Terug naar de basis

Onlangs zeiden we tegen elkaar: dit wordt een lastige periode. Ja, het wordt inderdaad een lastige periode. Het ís ook een lastige periode. We hebben het nu over ons kleinste mormeltje. Die momenteel een beetje het centrum van ons bestaan lijkt te zijn. Een beetje overdreven natuurlijk.. maar veel draait rond hem. Hij is een goeie 15 maanden. Een zalige leeftijd. We lachen ons dikwijls krom. Hoe hij wiggelwaggelt door de living met een doosje inktpatronen, die hij gepikt heeft uit het schof waarvan hij weet dat hij er niet mag inzitten. En leutig dat het is. We zeggen vele keren ‘oooh’ als hij samen speelt met zijn zus. Er zitten ook verzuchtingen bij als hij weeral eens alles volgesmost heeft, de aarde van de plant heeft rondgegooid, voor de vierde keer zijn pamper vol heeft ge…, weent voor een onverklaarbare reden, wakker komt in het midden van de nacht, nét wanneer je de dag erop een vroege dienst moet draaien of wanneer je na een late maar om 23u in je bed bent gerold.

Er wordt hier vaak gepland in functie van hem. Vragen er vrienden of familie om iets te doen dan wordt dat automatisch gekoppeld aan: en wat doen we met Emiel. We staan er niet om te springen om hem in een ander (reis)bedje te steken, om dan laat uit te halen en naar huis te brengen. Het gebeurt, maar met uitzondering, want het geeft mij vaak een slecht gevoel. Al geniet ik ten top van de avond. Ik denk dan: hij had thuis in zijn eigen bedje kunnen liggen. Met als gevolg dat er zorgvuldig gepland en nagedacht wordt over onze uitjes. Het gebeurt dan ook vaak dat de ene thuisblijft terwijl de andere weg is. We hebben geen vaste babysit en doen enkel beroep op familie. Ergens naartoe gaan met een 15 maander is niet zo evident. Het hangt er ook van af waar je gaat. Een huis met iemand met kinderen is voor mij aangenamer dan een huis waar geen kinderen gewend zijn. En dan nog. Constant een peuter nahollen is niet echt een ontspannend uitje. Soms gebeurt het dat we ergens naartoe gaan maar hij is niet in zijn element. Hij is hangerig, of weent. Dan kijken we naar elkaar en ja, stappen we soms op.

Het is een keuze. Er zijn ook gezinnen waarvan kinderen overal meegaan op eender welk uur. Als dat werkt, waarom niet. Iedereen doet waar hij of zij er zich het best bij voelt.

Naast hem hebben we ook grote zus. En ik sta er op om ook met haar dingen alleen te doen. Zoals vandaag. Zij en ik, gaan zwemmen terwijl Emiel in de opvang is. Dat had ik zo geregeld. Het was zalig, een uurtje in het frisse (soms wat té frisse, brrr) sop wat ravotten en spelen en haar daarna afzetten in de turnles. Daarna een uurtje in de cafetaria koffie drinken en even relaxen. Wat gaat een uur toch rap!

We vallen terug op onszelf. Cocooning heet dat blijkbaar. Het is genieten maar ook verdomd knokken. Niets vanzelfsprekend nemen, goed plannen en tijd nemen.

Prioriteiten stellen.

Eentje gaan drinken ’s avonds, eens weggaan. Ik weet nooit de dag erop of ik fris man zal kunnen zijn of wat de nacht zal brengen. Als we dikke pech hebben komt hij wakker ’s nachts van een of andere tand die zit te duwen. Als we geluk hebben slapen we door (en dat is steeds vaker!) maar mijn ouder wordend lijf lijkt me soms wel eens te straffen wanneer ik volgens ‘haar’ te laat in mijn bed ben gerold.

En ja ook bloggen én ze lezen, vervalt wat op de achtergrond. Komt door mijn sjaal die ik heb gehaakt. Die had even voorrang, als ik deze winter nog een warme nek wilde hebben.

Ik ben zeker dat ik binnen een jaar, wanneer ik mijn twee pagadders naar school ga kunnen brengen, meer tijd zal hebben voor mijn vrienden en familie.

Momenteel ben ik voor sommigen wat verder weggerold. Maar ik ben niet weg hoor, zie je mij niet piepen daar in de verte? Als je even geduld hebt, kom ik er langzaam maar zeker wel terug aan.

 

 

Advertenties

7 gedachtes over “Terug naar de basis

  1. Dit logje druipt van de moederliefde. Heel mooi, ontroerend zelfs. Fantastisch geschreven ook. Mocht ik hoofdredacteur zijn van een weekblad, het stuk krijgt een ereplaats.
    Jullie kabouter heeft bijzonder talent, zo vier keer per dag zijn pamper vols…chrijven, amai!

    Liked by 1 persoon

  2. WAAAAAT? haken belangrijker dan bloggen? Foei 🙂 🙂 🙂
    Nee joh, cocoon jij maar heerlijk, ik zeg het ook elke dag tegen mijn dochter. Kleinking is even oud als jouw kindje, super!!!
    Ik lees je verhalen graag, vind ze erg herkenbaar en lees in elke regel dat je gelukkig bent!
    liefs x

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s