Hormonen

Hormonen. Alle dames onder ons, je kent ze wel. Die rare beesten die ervoor zorgen dat je de ene dag poeslief bent en de andere dag de women from hell.

Overdrijf eens niet…

Ik overdrijf niet! Waarom wordt dat ook uitgevonden. Hormonen. Bah. Ik zal je eens vertellen wat ze met een zwanger lijf gaan doen.

Ze geven je puisten. Dikke, vettige, witte, geelachtige doch erg goed uitduwbare puisten. En het liefst vanal situeren ze zich op je smoel. Lekker in het zicht van iedereen.

Ze maken je prikkelbaar aka licht ontvlambaar. Zo komt het dat je er soms lichtjes overgaat. Dat ietsje bitsiger zijn, dat beetje extra grumpynessgehalte, dat tikkeltje gemenigheid, zo op het randje van.. dat je naaste zegt ‘jong, wat is dat eigenlijk met gie! ZAAG!’ Tegelijkertijd vind ik het wel stiekem positief. Dat ietsje meer van je durven afbijten, kan geen kwaad. Assertief zijn, noem ik het.

Ze maken je moe. Aan het einde van de dag ben je bekaf en lig je op een schandalig vroeg uur te ronken in je zetel.

Ze maken je verschrikkelijk emotioneel. Bij het minste zit ik te bleiten. Daarom vermijd ik ten stelligste het nieuws. Dat kan mijn hormonaal zwanger lijf niet aan jong!

Ze doen je vergeten. Een typisch zwangerschapskwaaltje waar ik erg veel last van heb. Als je mij vraagt wat ik gisteren gegeten heb, ik moet serieus nadenken! Niet op woorden kunnen komen, woorden verwisselen, rare zinsconstructies,… Domweg, dingen vergeten. Erg vervelend. Gelukkig is dat kwaaltje rap weg eens de baby er uit is gesqueezed.

Ze geven je in no-time de bijnaam ‘verstrooide professor’. Toegegeven, dat is altijd al een rare kronkel van mij geweest. Maar soms wordt het nu wel sterk vergoot. Zie hier een voorbeeld van vraag en antwoord:

  • Vraag: kan je de vergadering van april bijwonen, wanneer stop je en begint je zwangerschapsverlof?
  • Antwoord: Ik stop op 24 mei, ik zal dus jammer genoeg de vergadering niet kunnen bijwonen.
  • Wanneer frang valt: de dag erna

Je interne (darm)stelsels slaan tilt. Niet kunnen ‘gaan’, te veel gaan, om de haverklap pipi moeten doen. Gelukkig heb ik daar momenteel nog weinig last van.

Misselijkheid, gezwollen voeten, … Van die misselijkheid ben ik gelukkig vanaf. Die gezwollen voeten, dat staat me helaas nog te wachten als het volle zomer wordt. Diegene die mij kennen, en mijn voeten zagen toen ik zwanger was van Amber, zullen me wel gelijk geven. Een olifantenpootje is er niets bij! Sexy hoor. Echt. Sexy.

 

Het uiterst positieve aan deze zaak is, dat al deze kwaaltjes verdwijnen als sneeuw voor de zon, eens die kleine koter geboren is. Dan vergeet je dat stante pede. Eens je die baby in je handen houdt. Ben je gewoon de gelukkigste mens ter wereld.

 

 

 

Advertenties

11 gedachtes over “Hormonen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s