Amber gaat naar school

Dat elke kleine pagadder naar school gaat, dat is normaal. Elk kind gaat naar school. Punt. Ik had dan ook niet gedacht dat ik er zo een spel van ging maken.

Het begon al een dag of drie vooraf. Ik kon de slaap niet vatten. Laat gaan slapen, wakker liggen… Door het slaaptekort verlies ik mijn focus, wordt ik wat bitsig, vergeet ik vlug,… Ik vond het al raar en kon het niet direct ergens aan linken. Behalve dan de hormonen, maar dat was het niet, ik voelde het. Als ik niet kan slapen dan stelt me dat direct ongerust…

Dag 1. De ochtend dat ze naar school gaat spring ik uit bed. Samen met Davy. Hij nam een dag verlof om mee te gaan. Opeens twijfelen we of we er wel goed aan doen om samen te gaan. Miljaar zeg.. Naarmate de ochtendminuten voorbijtikken.. Ik draai mezelf op.

Heb ik wel genoeg info gevraagd.

Wanneer gaat die bel weer?

Waar moet ik ze nu weer afzetten?

En halen?

Ik heb het gevoel niet genoeg voorbereid te zijn en dan heb ik stress.

A. trekt het zich niet aan en gaat gemakkelijk mee. Samen met papa. Wat ben ik blij dat hij meegaat. Als is het maar om moeder samen te rapen als ’t nodig is.

Bij de klas wordt er gesocialised met twee mama’s en een papa. Ik betrap mezelf erop hen met vragen te bestoken. Wanneer gaat de bel, waar moet je ze afzetten, waar haal je ze op.. Ze lijken het niet erg te vinden. A. gaat mee in de klas na dat we een zoen geven. We wandelen weg. Opeens valt haar frang en komt ze al wenend de gang terug ingelopen. Juf neemt haar wenend terug mee en ik, ik wandel weg en probeer tranen te bedwingen door schaapachtig te lachen…

Toen we ze terug gingen halen kwam ze uit de klas met muts en sjaal (hah! en NU wil je wel je sjaal dragen!) enal. We bestookten ze thuis met vragen terwijl ze waarschijnlijk gewoon op het gemaksje haar stuutjes wou opeten. Toen zei ze opeens.. ‘Aaron’.. En de eerste contacten werden gesmeed…

Dag 2: Ze lijkt het ganse epistel van gisteren al vergeten. Ze neemt haar ‘tassenboek’ en gaat gewillig mee in de auto. Opeens zie ik ze haar schoolkoeken opsmoefelen. Ik neem ze af en probeer haar duidelijk te maken dat dit de koekjes zijn voor in de klas. Maar met een krijsende peuter die schreeuwt, alsof je het laatste stukje voedsel afpakt dat ze ooit nog zal eten, kan je niet echt redeneren.. Alegow, denk ik, we zijn goed begonnen. Gelukkig is het maar twee minuten rijden met de wagen (ik moest erna nog ergens naartoe hoor) en stopt ze met wenen als ik ze uit de auto haal. Gelukkig want ik had geen zin om met een schreeuwende peuter de school in te wandelen. Deze keer wil ze haar boekentas niet aan haar kapstok hangen (aja die koeken é). En dan komen de traantjes. Gelukkig komt juf met haar juffenzintuig en neemt ze mee naar de klas, waarop ik wegwandel. Met elke stap die ik neem, verdwijnt haar geween op de achtergrond. En ik hoop dat het niet lang duurt. Maar dat zal wel niet.. Als ik ze ga halen zit ze op het bankje, lijkt ze tevreden, vertelt ze vanalles dat ik niet begrijp. Thuis aan tafel eten we soep en stuutjes en zegt ze: ‘Jade’, kindjes spelen…

 

Advertenties

11 gedachtes over “Amber gaat naar school

  1. Het zijn grote stappen vooral voor de mama’s, ik heb het heel lastig gehad toen hij de lagere school verliet,….ik wist precies dat het moeilijk ging worden :-), over een maandje heb je het ritme te pakken en dan is er vakantie :-), succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s