10 Jaar

Tien jaar zijn we vandaag samen. Gek hoe je dan denkt, waar is de tijd. Soms voelt het aan of het gisteren was. Ik heb vandaag al meerdere malen de tijd zitten terugdraaien in mijn hoofd. Over hoe het eigenlijk allemaal toevallig was en eigenlijk ook goed uitgedraaid is. Raar om zeggen, maar dat is wel zo als je weet dat wij elkaar leerden kennen via het internet.

Toen ik Davy leerde kennen had ik mezelf gezworen om geen relatie meer te hebben. Ik had er even genoeg van. Na 4.5 jaar wilde ik gewoon alleen zijn.

Ik had een internetpagina, op ‘redbox’. De voorloper van Tinder? Daarmee kan je het misschien vergelijken. Maar simpeler, denk ik. Een profielpagina, een of meerdere foto’s, een beschrijving van jezelf. Mijn voornaamste reden om die te hebben, eigenlijk de enigste reden, was om rond te neuzen op andere pagina’s. Ik plaatste er ook gedichtjes op (I know…) en teksten. Telkens kreeg ik verzoeken van jongens die mijn msn adres vroegen om dan te chatten. De pagina zelf daar kon je enkel berichtjes heen en weer mee sturen. Ik blokte dit altijd af, dat chatten. Geen zin had ik in al dat gezever en gepalaver dacht ik. De meesten drongen aan en dan moest ik er nog minder van weten.

En dan was hij daar, 1 van de zovelen die een berichtje achterliet. Na enkele berichtjes heen en terug vroeg hij zoals de anderen mijn msn adres om te chatten. En weer stuurde ik terug dat ik dit niet gaf, omdat ik geen contact wou. Maar hij was anders dan de rest. Hij zei dat hij dit begreep en dat hij dit respecteerde.

En toen was het hek van de dam… Omdat hij de enige was die niet aandrong, gaf ik toch toe. Dat resulteerde in drie maand chatten, weg en weer geven van enkele fotootjes om uiteindelijk op een eerste date te gaan. Na de eerste date kwam er een tweede en dan was het koekenbak.

Nog geen jaar later gingen we samenwonen, twee jonge snotters (19 en 20) om vijf jaar later een huis te kopen en het jaar daarop een gezin te stichten. Een dochter en een zoon later ben ik nog altijd zottecontent dat hij naast mij staat.

We zitten op dezelfde golflengte. Meestal denken we hetzelfde over een bepaald onderwerp hebben we dezelfde smaak. Hoe zal ik dat zeggen. We vinden elkaar in een gesprek. Wij maken zelden ruzie. Bijna nooit. Ik herinner mij 2 ruzies in al die jaren. We discussiëren wel eens over iets maar we komen eigenlijk goed overeen. Ale, al een chance 🙂 Ook over de opvoeding van de kinderen hebben we weinig meningsverschillen. Natuurlijk zijn die er wel. Maar niet in die mate dat ze zo hard van elkaar verschillen.

We kunnen goed praten. Dat zal dan waarschijnlijk een grote reden zijn waarom er hier niet vaak geruzied wordt. We praten dingen uit, respecteren elkaars mening en kunnen gewoon goed met elkaar om.

Hij is eigenlijk de perfecte man voor mij.

Hij is superhandig. Hij kan veel en heeft hier al veel gedaan in ons huis. En toegegeven, ik heb twee linker handen. Hij heeft inzicht. En ja, ik niet 😀

Hij is slim. Hij is verstandig en dat siert hem. Hij kan bijvoorbeeld enorm goed hoofdrekenen. Ik vind dat sexy, ik kan het niet helpen 😀

Hij is grappig. Hij is de grappige, ik ben eerder de serieuze. En dat trekt mij in hem aan. Hij kan zo een situatie ombuigen gewoon door zijn manier van doen. En als hij 1 van zijn ‘dansjes’ showt, ja dan kan ik gewoon niet meer…

Hij is de ideale papa. Hoe hij bezig is met de kinderen, ik wordt er week van. Ik zou uren kunnen toekijken hoe hij met hen bezig is. Hoe Emiel op zijn borst ligt te slapen of hoe hij met de oudste speelt. Hij neemt volop zijn verantwoordelijkheid en zijn gezin komt op de eerste plaats. Zijn kinderen zijn zijn alles. En daarom is hij ook mijn alles. Ik probeer niet de melige toer op te gaan maar da’s moeilijk bij zo een logjes 😉

Hij kan het enorm goed uitleggen. Ik hoor hem graag bezig. Hij kan zo in een groep staan en beginnen vertellen. Dan ben ik hem soms aan het afloeren. Dan krijg ik soms binnenpretjes en muis ik hem af. Hoe hij vertelt en de manier waarop. Het is iets dat ik niet zo goed kan. Het uitleggen. Misschien dat ik daarom liever schrijf. Eens hij begint dan is hij ook moeilijk te stoppen 🙂

Hij is enorm sociaal en heeft mensenkennis. Hij zou praten tegen een steen. Hij weet ook áltijd wat gezegd. Dat op zich vind ik al een kunst. Hij kan mensen ook goed inschatten.

 

Alles samen. Hij heeft het. En het allerbelangrijkst, ik heb hem.

Advertenties

11 gedachtes over “10 Jaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s