Tabula rasa

Ik vroeg me daarnet af, of ik helemaal opnieuw zou beginnen met mijn blog. Alles wissen, ander thema, ander lettertype, alles anders. Alle berichten weg. Met een leeg blad beginnen.

Vanwaar komt die vraag..

Ik heb hier en daar wat oudere berichten zitten lezen en merk dat ik qua schrijfstijl redelijk wat ben geëvolueerd. Ik vind enkele van mijn oudere berichten zelfs maar niets. De schrijfstijl, de onderwerpen, hoe ik ze heb uitgeschreven. Ik vind sommige niet mooi uitgetypt. Soms eindeloos lang en saai. Of volledig naast de kwestie. Ik ben er een paar beginnen wissen. Dan ben ik gestopt. Elk bericht opnieuw lezen. Dat geeft geen nut. En dan begon ik na te denken. Waarom wissen van iets waar ik die tijd wel achterstond. Het is uiteindelijk wel iets van mezelf geweest. Je kan ook geen boek schrijven, het publiceren en na enkele jaren in elk huis elk boek gaan ophalen en verbranden. Het is ook gemakkelijk.

Dus ik denk er anders over. Wat ik schreef en hoe ik het verwoordde, was op dat moment oke voor mij. Daar hou ik het nu bij. En het is wel mooi om de evolutie te zien van mezelf in het schrijven.

Misschien vind ik sommige van mijn berichten van nu binnen vijf jaar ook maar niets. Je kan het misschien vergelijken met het lezen van je dagboek dat je terugvind na al die jaren. En bovendien, zijn er ook andere berichten die erg leuk zijn om terug te zien. Zoals hier, over de tijd toen ik zwanger was bijvoorbeeld. Of hier en hier, waar ik recepten deelde en schreef over mijn liefde voor eten. Ja liefde, geen overdreven woordkeuze. Of over mijn mooie familie en gezin. En tal van andere verhalen..

Ik blijf dus gewoon verder bollen. En jullie, bloggers, begrijp je wat ik bedoel? Ooit al eens gereboot?

Advertenties

Ooit wil ik

Ooit wil ik de wereld zien. Wil ik over bergen trekken of door woestijnen rijden. Wil ik plaatsen zien waar anderen zelden komen. Of beter nog. Wil ik op een plaats komen waar niemand ooit is geweest. Wil ik logeren bij locals en wil ik zien hoe het is daar, in die andere wereld. Wil ik proeven van ‘hun’ keuken en wil ik leren van hun gewoontes.

Ooit wil ik een waaghals zijn. Wil ik racen in een wagen. Wil ik springen uit een vliegtuig. Wil ik bungeejumpen vanop de hoogste brug. Wil ik duiken in de diepste zee, of klimmen op de hoogste berg.

Ooit wil ik toneel spelen. Wil ik spreken voor een volle zaal. Wil ik mij inleven in een rol. Wil ik ontdekken of ik het kan. Wil ik uit mijn comfortzone stappen en mijn eigen grenzen verleggen.

 

Durf te dromen…maar..

want-quote

Sneak peek at my week

 

Ik maakte ravioli. Het was een leuke dag. Alles wat moest gedaan zijn, was gedaan. Geen gehaast, tijdsdruk of wat dan ook. In het oorspronkelijke recept moest ik wontonvellen gebruiken om de ravioli te maken. Natuurlijk waren er in de verste verte geen wontonvellen te bespeuren. Na wat opzoekwerk blijkt het iets Aziatisch te zijn. Ik ben ietsje teleurgesteld in mijn Italiaans kookboekje. Maar soit, ik besloot om dan zelf mijn pasta te draaien. Zo ontspannend voor mij. Als ik kook mag het voor mij gerust stil zijn. En liefst niemand rond mij. Deze ravioli was met een zalmvulling en een citroen-dille saus. Verrassend lekker.

IMG_20171005_231800.jpg

Ik had een date. We zien elkaar veel te weinig. Dus daar moest iets aan gedaan worden. Het werd een ongelofelijk gezellige avond. Waar ik twee cava’s mengde met een joekel van een triple sec koffie. Ik ging de dag erop gaan werken met een kleine kater. Ik postte de foto op Instagram én Facebook. So not me dat laatste. Met hashtags enal zelfs! Ik ben een Instagirl (bestaat dat woord?). Maar kijk, ook vriendschap is een werkwoord en niets is vanzelfsprekend. Dus ik was blij om de avond door te brengen met mijn sweety. Een van de weinigen waar ik de slappe lach mee kan krijgen, waarbij de tranen van over je wangen rollen en je buik pijn doet van het lachen.

DSC_0012.JPG

Ik heb een schaap gekocht. Amber had toen ze klein was ook zo een schaap, die is lange tijd haar lievelingsbeertje geweest. Ik spotte deze in Delhaize en twijfelde niet. Dit exemplaar is wel redelijk groot. Met als gevolg dat Emiel hem niet moet hebben. Dus heb ik het schaap geadopteerd. En slaap ik vanaf nu met een beer. Ik kan het iedereen aanraden 🙂

IMG_20171013_123743.jpg

Vraag me niet waarom maar ik ben dit jaar fan van chrysanten. Ik vind ze prachtig en ik associeer ze totaal niet met kerkhoven of trieste tijden. Ze staan buiten net achter het keukenraam. Telkens als ik buiten kijk fleuren ze mij op.

We dropten de kroost vrijdagavond bij mijn schoonouders. Die wonen heel handig dichtbij Oostende 🙂 Ideaal voor onze date night! We gingen voor ‘iets anders’ en aten voor de eerste keer Mexicaans. Een dikke vette royal mojito met een bordje vol vettigheid en als hoofdgerecht een bordje vol met nog meer vettigheid. Maar oh zo lekker. Na het eten gingen we op mijn verzoek eerst een avondwandeling maken. We gingen op de pier en moesten terugkeer maken want de wind deed pijn aan onze oren. Hoe romantisch! Of het aan de leeftijd ligt, vraag ik me af. Tien jaar terug ging ik er waarschijnlijk bij wijze van spreken in mijn ondergoed rondgedarteld hebben. Ofja.. eigenlijk niet echt bij wijze van spreken maar da’s een ander verhaal… haha. Ik was doodcontent toen we arriveerden in het casino en ik na inschrijving de toiletten kon opzoeken want ik moest pipi doen van de koude. En mijn haren kammen. En mijn lipstick bijwerken. Davy mocht alweer wachten op mij.. zal hij dit ooit gewoon worden..? 🙂 Toen ik buitenkwam was hij, typisch, al een praatje aan het slaan met de wc mevrouw. Hij is niet het type die zijn smartphone bovenhaalt. Hij doet een klapke. I love him for it. (Ik ben trouwens wél dat type).

We namen plaats aan de roulette tafel. Hij speelde en ging met redelijk wat winst naar huis. En ik genoot van dit alles, van onze avond. We kunnen er weer tegen. Binnen een week of zeven is het weer zover. De oppas is al geregeld!

 

Het M-decreet

Het M-decreet. Voor de ene misschien onbekend en indien bekend misschien wel onbemind voor de mensen die er mee te maken hebben.

Het M-decreet is, kort gezegd, een beslissing van minister Crevits, om het reguliere onderwijs, inclusief te maken. Kinderen met een beperking, stoornis, speciale noden, laten deelnemen aan het gewone onderwijs.

Inclusie.Een mooi woord. Wat is er mooier, mensen te integreren in de ‘gewone’ wereld. Inclusief zijn betekent, samen met elkaar, voor elkaar. Elkaar respecteren en elkaar aanvaarden met elk zijn rugzak. En die rugzak van een ander helpen dragen. Hoe moeilijk en hoe zwaar die rugzak ook is. Iets dat vele voorzieningen hoog in het vaandel dragen. Dagelijks worden er vele initiatieven, mensen en middelen ingezet, om mensen met een beperking zoveel mogelijk te integreren in het dagdagelijkse leven. En er worden bruggen gebouwd, bergen verzet, met een lach op het gezicht, van de zorgvrager en de zorgverlener. Een mooie harmonie.

Voorzieningen, begeleiders, deskundigen, die de kennis en ervaring hebben om met vele problematieken om te gaan, dragen maar al te graag hun steentje bij om al dat moois te verwezenlijken. Het is namelijk niet zo vanzelfsprekend, omgaan met autisme, dyslexie, dyscalculie, ADD, ADHD, aandachtsstoornissen, gedragsproblematieken, enz…

Het M-decreet schets hierin zijn beeld. Als een deel van deze kinderen kunnen meedraaien in het gewone onderwijs, dan is dat inclusief werken. En is dat een meerwaarde voor beide partijen. De schoolgemeenschap, de medeleerlingen, het kind met noden. Het kan iets moois zijn. Kinderen die zorgen voor elkaar. Die leren omgaan met iemand anders, met een rugzak, en die helpen dragen.

Hoewel, dat je het als leerkracht, ouder en kind, niet alleen kan. Dus laten we elkaar helpen hierbij. De expertise die er in het buitengewoon onderwijs aanwezig is. Een multidisciplinair team van ergotherapeuten, kinesisten, opvoeders, en nog zoveel meer. Is er niet in het gewone onderwijs. Er is enkel het kind, de ouder en de school.

En dan kan er hulp ingeroepen worden. Van GON begeleiding, van zorgleerkrachten. Van mensen met kennis van zaken, die ondersteuning kunnen bieden aan alle partijen.

Je zal de ouder maar zijn. Je merkt dat je kind thuiskomt met problemen. Je merkt dat je kind anders is. Je doet een test, en die bevestigd al dan niet je vermoedens. En je gaat op zoek naar hulp. Want elke ouder wil dat zijn kind gelukkig is. En dat kan, ook al heeft het extra ondersteuning nodig. Je wil dat je kind, terwijl jij gaat werken, in een veilige begripvolle omgeving zit. Die weet wat je kind nodig heeft. En dat gaat niet alleen over autisme, maar ook fysieke beperkingen, verstandelijke beperkingen, …

Je zal de leerkracht maar zijn. Je merkt dat het kind in je klas anders is. Of je merkt het niet, maar de ouders komen je vertellen, dat er bijvoorbeeld autisme is vastgesteld. Iets dat in een klas niet altijd duidelijk is, maar thuis des te meer. Een kind die elke dag zijn uiterste best doen om mee te draaien, en thuis moet ontladen, … Maar wat is dat juist, autisme? Of dyslexie? Of hoe moet ik in godsnaam omgaan met gedragsproblemen? Of wat kan ik doen om dat kind te ondersteunen? Want ik heb ook nog 19,20,21,… andere kindjes in mijn klas die ik elke dag mijn aandacht moet kunnen geven.

Je zal het kind maar zijn. Je merkt dat je anders bent. En je doet je best om mee te draaien. En je kan alleen maar hopen dat die grote mensen de juiste beslissingen nemen.

En die zijn er. Er zijn zoveel mogelijkheden om te helpen. Extra hulp, begeleiding. Zolang er maar voldoende dialoog is tussen alle partijen.

Waar het M-decreet dan misschien wel faalt? De nodige middelen en begeleiding voorzien. Om inclusie mogelijk te maken. Het is en blijft een mooi woord, en het kan iets prachtigs zijn. Maar het heeft verdomd veel moeite en middelen nodig om het te kunnen bereiken. En dan is mijn vraag.

Is het reguliere onderwijs daar wel klaar voor? Ik lees en hoor voorbeelden van hoe stroef het gaat om de juiste weg te vinden voor alle partijen. Ik hoop dat er ook vele verhalen zijn waar het wel lukt om samen de juiste weg te vinden en het kind de juiste begeleiding te geven die het nodig heeft.

Helaas lees ik bijvoorbeeld in dit artikel van de Knack, dat er nog een lange weg te gaan is…

En ik hoop dat de angst voor het onbekende, plaats kan maken voor een mooie samenwerking , in het belang van het kind.

Dat ene uur…

Vorige week vrijdag ging ik gaan zwemmen, althans, ik had het zo in mijn agenda gezet. Ik had er zo naar uitgekeken. De kleinsten was naar de opvang, de grootste in school. Vrijdagochtend, het perfecte momentje in mijn agenda die week. En ik heb het afgezegd. Waarom weer? Ik weet het al niet meer. Om iets huishoudelijk-achtigs te doen. Dat weet ik wel nog.

Ik koos huishouden boven het zalige zwemmen. Wat stom van mij! Het moest een zalig uurtje geweest zijn. Just me, het frisse water. Duikbril op en lengtes zwemmen. Ritmisch boven en onder water, met de duikbril op. Mijn eerste tien – twintig lengtes verlopen met allerlei gedachtes in mijn hoofd. Over alles. De kinderen, het huishouden, zelfs het werk. Kleine dingen, grote dingen, mijmeringen. Hoe meer lengtes ik zwem, hoe verder de gedachten wegdrijven.. ze kunnen me na een tijdje niet meer bijhouden en na een eindje lijken ze weg te vloeien in het water.  Tot er niets meer van over blijft. Er blijven alleen de bewegingen over die ik maak. In een vloeiende lijn van de ene kant naar de andere kant. Stroomt alles uit mijn lijf. Na een uurtje voel ik me herboren. Laat ik alle bekommernissen achter, in dat grote bad. Na een douche te nemen en het koude momentje van locker naar kleedruimte te doorstaan, krijg ik het opeens warm. Als ik naar buiten stap dan voel ik mij als herboren. Fris, batterijen opgeladen. Het zalige gevoel dat iedereen heeft na een uurtje sport.

Maar vrijdag ben ik niet geweest. En ik heb het geweten. Want ik had het nodig. Er eventjes uit zijn, dat uurtje, om er dan terug volledig in te vliegen. De batterijtjes waren low, en na het weekend waren ze nog lower… en nu zijn ze bijna plat.

Gisteren kreeg ik het nieuws dat ik donderdag onverwachts thuis ben. In plaats van de vroege shift te gaan doen, ben ik vrij. Emiel is in de opvang en dat kan ik niet afzeggen, of ik betaal die dag.

En raad eens wat ik ga doen…

Kleine moeite, grote winsten: het weekmenu

Ik ben al een heel eind fan van het maken van een weekmenu. Ik postte een foto van mijn inspirerende kookboeken van het moment op Instagram. Ik kreeg reactie van een gelijkgestemde ziel 😉 en dus, gooi ik mijn menu eens op de blog.

Eens ik mijn menu heb samengesteld, ben ik precies altijd in mijn nopjes. Als ik dan mijn blaadje aan de frigo hang overvalt mij een vlaag van trots. Om eens te overdrijven. Nee echt. Ik voel me dan echt georganiseerd enal. Ik geef mezelf nog net geen speekselmedaille.

Wat ik dan niet meer tegenkom:

  • De dag zelf of ervoor niet meer hoeven na te denken wat we in godsnaam zullen eten de dag erop.
  • Als gevolg daarvan om de vijf voeten naar de winkel moeten hollen, want de ingrediënten voor wat je wil heb je natuurlijk niet allemaal in huis.
  • Als je dan in de winkel bent (met wel of niet je kinderen die mee moeten) kan het nog gebeuren dat ze datgene wat je wil, niet in voorraad hebben.
  • Natuurlijk wil je gezond eten want je wil letten op je lijn (ale, soms toch). Maar geef toe, last minute beslissen wat te eten, eindigt in vettigheid.

Waar zijn die winsten?

  • Tijd: Terwijl ik de menu opstel, maak in mijn boodschappenlijstje op. Maak ik de menu voor twee weken, dan maak ik alvast mijn lijstje voor de tweede week en hang ik die aan de kant. Dat heb ik dan ook al. De dag zelf of erna doe ik mijn boodschappen voor die week. Brood vriezen we hier trouwens ook in. We hoeven dus enkel sporadisch eens beleg te halen.
  • Gemoedsrust: Zalig gewoon, twee weken weten wat te eten. Niet meer nadenken.
  • Gevarieerd eten: een tip dat ik overhoudt mijn vroegere diëtiste. Nadenken over wat je zal eten motiveert om variatie in te steken.
  • Nieuwe recepten een kans geven: ik neem er altijd enkele van mijn kookboeken of receptenmapjes bij. Dan plan ik een nieuw recept op een dag waar ik wat meer tijd en ruimte heb om iets nieuws uit te proberen.
  • je spaart centen uit. Je koopt enkel het nodige dus je geeft minder uit. Minder afval en verliezen.
  • promo shoppen: Naast dingen die op mijn lijstje staan neem ik steevast promotievlees mee. Ik gooi die in de vriezer en zet die dan op mijn volgende menu. Dan heb ik ook wat meer tijd om na te denken wat ik er mee ga doen.

 

Wat er op de menu staat hangt ook af van

  • wie het klaarmaakt. Ben ik bvb nog op mijn werk ’s avonds dan kookt Davy nog als hij thuiskomt. Dus iets simpel en vlug klaar, want hij heeft de kindjes.
  • welke dag: de woensdag bvb.  dan wil ik iets dat ik ’s morgens of ’s middags kan maken en ‘ s avonds enkel hoef op te warmen

 

Het menu

 

Dinsdag

Tortilla pizza’s (gezond)

Woensdag

Macaroni met kaas en ham (vlug)

Donderdag

Gebakken aardappel – varkensgebraad met mosterdkorstje (nieuw recept) – koude groentjes

Vrijdag

Kok-au-vin + ‘vaste’ patatjes (nieuw recept)

Zaterdag

Eitjes (vlug)

Zondag

Ik op mijn werk, Davy en kinderen bij mijn ma (easy :-), dikke zoen aan mamaatje)

Maandag

Bloemkoolgratin met gehakt en puree (basic)

Dinsdag

Hamburger – aardappel – erwt en wortel (vlug)

Woensdag

Kipfilet – aardappel – appelmoes (vlug)

Donderdag

Verse ravioli met gerookte zalm + slaatje (nieuw recept)

Vrijdag

Pizza

Zaterdag

Spaghetti

 

Het vergt wat tijd om het in elkaar te steken, maar eens je het gewoon bent gaat het al iets vlugger. Een grote pot koffie er bij nemen helpt ook. En uitgeslapen zijn. En geen kinderen aan je sleppen.

 

Maak ik je er warm voor? Of is het totaal niets voor jou? Wie doet het? En wie deelt zijn menu met mij?

Of hoe een jaar voorbij vliegt…

IMG-20170921-WA0001

Mijn lief klein patatje. Je bent vandaag 1 jaar geworden! In de opvang hebben ze dat gevierd en je kreeg er een mooie kroon voor in de plaats. Je grijpgrage handjes zullen die wel in een paar tellen te pakken gehad hebben. Wij doen ons feestje een beetje later.

Mijn klein scheetje. Ik knuffel je elke dag bijna plat, met de nodige zoenen erbij. En het is wederzijds. Je bent zelf ook een knuffelgat. Je kruipt van her naar der en ik vind het zo schattig. Die handjes over de vloer. Plets plets plets. Als je content bent dan schudt je ook je hoofdje heen en weer terwijl je over de grond schuifelt.

 

DSC_0006_3

Zottecontent, zo zien we je vaak. Je bent een vrolijk mannetje. Ook ben je sociaal, je lacht naar vrijwel iedereen, je bent graag bij de bende. Zalig is het gewoon, om je hier bij ons te hebben. En wat mij natuurlijk stiekem blij maakt, is dat je uiterlijk toch een beetje een kopie van mama blijkt te zijn 🙂 Je bent zelfs nog een donkerder type dan mij. Met je diepbruine ogen charmeer je niet alleen mezelf maar vele anderen. Typische moederpraat zeker? 😉

Je bent een enorm pratelgat. Daar zullen je vader zijn genen voor iets tussen zitten. Daar is soms ook geen woord tussen te krijgen 😉

Het heeft wat geduurd. Maar eer je er was, was je niet weg te slaan van je zus.

IMG_20170827_131525

Ja, je bent ‘haar’ Emiel. Ze is zo zot van jou. Ze schermt voor je en zorgt ervoor dat je geen kleine dingetjes in je mond steekt. Of de wc borstel.. Soms is het ook wat teveel voor je. Als je de zoveelste zoentjes en knuffels van je zusje krijgt, maar je wil even rust, dan kan je al eens van je afbijten. Maar Emieltje, je mag er zeker van zijn, je grote zus, daar zal je op kunnen bouwen, dat zie ik zo. Ook jij zoekt haar constant op. En als jullie liggen te schaterlachen, en je kijkt naar mij met je donkere kijkers.

Tja, dan smelt ik…

 

Gelukkige verjaardag kleine sprot!

#flashback 3: augustus 2015

De laatste van drie gedachtekronkels die ik twee jaar geleden had…

 

13 augustus 2015

 

Mijn lijf vind dat ik moet wachten. Ik wacht af… Maar ik ben niet geduldig, ik ben er erg mee bezig.. ik probeer van niet.. maar ik denk er bijna elke dag aan.

Ik ben erg onregelmatig…

Verdikke. Als dit niet regelmatig komt, dan weet ik ook langs geen kanten wanneer dat de kans het grootst is om…

Ik hoop dat het stilaan toch op zijn plooi zal komen. Want ik begin nu wel meer en meer te verlangen naar een broertje of zusje voor Amber!

 

 

 

 

#flashback 2: mei 2015

Een vervolg op gisteren…

 

Zondag 17 mei 2015

Na een goede twee maand pilvrij te zijn komt mijn lichaam terug op gang. Raar is dat hoor. Mannen, u bent gewaarschuwd, vrouwenpraat op komst! Jarenlang neem je die hormonen en programmeer je jou lijf naar je eigen zin. Netjes de maandstonden, geen puistjes, geen hinder van allerhande kwaaltjes (ik toch niet, andere vrouwen misschien wel). Maar eens je stopt met de pil dan zegt je lichaam AHA! en ziet ze de kans schoon je te flikken precies of we zien nog niet genoeg af om het toekomstige kind er uit te duwen er urenlang te kermen van de pijn. En dan ben ik nog zo éne die koppig een epidurale weiger… Geen spuit in mijn ruggenmerg, dank u. Maar ik dwaal af!

Mijn lijf dus. Ze bestookt mij met pijnlijke borsten, puisten, stemmingswisselingen… En laat nu net dat laatste zijn waar ik even ben van geschrokken. Het begon met enkele nachten niet goed slapen en het werd daarna gevolgd door wat ik het best kan omschrijven als verstrooidheid, minder geconcentreerd, onzekerheid die boven komt drijven.. ik zal het niet als neerslachtigheid omschrijven maar echt happy was ik niet. Ook viesgezind, zo erg dat D. mij letterlijk gezegd heeft dat ik minder moet zagen want dat het erover is. En hij had nog gelijk ook.. (maar dat zeggen we niet te luid hé ;-)) Enfin, ik was een beetje op mijn ongemakken… Bang om terug de volledige controle over mezelf te verliezen, je eigen ik die precies stilletjes aan verdwijnt… Het deed mij direct daar aan denken! Die stomme ziekte… Het goede nieuws is dat mijn maandstonden bijna gedaan zijn en de symptomen daarbij ook verdwijnen! Wat ben ik blij! En opgelucht…

Alles komt dus terug op gang en ik hoop zo hard dat het niet lang meer zal duren 🙂 Vooral nu er enkele vriendinnen net bevallen zijn van hun kleintje, doet mij nog meer verlangen naar het onze!

 

 

Flashback #1: januari 2015

In 2015 waren dit mijn gedachten. Die schreef ik toen neer maar publiceerde ze niet. Zo volgen er nog 2. Dit is de eerste…

 

3 januari 2015

We hebben net enkele winkeltjes afgeschuimd, hebben ons opgewarmd in een gezellige tearoom. Het is koud maar we zijn alle drie goed ingepakt en gaan voldaan richting auto. We nemen de vestingroute, wat mooi en gezellig wandelen is. De zon schijnt en we praten. Wandelen praat makkelijk. Het gesprek gaat richting toekomst.

Op dit moment gaat het goed met ons drietjes. We hebben onze draai goed gevonden en in de opvoeding van A. komen we goed overeen, zitten we op dezelfde golflengte. We zijn ook beiden van mening dat er wel wat tijd tussen twee kindjes mag zitten. A. zal eerst naar school gaan.
We praten over een tweede kind. Ik vertel hem mijn idee. Stoppen met de pil in februari-maart en afwachten hoe mijn lichaam reageert. Vorige keer duurde het drie maanden en half eer de eerste kans er was op zwanger te geraken. Daarna terug een goeie twee maand. Uiteindelijk stopte ik in maart en was ik zwanger eind het jaar. Een gemiddelde tijd.
We besluiten om in februari/maart te stoppen met de pil en vanaf augustus ongeveer te gaan voor een tweede kindje. Nu voel ik me er nog niet 100% klaar voor maar ik voel wel dat ik het meer en meer wil.

Spannend hoor 🙂

 

Naar aanleiding van Emiel zijn eerste verjaardag, overmorgen…