Een koningswens

Eindelijk kan ik er over schrijven en heb ik een gaatje gevonden om hier even mijn gedachten zwart wit te laten worden. Wetende dat ik vandaag pas om 16u mijn kookpotten van deze middag in de vaatwas heb gekregen, zegt genoeg denk ik. Een was van 30 graden die maar niet buiten aan de wasdraad geraakte, belandde -op goed geluk- in de droogkast volgens het programma ‘delicate was’. Die kwam er niet gekrompen en nog redelijk cava uit. Nog enkele dingen op de verwarming zwieren, een stuk of twee die toch een strijkbeurt kunnen gebruiken, plooi plooi plooi en het was klaar. Verdorie waarom heb ik dat nog niet eerder gedaan?!

Een koningswens… Zo hebben mensen ons vaak gefeliciteerd. Een koningswens! En man wat voelde het ook zo toen onze zoon werd geboren. Emiel kwam vorige week woensdag ter wereld. Ik zal je het bevallingsverhaal van begin tot einde sparen. Misschien kan ik je gewoon vertellen dat hij in 5.5 uurtjes mijn lijf verliet. Een flinke brok van 3.9 kg en 52.5 cm lang. Het was even puffen en pijn lijden om dat kleine mannetje uit mijn lijf te krijgen maar o wat verdween alles toch zo vlug eens hij op mijn buik lag. Wat was ik benieuwd geweest. Had hij veel haar of niet, hoeveel ging hij wegen, op wie ging hij lijken. En ja, natuurlijk is hij perfect. Hij is gewoon het mooiste mannetje dat ik ooit heb gezien.

Eindelijk kon ik kennis maken. Alles begon opnieuw. Je bent terug moeder. Van een tweede krijg je minder uitleg op de materniteit. Ik heb toch eventjes terug moeten vragen hoe je dat minimensje een pampertje aandoet zonder dat navelstrengetje te beschadigen op 1 of andere manier. Er hangt daar ook iets te bengelen waar je rekening mee moet houden. Een luier verschonen wordt plots een race tegen de tijd, anders loop je het risico een ongewenste zegening te krijgen. Plots heb je terug een kind die huilt en een moeder die nog niet weet waarom. Heeft hij het niet te warm of net te koud? Heeft hij wel genoeg gedronken, moet ik nog wat geven? Of heeft hij krampjes of ergens last van, en hoe moet ik hem nu troosten. De eerste nacht heeft hij mij goed liggen gehad! Hij sliep redelijk veel. De twee nachten daarna sliep ik een uurtje en half. Eenmaal thuis vonden we al vlug onzen draai. We bollen op het gemak verder. Niets moet. Hij slaapt voorlopig voorbeeldig in blokjes dus zijn we nog redelijk uitgerust. We volgen zijn ritme en passen ons aan.

Amber is nu grote zus en o wat doet ze dit toch goed! Ze wil zorgen en verzorgen, aanvaardt haar broertje alsof hij er altijd is geweest. We proberen haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken en letten er op dat ze niet het gevoel moet krijgen om plaats te maken voor een ‘ander kind’. En ze begrijpt het. Soms vraagt ze wat extra aandacht en doet wat stoer. En dan geven we die haar met veel liefde. Wat besef ik nu hoe groot dat kleine meisje al is. Groot en toch nog mijn kleine kleuter.

We zijn nu al een weekje met vier. Klaar om elkaar nog beter te leren kennen in elk onze (nieuwe) rol. En ik, ben nu moeder van 2.

Het plaatje past. Perfect.

Advertenties

12 gedachtes over “Een koningswens

  1. damngoodsoffie zegt:

    Proficiat! Ik vond jongenspampers in het begin ook veel lastiger dan meisjespampers. Dat ding kan zich zomaar ineens op je gezicht richten. Veel genieten maar ook veel moed de komende weken want eentje is geentje πŸ˜‰

  2. Wat een flinke zoon, ik ben aan het lezen met mijn kleinkind van 3 maanden op mijn schoot! Zo genieten, het is gewoon net of ik terug zelf een kindje heb!
    Een superdikke proficiat, ook aan de papa en zus!! πŸ’œ

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s