En vervolgens…

De drie laatste weken zijn ingegaan. Vanaf nu begin ik nu en dan de vraag te krijgen, of ik het zie zitten. Mensen wensen me ook succes en een goede bevalling. Ik vind dat wel lief. Ik sta er nu en dan bij stil maar ook niet te veel. Je weet niet wat er zal komen en hoe het zal verlopen. Ik hoop natuurlijk stiekem dat het zo is wat ‘ze’ zeggen: dat een tweede vlotter gaat. De eerste floepte er uit na negen uren. Een uurtje of vijf voor nummer twee en ik ben content.

De eerste bevalling was een ‘droom’. Eentje zoals in de boekskes. WeeΓ«n begonnen ’s nachts en kunnen bevallen zonder pijnbestrijding. Dat was één van mijn ‘doelen’. Geen epidurale. Ze bekeken mij nogal schaapachtig aan toen ik dat zei in het ziekenhuis. Ik vind het niet evident nee, een prik in je ruggenmerg. Voor mij is het nog steeds iets abnormaals inspuiten en dat kan niet zonder risico zijn (al zijn die wel erg miniem, dat weet ik wel). Geen paniek voor de epi-gebruikers! Het is veilig. Maar als het even kan, liever zonder. Ik hoop dan ook dat ik het terug een tweede keer kan. Soms twijfel ik daaraan. Er is iets van het onbekende dat mij niet afschrikt. Als ik niet weet wat komen zal, ben ik er minder bang van en zie ik het veel beter zitten dan iets dat ik al heb meegemaakt of weet van heb.

Ik weet nog dat ik na de bevalling duizend man sterk was. Je lijf draait op adrenaline. Enkele uurtjes slaap is ‘voldoende’ om de kraamtijd in het ziekenhuis te doorstaan. En ik heb daar van genoten. De maanden daarna stapte ik door het leven als kersverse moeder alsof het niets was. Alle kleine probleempjes vlotjes doorstaande, samen met D. Tot ik terug moest gaan werken en na 4.5 maand ziek thuisbleef. Als een geslagen hond. Een grote klop gekregen van de man met de hamer. Drie maanden thuis en drie maanden part-time werken zorgden ervoor dat ik terug even sterk alles terug kon opnemen. Nog beter dan voordien. Ik heb mezelf dan ook goed verzorgd en mij laten verzorgen wanneer het nodig was op de gepaste wijze. Daar denk ik soms aan. Maar niet te veel. We pakken het gelijk het komt.

Verder denk ik ook hoe mijn tweede spruit er uit zal zien. Zal het ook eentje zijn met donker zwart haar zoals Amber. Of misschien toch een rostje met flaporen πŸ˜‰ Klein, groot, dik, smal? Zal het ook zo guitig lachen, zal het een vroege of late kruiper zijn, even spontaan als zus of helemaal anders van karakter? Blauwe heldere kijkers zoals Amber of donker zoals ik?

Ik verlang om Amber voor te stellen aan haar nieuwe broertje of zusje. Om haar te laten helpen met verzorgen, om haar de baby te laten vasthouden, het te knuffelen, te bedebbelen en te bekeppen.

We zijn er helemaal klaar voor! Nu nog de baby er vlotjes uit zwieren. Komt in orde πŸ˜‰

 

Advertenties

7 gedachtes over “En vervolgens…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s