22 Maart 2016

De klootzakken.

Iets na acht uur zit ik in de wagen. Ik heb net Amber aan school afgezet en ben onderweg naar mijn moeder. We gaan straks samen naar de garagist om onze auto te laten nakijken. Er brandt nu en dan een lichtje. Dat moet eens nagekeken worden. Ik hoor op de radio dat er twee explosies geweest zijn op de luchthaven van Zaventem. Wanneer ik aankom bij mijn moeder zet ik de tv aan. Het nieuws sijpelt beetje per beetje binnen. Ik krijg er koude rillingen van. Op weg naar de garage ben ik boos. Ik ben in feite razend. Ik voel tranen van opwellen maar probeer ze te bedwingen. Wat voor nut heeft het. En ik wil niet met opgezwollen ogen bij de garagist aankomen. Ik voel wel een ongecontroleerde woede in mij opborrelen en roep in mijn wagen enkele keren ‘klootzakken’ en ‘lafaards’, samen met ‘nooit geven we hier aan toe’.

Bijna aangekomen hoor ik dat er een tweede aanslag is op de metro in Brussel. Ondertussen zoek ik beelden op via Facebook.

Nadat we terug thuis zijn, neem ik zoals afgesproken de wagen van mijn moeder mee. Ik besluit geen beelden meer op te zoeken en zoals gepland mijn boodschappen te doen. De radio staat wel aan. Tussendoor hoor ik dat men oproept de kinderen op school te laten. Je zal daar maar wonen in Brussel. Wat ik zou doen, ik kan het je niet zeggen.

Ik zoek goedkope sportieve schoentjes voor Amber in de shoe-discount. Geen te vinden dus smijt ik me maar op de leggings. Een voorraad wordt ingeslaan. De kousenbroeken mogen vanaf nu in de kast. Ik ga nog naar de Aldi, naar de Zeeman, spring binnen in de Hema en ga verder naar de iets duurdere schoenwinkel waar ik punten krijg op de spaarkaart van de gezinsbond. Mijn keuze is gemaakt, straks keer ik terug met de kleine mee om te passen (wat kost dat toch geld jong, schoenen…).

In de straten lopen jongeren, kinderen. Wat doen die in zo een grote aantallen op straat? Vraag ik me af. Ik hoor ze praten over de aanslagen. Over wat ze zouden doen. Onderling proberen ze het te begrijpen, toetsen ze verschillende theorieën onder elkaar. Ik hoor handelaars en klanten praten over de gebeurtenissen. Ik kies er bewust voor om te zwijgen en gewoon te doen alsof er niets gebeurt is…

Ik haal de kleine van school. Dat schaap beseft het gelukkig allemaal niet. Tijdens het eten van de boterhammen weent ze. Ze wil een ‘kaasje’ (la vache qui rit). Ze krijgt er één, nadat we de deal maken dat ze dan haar boterham met salami opeet. Ze graait er de salami van tussen uit en vraagt om nog een kaasje. Die krijgt ze niet. Moord en brand. Bleiten, schreeuwen en tuiten. Zo moe en versleten is ze. Ik twijfel om ze thuis te houden en in bed te stoppen maar dat wil ze niet. ‘Ambertje school gaan!’, luidt het. Ik neem ze bij me op mijn schoot, smeer een kaasje uit op de van salami beroofde boterham en geef ze eten uit mijn hand. Ze laat zich gewillig bekukkelen. Ik pak ze zo goed vast en wieg ze wat weg en weer.

Hier ben je veilig, denk ik. Wat ben ik blij dat ik zo ver woon, hier in het verre West-Vlaanderen, denk ik. Tussen de velden en de patatten, weg van alles, weg van de terreur. Tegelijkertijd besef ik dat het nergens echt veilig is. Overal kan toegeslaan worden. Ben ik nu bang? Nee eigenlijk, vooral boos, verontwaardigd..

Ik breng ze tijdig naar school, zoek het gat van mijn droogtoren, die ik ein-de-lijk heb gevonden en zet die uit, sorteer de was, stop ene in, ruim op, maak thee en zet mij in de zetel met wat was om te plooien. Het nieuws van 13u staat op. De beelden komen op mij af en onmiddellijk komen de tranen. Deze keer hoef ik ze niet in te houden. Wat er door mij heen gaat, is dan wel niets vergeleken met de slachtoffers, de families ervan, de omstaanders, diegene die het meemaakten. Ons land is in shock. Waar ik dan de krullen van krijg, is de vraag ‘had België niet in niveau 4 moeten zitten?’ en daarna de vraag of we het niet konden voorkomen hebben.

Wat kan je een nu land constant in niveau 4 zetten. De ene cel is opgerold, natuurlijk zijn er nog andere cellen. Laten we niet naïef zijn om te denken, dat door de arrestatie van dat stuk groensel, het grootste gevaar geweken is. Nuja niemand dacht dat zeker…

Ondertussen hoor ik dat de luchthaven een gemakkelijk doelwit is. En als je de uitleg hoort, dat er geen enkele controle is en dat iedereen zo maar binnen en buiten kan lopen, terwijl een land op niveau 3 staat. Eigenlijk is dit onbegrijpelijk ja. Maar wie ben ik om er veel commentaar op te geven… Het kan overal gebeuren. De bekende meir van Antwerpen, het atomium, ik zeg maar iets…

Er worden de laatste jaren veel trieste bladzijden geschreven in de geschiedenis (van België). De crisis, de vluchtelingen, de aanslagen… Ik hoop dat ze met z’n allen de grootste cellen van terroristen vlug kunnen oprollen maar ja…

De klootzakken. Nooit zal ik mijn vrijheid opgeven denk ik dan, nooit zal ik de angst toelaten in mijn huis en mijn gezin. Want overheersen zullen ze niet. Die stomme IS. Die ik geen IS meer wil noemen. Want het is geen staat. IS is geen staat. Het zijn mensen die een geloof misbruiken om er slechte dingen mee te doen. Slechte mensen, moordenaars en zeker niet capabel om een afhankelijke staat op te richten. Wat zou ik ze dan IS noemen.  Terroristen… het laatste woord is er belange nog niet over gezegd. Wel op deze blog. Waar ik even de behoefte had om een aantal dingen van me af te schrijven…

 

Advertenties

11 gedachtes over “22 Maart 2016

  1. als kleine man hebben we weinig te betekenen, wat kunnen we eraan verhelpen?
    Moeten we nu die drukke centra vermijden? Op vakantie gaan met eigen wagen? Geen optreden meer bijwonen in de AB?
    Plooien voor dat geweld wil niemand, maar op dit moment voel ik er niks voor om in het centrum van Brussel te gaan rondwandelen. Het knaagt toch…

  2. Het jammere is dat zelfs in een staat van niveau 4 dit niet kan voorkomen worden. Als ze dit soort van moorden willen uitvoeren houdt niemand ze tegen.
    Wat niet wil zeggen dat we maar moeten berusten!! Dit soort waanzin mag NOOIT getolereerd worden, maar hoe het te stoppen is een ander paar mouwen 😦

    • Ik had vanalles gepland en ik deed gewoon verder zoals anders.. Gans de dag uur na uur naar het nieuws kijken, daar heb ik niet veel aan. Het verbaast me nu wel dat ik A. Meegekregen heb om thuis te laten eten. In een gemeente hier vlak bij mochten de kinderen ook niet van school gehaald worden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s