Moest ik behang hebben…

Ik plakte ze er achter.

Alles ging goed. Maandag, de eerste dag terug naar school na een leuke maar vermoeiende periode. We zijn negen dagen weggeweest. Het laatste weekend van mei een weekendje weg met de schoonfamilie. De maandag erop een midweekje met het gezin naar Zeeland tot vrijdag en de zaterdag en zondag daarop zijn we ook niet thuis geweest.

Maandag dus terug school. D. terug naar het werk. Terug in de dagelijkse routine. Waar ik eigenlijk wel van hou (structuurbeestje, moi?). Ik haal ze over de middag om thuis boterhammen te eten zoals gewoonlijk.

Ze wil geroosterd brood, ze krijgt het. Ze wil choco, ze krijgt dat niet. Er is gemor en geneut. Ze kiest dan toch vlees voor erop en tomaten voor er bij. Halverwege wil ze kaas. Ze krijgt er geen, moet eerst haar vlees op eten. Na wat geween en gemor doet ze het. Ze is redelijk actief. Van tafel gaan, op tafel willen staan, terug aan tafel willen, water willen, geen water willen, …

Ze moet een ander kleedje aandoen. Ze heeft met tomaten gesmost. Alles af en dan begint het. Dat kleed niet willen aandoen. En het is tijd om te vertrekken naar school. Ze begint te stampen en te slaan. Ik zet ze in de hoek. Ze loopt er uit. Ik zet ze in de hoek. Ze loopt er uit. Enzovoort.. Ze vind het grappig. Ikke niet. Ik begin lichtjes te borrelen.

Ik weet dat ik rustig moet blijven. Dat ik ze zonder woorden terug moet zetten en dat ze het opeens zal snappen. Dat ze er uiteindelijk twee minuten in zal blijven en dat ze dan na een zoentje en knuffel terug een engeltje is, in plaats van een klein vervelend monster die niet wil luisteren en stampt en slaat. 

Ik krijg het en ze ziet het. Ze voelt het aan, ik word nerveus en ik kan het niet verbergen. Normaal kan ik dat wel maar nu.. iets met hormonen.

Ik verplaats ze naar de gang. Ze vind het grappig. Het is een spelletje. Tussendoor probeer ik dat verdomde kleed terug aan te doen. Het is al tien na 1.

Ze spuwt en slaat. Ik geef ze drie kletsen op haar poep, ik verhoog mijn stem, verplaats ze naar de andere gang.

En ik wéét dat dit niet de juiste manier is, dat ik niet goed bezig ben. Ik haat het dat ik ze kletsen heb gegeven. Ik geloof er niet in. Ik voel me ik-weet-niet-hoe schuldig.

Terug op de verzorgingstafel. Nog steeds geen succes. Ik zeg dat ze naar bed zal moeten en dat ze niet naar school zal mogen/kunnen gaan. We zijn tenslotte al bijna te laat. Ze zegt dat ze zal slapen. Ik probeer toch nog dat kleed aan te doen, ze stribbelt nog steeds tegen.

Ik ben nog steeds niet gekalmeerd. Ik word boos, hou ze onder mijn rechterarm vast en ga naar boven. Ik zet ze in haar bed, lichtje aan, rolluiken dicht, licht uit, deur toe en ga naar de kamer er naast.

Ze huilt. Ik moet mij vermannen. Ik voel mij schuldig over de kletsen, over mijn aanpak, over mijn ongeduld, mijn roepen.. Ik raap mezelf bij elkaar en ga rustig de kamer binnen. Ik geef haar de keuze. Slapen of naar school gaan. Ze wil slapen. Ik geef haar een zoentje en knuffel en doe dit rustig en beschaafd. Na 1 keer teruggaan valt ze in slaap.

Uiteindelijk slaapt ze drie uur en een half. Ze was dus op.

Na haar tuk haalt mijn moeder, die ondertussen op bezoek is, haar uit haar bedje. Had ik in alle commotie wel vergeten haar pamper aan te doen zeker…

Misschien kan ik de volgende keer Alexa haar tips in het achterhoofd houden.

 

 

 

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “Moest ik behang hebben…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s