Ouderzonden: #woede

funny-children-quotes-dad-illustrations-spaghetti-toes-martin-bruckner-6

Ira (woede – toorn – wraak – gramschap)

 

Waarmee duwen de kinderen op je spreekwoordelijke knoppen?

De oudste:

Wanneer ze blijft doordrammen. Oeh ik heb dat écht niet graag. Doordrammers. En eigenlijk, zie ik mezelf er soms in. Raar toch.. Als ik iets graag wil, dan ga ik er voor. Tot ik op het punt kom dat ik echt besef dat ik het niet zal krijgen of dat het niet zal lukken. Maar eerst moet ik alles zelf geprobeerd hebben om tot die conclusie te komen. Ik kan er precies dan pas vrede mee nemen. Ik heb graag het laatste woord en ik wil overal mijn mening over geven waar ik denk dat ik het moet geven.

En ja, meet mijn dochter. Ik zie er vaak krak dezelfde eigenschappen in. Op kleuterniveau. Goeie eigenschappen, maar soms. Soms!! Zou ik ze achter het behang plakken.

Wat ik ook niet zo kan appreciëren is wanneer ze een drama maakt.

Ik ben uiterst allergisch voor dramaqueens. Zowel in de volwassen versie als de kinderversies. Misschien is dat ook terug een deeltje van mezelf. Ik sta zelf niet graag in de belangstelling wanneer het niet nodig is. Ik krijg er de krul dan van als mijn dochter het nodig vind om een drama te maken van.. noem maar op. Ik merk wel, door niet in te gaan op ‘drama’, dat die minder vaak voorkomt. Was dat maar bij volwassen mensen ook zo. 

Verder wil ik ook dat ze manieren heeft en beleefd is. Zowel thuis als ergens anders. Anders heeft moeder de vrouw niet veel nodig om uit haar krammen te schieten.

Oja en treuzelen, daar heb ik ook een bloedhekel aan. En weer zie ik mezelf hierin soms terug. Karma is getting to me.

De jongste:

’s Nachts wakker worden. Of te vroeg. Zoals al een dag of drie het geval is. En omdat ik enkele dagen thuis ben, sta ik op. Tot Davy deze morgen om 5u30 zei: ‘ik zal wel opstaan’. Den engel. Het kruipt redelijk rap in mijn kleren. En het moment zelf ben ik cranky. Echt niet te genieten. En het is sterker dan mezelf maar ik kan er ook niet stil om zijn. Ik begin te mompelen en te vloeken terwijl ik opsta en naar boven tsjaffel. Ochtendhumeur heb ik dan weer niet.

Jammeren. Ken je dat, dat wenen maar niet echt wenen. Jammeren, zagen, achterlopen. Hangen. Aan je been. Zelfs als je op het toilet zit. Ik heb echt waar nog de grote boodschap zitten verkondigen met Emiel op mijn schoot. Of nergens ‘wel’ zijn. Komen vragen om gepakt te worden, om dan terug op de grond te willen. Wenend. Geen raad weten met zichzelf. Tot ikzelf geen raad weet met mezelf.

Gelukkig kan ik zeggen dat hij al bij al een content ventje is. Hallelujah. En Amber is ook meestal haar huppelende happy zichzelf. En ik moet zeggen, hoe ouder ik word en hoe langer ik mama ben. Hoe meer ‘ervaring’, hoe gezapiger ik het allemaal aanpak. Steeds zo consequent mogelijk, maar die knop moet ik gelukkig niet zoveel gebruiken.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Ouderzonden: #woede

Laat een reactie achter op Thomas Pannenkoek Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s