mocht niet, ze weent (nog schoon uitgedrukt), ze staat recht, ik haal ze uit om ze er terug in te wurmen. Alé, je kent het wel hé. Twee protesterende beentjes terug in de openingen van die kar proberen te mikken. Maar mijn kop mocht eraf dat ik haar ging laten rondlopen. Al stond ik daar de godganse dag. No way. Dus al spartelend en krijsend gaat het kind terug in de kar, moeder in schuim en zweet maar vastberaden tegenover een waardige vastberaden tegenstander. Uiteindelijk gaf ze het op en konden we verder doen met onze boodschappen. Het duurde eigenlijk niet lang maar ik kan je zeggen, als iedereen kijkt, dan lijken die paar minuten wel uren…

Advertenties

4 gedachtes over “De eerste keer

  1. Grappig, voor alles een eerste keer hé 🙂 ik krijg je logjes niet meer op mijn reader, alleen via mail, B heeft dit probleem ook al voorgehad, het kan zijn dat anderen ze ook niet krijgen… Je kan het melden, dan refresht men je blog en lukt het wel 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s