Geocachen in Dadizele

De weekends thuis zijn. Man hoe zalig is me dat eigenlijk… Wat heb ik hier al van genoten. Nog niet denken aan 1 op de 2 werken… Voor wie wil vragen of het leven met een drie jarige en een 1 maandertje druk is. Ik zeg je dat het genieten is. Die kleine sprot past er perfect bij, precies of hij is er altijd al geweest. Zoals D. onlangs zei. Nu is ons gezin compleet.

In die vrije weekends hebben we al ons deel gehad van mooi weer. Het ideale moment voor ons om de wandelschoenen uit te halen en te gaan geocachen.

img_20161008_144535.jpg

De zon scheen ferm in ons gezicht

Onze eerste route was in Dadizele. De vuurdoop voor Emiel. Ik stopte hem in de draagdoek, Amber in de buggy, want we wisten nog niet hoe ver ze het zou volhouden om te stappen en weg waren we. Het was de eerste keer dat Amber actief mee zocht naar ‘doosjes’. Omdat we willen dat ze het graag doet, maken we er nogal een ‘spel’ van (met veel tamtam). We gebruiken woorden als schatten zoeken, verstoppen en zoeken wordt uitvergroot alsof dit het leukste spel is dat er bestaat. Er zijn koeken en snoep mee in de rugzak als beloning en ze mag op elk blaadje zelf de stempel zetten. Als ze er eentje heeft, zing ik luidkeels ‘Amber heeft er eentje gevonden!’. Wat je al niet moet doen he… Maar kijk, als we willen dat onze kinders onze hobby delen, moet er wat voor gedaan worden ook.

Ons Vlaamse landschap is mooi. Dat valt niet te ontkennen en ik kan het nooit laten om nu en dan foto’s te nemen, al is het maar met de gsm. Simpele velden, maar ze brengen rust. Dit is alweer een mooie route die we anders niet zouden gedaan hebben was het niet van het cachen.

dsc_0007.jpg

Je kan het bijna niet zien maar in de verte staat een man hout te hakken voor in zijn stove kachel. Het geluid weergalmt door de velden. Het zal er gezellig zijn in zijn huisje te lande.

dsc_0017.jpg

Er waren alweer enkele leuke verstoptechnieken, zoals deze obus. Een mooie streekgebonden touch. Er worden hier, in Vlaamse velden, dikwijls eens obussen gevonden.

dsc_0004.jpg

Op het einde van  de wandeling, een 4-tal kilometer en een kind met wonde aan de hand verder (ze viel en hield zich vast aan prikkeldraad), wissel ik de wandelschoenen terug in voor mijn hieltjes (die trouwens aan vernieuwing toe zijn. En ik moet nu straks toch toevallig naar de Brantano zeker…). Na een invasie van strontvliegen (de buiten he…) keren we huiswaarts.

De kleinste hummel heeft het nooit beseft dat we weg waren. Hij trok het hem allemaal niet aan en sliep voor het vaderland weg. De oudste likte haar wonden. We hopen dat het haar niet tegenhoud en dat ze geprikkeld is (snap je hem ;-)) om nog vele doosjes te gaan zoeken!

Advertenties

10 gedachtes over “Geocachen in Dadizele

  1. Leuk om die kleine er zo bij te betrekken. Jij leert haar iig andere dingen dan computerspellen. Je kan haar ook prikkelen door over de natuur te vertellen zo leuk als ze de pluizenbol van een paardenbloem herkennen.

    Like

  2. Je bewandelt inderdaad wegen die je anders niet zou doen hé. En goed dat jonge kinderen niet weerhoudt om dat te doen. Trouwens van één kind naar twee was een minder grote overgang dan die van een eerste kind.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s