Poging 72581

 

 

Amai, 5 maanden is het geleden dat ik nog iets heb neergetokkeld. Toch had ik gisteren 15 bezoekers. Hier en daar vind er nog eens een verwaaide ziel de weg naar mijn paginaatje.

Ik had er opeens weinig zin meer in. Grotendeels omdat ik gewoon andere dingen voorop stelde.

Slaap, bijvoorbeeld. Onze kleinste ‘pernukkel’ sliep door aan 7 maanden. Hij wordt er binnenkort 11. De dagen, maanden dus, nadat hij doorsliep zijn we stilletjes aan wat later in ons bed beginnen kruipen. Ik had precies het gevoel of ik wilde wat zeteltijd inhalen. Gewoon, ploffen en niets doen. En andere dingen.. Alles behalve schrijven.

Al een tijdje terug begon ik zo weer goesting te krijgen. Woorden die begonnen rondzweven in mijn hoofd. Thema’s, ideetjes om uit te schrijven.

Niet alleen schreef ik niet meer, ik las ook niets. WordPress werd van tablet en telefoon verwijderd. De blog verwijderen daar heb ik nooit aan gedacht. Die fout had ik al eens gemaakt en ik had er nadien wel spijt van. Dat is nu het leuke van een blog. Niets moet, alles mag. Van mij. Het enige spijtige is misschien dat er mensen afhaken.

Vandaag slaapt de kleine zijn tuk uit. De oudste kijkt tv. Ik zou eigenlijk moeten een taart bakken en strijken. En daarvoor nog eerst eens mezelf douchen. Ik had mezelf een half uurtje beeldschermtijd gegeven maar jah. Who am I kidding. Da’s te weinig. ’t Is bijna 9u30 en ik zit hier nog.

Amber piertelt van niets. Behalve tussenin eens komen om haar nagels te lakken (mama, mag ik ankeblief nagels), kruipt ze terug in de sofa. Na een tijdje zal ze zich wel beginnen vervelen. Ondertussen profiteer ik er nog eventjes van.

Een nieuwe poging om dus…

  • te schrijven: hier en daar een postje denk ik, we zien wel hoe het gaat

 

  • te haken: een redelijk groot project is af geraakt. Amber haar zeemeerminnenstaart. Het kreeg me terug zin krijgen in meer en een nieuw projectje is al terug opgestart.

 

  • te sporten: een verwrongen nek met als gevolg een week en een half thuis ¬†+ wat oplapwerk bij de kine slash osteopaat. Ik moet de raad van die mensen toch eens beginnen opvolgen. ‘Zwemmen is een goede sport, voor je spieren en rug’. Keer op keer krijg ik dat te horen. Die rugschool dat doe ik niet, maar werd geadviseerd om elke dag mijn onderste buikspieren te trainen. ‘Een corset maken’, noemen ze dat. Mja, ik zal het toch maar eens doen zeker. Met goede moed een keer of drie mijn oefeningen gedaan. Andere keren alweer vergeten te doen (geen leegzakkerij, echt waar vergeten!!) . Er word dus nog aan gewerkt. Planking kwam ook ter sprake. Ikke? Planking? Pffft. 1 maal per week gaan zwemmen, doen we dus. Gelukkig doe ik dat enorm graag.

 

  • te vermageren: lukt me eigenlijk vrij goed. Ik weeg nu zo rond de 70. Mijn grens is 71. Ik geef mezelf een kilo ¬†‘speling’. Als ik 70 weeg mag ik dus wel eens ‘foert’ zeggen wanneer ik wil, tot de 71 er staat. Elke week sta ik op de weegschaal. Ik hoef dus niet constant op mijn lijn te letten. Ik ben in de fase van stabiliseren. Gisteren zag ik zelfs terug de 69,2 staan. Minder moet ook niet hoor. Oeh, dat wil dus zeggen dat ik 2 kilo speling heb. Yes!

 

 

Inslaapwallen

Na twee nachtjes op het werk doorgebracht te hebben wandel ik met pak en zak heel gemoedelijk naar mijn auto. Ik voel me maar ‘half mens’. Alles duurt langer. Ik blijf overal ‘hangen’. Ik luister naar mensen die praten maar halverwege ben ik ze ‘kwijt’. Nu lukt het al helemaal niet meer om 2 dingen tegelijkertijd te doen. Een grote tas koffie, dat is wat ik nodig heb. In het naar huis rijden draai ik de ramen langs beide kanten open. Zo ontstaat er een fris windje. Samen met de zon maken ze een prima, bijna helende combi. Eenmaal thuis zie ik de buren praten. Ik heb ook wel zin in een babbeltje en meng me in het gesprek. Mooi weer maakt me socialer op een bepaalde manier, merk ik op bij mezelf. Ik rond het gesprek af en ga naar binnen. Vlug nog een berichtje sturen, terug de auto in en Emiel gaan oppikken bij de opvang. Het ventje heeft ook een goede dag. Goed gegeten, goed slapen en ik krijg een happy baby terug mee naar huis. Kraaien en lachen. Hij lacht anders vind ik. Gek om te zeggen. Hij klinkt ‘ouder’. Hij begint andere klanken te ontdekken en is ze volop aan het oefenen. Hij begint te gieren van het lachen als ik hem vastpak en begin rond te huppelen. Hij kikkert me stante pede op. Dat is alles wat ik nodig heb, denk ik.

Jij maakt me zo gelukkig, klein patatje.

Terwijl hij wat ligt te wroetelen (woelen voor de niet West-Vlamingen) op zijn mat maak ik koffie. Ik smeer een boterhammetje. En ik besluit nog wat te schrijven. Oorspronkelijk wilde ik een tag invullen. De slaaptag die ik al eventjes staan heb. Maar er zijn andere woorden uitgerold. De warmte van de koffie, de zachte gloed van de eerste zonnestralen en een content sprotje samen met weinig slaap. Het maakt me precies wat ‘corny’.

De batterijtjes moeten wat opgeladen worden en ik dacht aan een tukje maar er is te weinig tijd. De oudste moet straks gaan turnen en eerst opgehaald worden bij mijn zus. Dus het wordt eigenlijk hoog tijd dat de kleinste in zijn bed beland en dat ik mezelf wat toonbaar maak. Bovendien stink ik. Echt. Deo helpt niet meer. Als je jezelf begint te ruiken zit je al een stap te ver. Douche here I come!

img_20170315_115945.jpg

Nieuwe oorbellen maken ook veel goed!

Ben je single en…

Single zijn. Het is een begrip dat me eigenlijk wat onbekend is. Ik heb van jongs af aan al een lief gehad. En als het gedaan was met een lief, dan was er redelijk rap iemand anders. Denk nu niet dat ik tientallen relaties heb gehad. Nee, ik was geen fladderaar. Ik wilde iets definitiefs. Ik heb nooit echt gezocht naar wat ik heb. Het is mij eigenlijk gewoon overkomen.

Maar singles dus. Ik kan me er een beeld van vormen hoe het is single te zijn, maar zal het nooit echt begrijpen omdat ik het gewoon niet bén. Het is een begrip waar je je iets bij kan voorstellen maar je kan er jezelf nooit mee identificeren, want je bent het niet.

Ik ben hier en daar wel wat omringt met singles maar het merendeel van mijn vriendenkring zijn koppels.

Nu, waarom ik dit stukje schrijf.. Mijn zus is ook single. En zij heeft een prachtig initiatief opgestart. Echt, ik vind het een super idee! Ze heeft in overleg met een andere Facebookgroep ‘Vlaamse jongeren ontmoeten +20, +30, -45’, zelf een groep opgestart. De naam is gelijkaardig maar is gericht op mensen van onze regio. West-Vlaanderen dus.

Hier is de link er naartoe. De groep is kersvers en hoe meer leden de groep zal hebben, hoe beter dat de bedoeling ervan tot uiting zal kunnen komen.

De groep is een instrument om andere alleenstaanden te leren kennen, op een ongedwongen manier. Online maar ook in het echt. Stel, je wil naar het evenement ‘de muzikale dinsdagen’ gaan maar¬†niet alleen. Dan kan je dat evenement toevoegen in de groep en vragen wie wil meegaan. Het is dus een alles kan maar niets moet principe. Je kan vanop de zijlijn mee volgen maar je kan ook actief suggesties doen. Het basisprincipe is duidelijk: je moet single zijn + het is geen datingsite. Het hoofddoel is om mensen samen te brengen, niet om te koppelen, al kan dat natuurlijk een gevolg worden van onderlinge contacten.

Je kan er waarschijnlijk ook mensen leren kennen met gezamenlijke interesses. Ik zeg nu maar iets. Kook je graag maar ken je niemand die je interesse deelt en wil je niet alleen naar een workshop dat je toevallig ergens gezien hebt. Je gooit het in de groep en misschien vind je wel een gelijkgestemde die je wil vergezellen.

Akkoord, je moet durven. Maar er is nog niemand doodgegaan van eens uit zijn comfortzone te stappen. En, wie niet waagt…

“When life gives you lemons, make lemonade”

Dit is Nadia Fuad.

Ik leerde haar kennen via een YouTube filmpje waar ze toonde hoe je een doudou kan maken. Verder leerde ik ook via haar tutorial hoe je een sjaal haakt. Het was de bedoeling de sjaal cadeau te geven aan Davy maar toen heb ik ze eens gedragen en sindsdien…

Als je graag haakt, haar video’s zijn erg toegankelijk. Op haar Facebookpagina kan je ook de link volgen van haar winkeltje. Daar verkoopt ze haakpatronen. En van elk item dat ze verkoopt, gaat er een deeltje naar een stichting die geld inzamelt voor het vinden van een geneesmiddel voor de ziekte van Chrohn. Als ik mijn huidige projectje heb afgewerkt, dan zal ik eerst leren patronen lezen en koop ik hier mijn eerste patroon!

Haar verhaal.

Sinds een aantal jaren lijdt Nadia aan de¬†ziekte van Chrohn. Na enkele operaties waar ze bij eentje door het oog van de naald kroop, leeft ze nu met een permanente stoma. In het ziekenhuis is ze beginnen haken, om de tijd te verdrijven. Algauw werd dit een hobby en werkte dit voor haar therapeutisch. Ze cre√ęert, stopt haar ziel in haar werken en ik vind dat je dit ook ziet. Het zijn ook stuk voor stuk leuke projecten. En, hoe ze omgaat met de uitdagingen in haar leven, vind ik knap.

Want je kan twee dingen doen als er iets je overkomt. Je kan in een hoekje zitten en bang afwachten. Je kan oogkleppen opzetten en doen alsof er niets aan de hand is.

Maar je kan ook wat je overkomt met beide handen aanpakken en er iets mee doen. Of zoals ze bij haar laatste projectje toonde:

16711954_1522989641062008_1993468471544314248_n

Of hoe ze het zelf omschrijft:

“Everyone has to deal with the hand they have been dealt. I am no exception to that rule. I just feel that out of something negative, it was vital for me to turn it into something positive, and for me to not allow this disease to take from me more than it already has.”

Een beetje BLOG PLOG

Soms spreken mensen mij aan op het feit dat ik een blog heb. Soms tussen de soep en de patatten. Soms zeggen ze het mij rechtuit en soms tussen de lijntjes. Als ik iets aan het vertellen ben bijvoorbeeld: ‘aja ik heb er inderdaad iets van gelezen’. Iets van gelezen? Denk ik dan. Enja dan valt ie…

Het gaat om kennissen, vrienden, mensen van op ’t werk, maar ook de apotheker bijvoorbeeld. Die had mijn blog gevonden omdat een vriendin van haar het gelezen of geliked had. Bij het halen van ik weet niet meer wat hadden we het er eventjes over. Ik weet soms niet hoe te reageren!¬†Soms sta ik gewoon schaapachtig te kijken.

Tja, waarom bloggen de bloggers. Vertel het mij eens? Omdat het leuk is om doen. Omdat het soms kriebelt om te schrijven. Omdat je soms eens wil delen. Omgekeerd lees ik ze ook graag. Zonder de laatste tijd vaak te reageren wegens tijdsgebrek. Ik ben voorlopig officieel een ‘lurker’. Een stiekeme meelezer. Dat maakt mij dan ook soms nieuwsgierig wie er hier allemaal komt meelezen? Fraai veel denk ik. Misschien meer dan ik zou denken. Maak je bekend zou ik zeggen? ūüėČ

Anyway.. Ik ging PLOGgen!

Een kleintje dan maar..

img_20170202_212851.jpg

Deze week stond ik op de tweedehandsbeurs. Voor de eerste keer. UUUUUUUREN voorbereidingswerk. Op Anso-tempo natuurlijk (lees: traag) want het moet natuurlijk tot in de puntjes in orde zijn.. Maar het resultaat was ernaar. 203 Lappos verdiend om uit te geven aan zomerkledij voor de kinderen. Ze mogen mij in september terug verwachten. Er  ontpopte in mij een waar verkoopstertalent, al zeg ik het zelf.

dsc_0002_2.jpg

In het leven van werkende moeders zijn er parttime werkende moeders die kleinkinderen afhalen, babysitten en in tussentijd een strijksje doen. Moeder, merci!!!!!

img_20170208_175507.jpg

het ziet er een beetje raar uit maar het was wel lekker me dunkt!

In het leven van werkende moeders zijn er ook werkende vaders die congedagen moeten nemen als de moeders gaan werken zijn en de kinderen thuis zijn van school/opvang. Die congenemende thuisblijvende vader kookte vandaag nog ook. Me love you long time baby!

Noot: nieuwe gewoonte: wijn bij het eten. Man dat smaakt!

img_20170207_170743.jpg

Er werd geikead, om nu eens ons eigen woorden uit te vinden… Waarom heb ik die handige houder nog niet eerder gezien? ZO handig! ¬†Ideaal!

img_20170121_071414.jpg

strike the pose!

Ongeposeerde foto’s zijn vaak de mooiste. Ik mag het bijna niet uitspreken bij de oudste dat ik er ene ga nemen of het is al verprutst voor ik er ben. De kleinsten daarentegen denkt: ‘foto??¬†Ik haal mijn supercute-irresistible-meltdown-lookinghot- look boven’.

Wat een typische moedergeklap hier zeg ūüėČ

img_20170131_142811.jpg

Er werden cadeautjes opgestuurd naar Amerika. Stinkende diere, om het nu eens plat te zeggen. De verzendingskosten swingen de pan uit. Voor 1980 gram cadeautjes. En nu hopen dat ze op tijd arriveren.

dsc_0001_1.jpg

Ze mocht het laatste klikske geven. En trots dat ze was. ‘Haar lieve keppe’, zoals ze het zo schoon kan zeggen. ‘Mijn schetekoentjes’, zeg ik dan.

dsc_0001_4.jpg

Wachten bij de fysiotherapeut gewapend met bezighouding. Ik ga nu met plezier naar de dokter! Nee dat is geen waar hoor… Ik mijd nog steeds dokters als de pest. Maar als het moet, dan moet het. Verdict: rugschool. Ik zeg het je, sinds ik 30 ben komen de kwaaltjes naar boven. Precies of ze zijn allemaal op tram 3 gestapt.

De dokter: ‘twee keer per week en in vier maand ben je er vanaf’. Say whaaaat?

img_20170205_112003.jpg

Het huis voor je alleen hebben op een zondagmorgen. Dan belandt er wel eens een baby in bed. Tot 11u maffen. Merci Emieltje!!

“I mean: It’s the end of an era!!”

Ik wil vandaag eventjes, maar niet te lang, terugblikken over de herstart op het werk, na de zwangerschap van Amber. De trip op die rollercoaster is er eentje die ik (natuurlijk) nooit zal vergeten en ene die ook voor altijd deel uit zal maken van mijn leven. Het heeft mij voor een stuk ‘hervormt’, in de positieve zin. Misschien is het raar om het als iets positiefs te benoemen, maar nadien voelt het wel zo aan. Ik heb¬†het ticket op die coaster nooit zelf gekocht of gevraagd, ik hem ‘m gekregen, de rit uitgezeten en ik ben er terug afgestapt.

Toen ik in die tijd op die coaster gezet werd kon ik me niet voorstellen dat ik er nadien zo over ging denken. Maar 1 ding wist ik wel van het moment dat ik er in vastgegespt zat: ik ben er nu, ik zal ‘m aanvaarden en uitzitten. De rit wordt hevig en pittig maar¬†er komt een einde aan.

Logischerwijze is het iets waar ik de laatste dagen even aan terugdacht. Deze morgen zette ik de grootse af aan school en de kleinsten bij de opvang. Daarna vertrok ik naar het werk. Na meer dan zeven maand thuis, back in business! Ongelofelijk hoe je zo vlug terug ‘er in’ zit. Twintig minuten voortijd stond ik op het werk. Er op het gemak ‘invliegen’ met een vergadering en na drie uurtjes terug thuis. De kleinsten blijft nog even in de opvang, ondertussen schrijf ik wat en begin dan hier en daar wat rond te roefelen in huis. Het ‘echte’ leven kan terug beginnen. En dat zal zo zijn, binnen hier en een week ‘klappen’ we er al niet meer van.

Zalige stilte nu. Straks aangevuld met zalige drukte. Die twee kleine patatjes die hier straks zullen thuiskomen zullen straks bijna doodgeknuffeld worden door hun moeder. En dan zal ik de kleinste patat een liefjes vragen of hij deze nacht misschien eens wil doorslapen ;-).

 

 

 

Wie heeft dat gedaan?

Onze dochter. Als ik met haar in de wachtzaal van de dokter zit, dan zwijgt ze geen minuut. Ze is altijd wel aan het babbelen, zingen en vooral de laatste tijd… vragen stellen. Waarom dit, hoe komt dat, als dit, dan dat… Er komen dan grappige uitspraken uit.

‘Kijk, de maan!’

Verbazing alom (alsof ze de eerste keer in haar leven de maan ziet): ‘Er is een stukje af!’

‘Ja, dat noemen we, de halve maan.’

Met de handen in de zij en het bijhorende berispende totje: ‘Wie heeft dat gedaan!!?!’

Ik blijf haar het antwoord nog steeds schuldig.

 

Deze morgen zaten we bij de dermatoloog. De dermatologen zijn dun gezaaid dus in plaats van een afspraak te maken voor weken ver, ging ik naar de vrije consultatie. Ik kom op de parking, zie een plaatsje. Nat√ļ√ļrlijk ben ik diegene die zich parkeert naast een hoopje kots. Brokken en spetters ontwijkend kruip ik uit de wagen. Uiterst onelegant. Niet dat ik ooit al iemand op een elegante manier kots heb zien ontwijken. Ik was voorzien om gans mijn voormiddag aan die afspraak te hangen. Gewapend met kleurboeken, potloden, puzzels, nog wat klein gerief en voor mezelf, wol en haaknaald. Niet lang nodig gehad, ik was de tweede in de rij. Meevaller!

Tijd over dus. Babyloos. Enkel de kleuter. Vlug nog de auto gaan wassen.

– Spoel het zand eraf. Done.

– Neem de schuimborstel. Waarom toch een borstel.. Lastig vind ik het. Ik ben een luie, gierige autowasser. Ik wil zo vlug mogelijk klaar zijn voor zo weinig mogelijk geld.

– Spoel het schuim af. Terug naar de andere kant tsjaffelen.

Ondertussen met hoge hielen de ijsplekken ontwijken die ik aan het maken ben. Blijkbaar zijn het alleen vrouwen die hun auto gaan wassen in zo een vriesweer. Te zien aan de oprijdende wagens.

Mijn lieve mama lost me af als ik thuiskom. Emieltje gaat na zijn fles naar boven voor zijn middagdut en slaapt langer dan verwacht. Ik besluit de oudste een volle dag thuis te houden van school. Ookal zijn mijn batterijen bijna plat. De nachten are killing me. Maar de beste remedie die ik mezelf kan geven, is bezig blijven. Gewoon blijven gaan en vooral NIET in de zetel gaan hangen.

img_20170120_145024.jpg

De ene koter entertaint zonder haar weten de andere koter.

Van een nood een deugd maken dus. Daarna Emiel de draagzak inzwieren en Amber op haar fiets mee, trekken we naar buiten.

img_20170120_183625.jpg

Prachtig weer is het. We vergeten stante pede waarom we dringend buiten moesten. We gaan naar het speelplein en springen eens binnen bij de vroegere onthaalmoeder van Amber. Onaangekondigd. So not me.

Terug thuis krijg ik het even op mijn brood dat Amber vandaag geen tv of tablet meer mag kijken. Yep. De tablet is back. Hij lag maanden in de kast. Het interesseerde haar geen bal meer. Maar opeens is de interesse er terug. Niet te doen hoe vlug ze hooked zijn aan dat ding. Laat ze los en ze komt er niet meer af.

img_20170120_133329.jpg

Daarom, twee keer een half uur per dag beeldschermtijd. Goede voornemens dus. We gaan ze proberen te houden. Ik wil niet dat mijn creatief zieltje verdwijnt. ’t Zou jammer zijn, toch? Wie zal er anders opmerken dat de maan een stukje mist? Dat er ‘zoveel’ vliegtuigen in de lucht vliegen, dat de straatlichten buiten ‘kapot’ zijn, dat er wolken uit de schoorstenen komen, …

 

 

 

Reboot

dsc_0001_11.jpg

De kerstboom is in de eerste fase van afbraak. Ze is helemaal gepluimd. Het kerstgerief zit in de box, klaar om naar boven gesleept te worden. O wat haat ik toch gesleep naar boven. Wij alletwee hier. Bewijst de ‘tussenstop’ in de dressing op ons eerste verdiep. Dat doen we dan zo. Moet er iets naar het tweede, dan belandt dat op het eerste, om dan een maand nadien ofzo op het tweede te belanden. Werkpuntje. Het zal allemaal beteren(o ijdele hoop) als onze opslagplek boven wat gearrangeerd is. Er staan nu al drie gelijke rekken, klaar om geordend te worden. Momenteel fungeert Emiel zijn kamer als opslagplaats. Je kent het misschien wel:

‘Wat gaan we hiermee doen’

‘Goh, naar hele boven?’

‘Aja!’

-Belandt op eerste verdiep-

Maar dat zal denk ik allemaal opgelost geraken als alles boven een deftig plaatsje krijgt met allemaal gelijke curverboxen, gelabeld enal. Oeeeeh ik verlang al! Er wordt aan gewerkt! Dan zien we het misschien wel zitten om alles wat naar het tweede moet, weg te zetten. Hoewel de aard van het beestje… Maar we zijn positief!!

WANT dames en heren. Ik moet het toch eens over voornemens hebben zeker? Ik ben al een tijdje bezig met een proefprojectje voor mezelf, zijnde het gebruiken van een bullet journal. Meer info vind je hier.

Kort uitgelegd: Een bullet journal is een systeem om je leven en alles wat daarin gebeurt, goed te organiseren zodat je werkelijk dingen ged√°√°n krijgt, in plaats van ze vooruit te schuiven, half te doen, niet af te werken,… Het uitgangspunt is dat je in plaats van losse lijstjes hier en daar (als je die al hebt), 1 schrift bijhoudt en daar mee aan de slag gaat. Je maakt er een eigen agenda in, maakt to-do lijstjes, vinkt die af, verplaatst ze indien nodig, … Je maakt er ook lijstjes in zoals wat heb ik nodig als ik op reis ga, welke boeken wil ik nog lezen, wat wil ik dit jaar nog doen of bereiken… Voor de volledige uitleg verwijs ik liever naar de link en er zijn ook Nederlandstalige filmpjes van de vinden op YouTube. Ik heb er even over gedaan eer ik snapte hoe het werkt en wat voor mij de beste manier is om er mee om te gaan. Ik ben er nog niet helemaal uit omdat ik mijn bullet journal wil combineren met mijn eigen agenda (google calendar) en ik daarbij geen dubbel werk wil doen.

Waarschijnlijk is dit wel allemaal chinees.. Maar je moet het je vooral niet aantrekken. Het feit is, ik wil me beter organiseren en zoek hierbij verschillende manieren. Planning is daarbij een grote troef. Het opschrijven ook. Het brengt me rust en zekerheid dat ik het allemaal wel zal gedaan krijgen. Nu nog mijn autistisch kantje die moet leren omgaan met veranderingen (in die gemaakte planningen) en we zijn er! Maar dat lukt wel hoor.

Samen met dit maak ik ook terug een eindje gebruik van een weekmenu. Nu ik thuis ben gebeurt dat op een vaste dag en doe ik de dag er na boodschappen. Als ik terug deel ga nemen aan het leven van de werkende mens dat zal dit met mijn wisselende uren terug wat inplannen zijn, maar hey, kleine efforts maken grote winsten! Bovendien werkt dit systeem minder afval in de hand en minder impulsieve aankopen. Ik kijk eerst even rond wat ik nog liggen heb en aan de hand daar van maak ik op wat we gaan eten de komende week. Ik kijk ook naar mijn agenda die week. Heb ik veel te doen wordt het iets makkelijks en omgekeerd, heb ik meer tijd dan kan er wel eens iets anders vanaf. De laatste tijd is optie 1 veel van doen!

Waar ik al een tijdje bij mezelf aan werk is, het meer op tijd komen. Ik zeg wel ‘meer’ op tijd komen want echt, met een baby in huis is dat nogal moeilijk soms! Maar ik doe mijn best! Als laatkomer is op tijd komen een opgave. En je moet het mij niet zeggen van ‘ewel vertrek gewoon op tijd, wat is er daar nu zo moeilijk aan’. Wel, moest het zo simpel zijn dan zou iedereen wel op tijd zijn niet? Laatkomers begrijpen mij, op tijd komers waarschijnlijk niet. Waarom ik dit wil aanpakken heeft eigenlijk een simpele reden. Als ik ergens dreig te laat te komen, dan jaag ik mezelf enorm op. Ik krijg stress, ik krijg een kort lontje, ik voel vanalles! Behalve de rust van ‘oh, ik heb nog tijd over’. Ik was dat zo grondig beu, dat ik vanaf nu w√©l al vele keren op tijd bij die doktersafspraak zat, of bij kind en gezin, of gelijk waar ik een uur heb afgesproken. En ja, ik merk duidelijk verschil bij mezelf. Ik ben die momenten rustiger. Ik probeer de tijd die ik nodig heb om klaar te geraken + de de tijd die ik nodig heb om er te geraken, beter in te schatten.

Soms vraag ik me af, jongens toch, ben ik nu zo een raren aap, die zoveel moeite moet doen om haar leven hier en daar op de rails te houden?

Wat ik ook al een tijdje doe, is meer afstand nemen van sociale media. Zo ben ik minder actief op FB, of ik reageer toch zelden nog op zaken. Ik lees momenteel ook minder blogs en schrijf er ook wat minder momenteel. Het ligt allemaal wat plat omdat ik me ook terug wat meer wil focussen op mijn andere hobby, het haken. Ik heb enkele projectjes in mijn hoofd waar ik graag aan zou beginnen. Resultaten volgen misschien nog.

In ieder geval. Meer voornemens heb ik niet, behalve verder doen zoals ik bezig ben. Pretty good, al zeg ik het zelf!

 

Rest me nog jullie allemaal het beste te wensen voor het nieuwe jaar. Met als grootste wens misschien een goede gezondheid, voor jezelf én voor je naasten. En als je voor uitdagingen staat in dit nieuwe jaar dan hoop ik dat je de kracht vind om die uitdagingen aan te gaan en om er met volle moed en goesting tegenaan te gaan! En om tegenslagen en mindere momenten te zien als kansen om uit te leren en die om te buigen in iets positiefs!

 

Crisiseenheid. Paraat!

Ochtend

Amber slaapt de laatste tijd langer dan normaal. De ogen van haar schaapje waren al lang opengegaan maar toch sliep ze verder. Om 7u30 ben ik haar gaan wakker maken. Ik liet ze ooit eens liggen tot 7u45 maar dat is dan iets te krap om op tijd op school te geraken. En dan mag er zeker niets tussen komen (lees: hongertje van de kleinen, kakbroek, spuugsje, iets omver gooien, huilbui, …).

Als ze langer slaapt is dat meestal een teken dat ze iets aan het overwinnen is. Een goeie snotvalling is vermoedelijk de boosdoener nu. Ik laat ze het liefst zo lang mogelijk liggen. Wat vind ik dat toch verschrikkelijk om een kind uit zijn slaap te halen… Geen koorts en fit als een hoentje,¬†dus naar school.

Eens opgestaan eten we samen een boterham. Net voor vertrek beslist ze om haar rok en kousenbroek af te doen. Iets met een teen en/of voet dat blijkbaar iets mankeert, of ze denk het… Alles terug aan en naar school, net op tijd om in de rij te gaan staan.

Kwart voor vier

Ik ga ze gaan halen. Ze ziet er goed uit. Wat moe denk ik maar alles ok. Vlotjes in de auto. En dan begint het. Ze wil een koek.

O dear… Mijn frang valt nu al.. Dit wordt een crisismomentje.

Ze zal haar uiterste best doen om er een te krijgen. En ik weet dat ik er geen ga geven. En ik weet dat ze het niet vlug zal opgeven. Het is nog een volhoudertje, die dochter van ons.

En dat we vertrokken zijn…

– Ik heb zo mijn principes en 1 er van is per dag 1 koek. Die krijgt ze mee naar school. Om vier uur kiest ze tussen fruit/boterham/soep. Als er moet gesmoefeld worden, daarvoor hebben we weekends, en oma’s en opa’s ūüėČ –

Terwijl de huilbui in de auto begint voor het verkrijgen van de begeerde koek, moet volgens Amber de kap van de maxicosi naar beneden. Natuurlijk ben ik niet gek om te stoppen voor een krijsend juffrouwtje en rij door tot we thuis zijn. Twee minuten verder zijn we er al (ik ben al dankbaar dat ik niet te voet was). Ik laad Emiel uit en zet de maxicosi in de gang. Ondertussen heb ik nog 1 krijsend kind in de auto zitten. Kind 2 is flink maar ik zie het al aan zijn manieren. Hij krijgt honger. Nog even met mijn gedachten bij kind 1 blijven nu. Ik ga ze uit de auto gaan halen. Letterlijk. Geen beetje medewerking.

En ik voel het, ik ben ze kwijt.

Krijsen, tieren, huilen, en hup daar vliegt ze op de grond. Snot overal. Miljaardedju.. denk ik, pas gekuist.. Ik besluit haar even te negeren en check de baby. Die trekt het hem momenteel niet aan. Amber besluit haar offensief nog verder te zetten en schakelt een tandje bij. Nog meer getier en nog luider getuit. Af en toe een stamp tegen de stoelen en ja, ik moet er ook niet te dicht bij komen of ik vang er ook 1.

Hier is niets mee aan te vangen. Ik hoor tussen het gesnotter door iets van een koek. Ik zet haar aan de kant en laat haar duidelijk weten dat er geen koek te rapen valt. Boterham of fruit. Als ze rustig is.

Precies NIET¬†wat ze wilde horen… Ik besluit haar te negeren en haar even te laten uitrazen. Ondertussen maakt Emiel van zijn oren. Hij heeft honger. Ik geef hem de borst terwijl A. de longen uit haar lijf schreeuwt. In mezelf denk ik. Kalm. Emieltje trekt het hem allemaal niet aan.

Na een dik half uur scène begint het haar door te dringen dat er geen koeken te rapen vallen en schreeuwt ze nu om een boohooterhahaamm. Ik maak haar Рin de mate van het mogelijke- duidelijk dat ze eentje kan krijgen als ze stopt met wenen. Mama luistert niet als ze weent. Ik zou nogal goei dagen hebben!

Ze snapt het nog niet direct en doet gezellig door. Ondertussen is Emiel klaar met drinken. Ik ben nog even met hem bezig tot dochterlief plots bij me komt met een natte broek.

Seriously??? Denk ik in mezelf? Protestplassen of wat? En er is gisteren gekuist!

Het schaap is er precies zelf niet goed van. Stilzwijgend neem ik haar mee naar de badkamer, veeg snottebellen weg, was haar en doe haar pyjama aan.

‘Ambertje’

‘Ja’

‘Ben jij nu klaar om flink een boterham te eten?’

Ze knikt.

We geven elkaar een zoen en een knuffel, ik smeer haar een boterham en zet wat tv op. Terwijl ze tot rust komt kuis ik de boel op. Ondertussen is het tijd om aan het eten te beginnen.

Na het eten maak ik haar klaar om naar bed te gaan maar moet het dan aan Davy overlaten omdat de kleinste moet drinken.

‘Mama meegaan naar boven’.

Morgen schat. Rust nu maar goed uit.

 

 

Lizzy’s zachte chocoladetaart

img_20161121_172713.jpg

Deze wil ik je niet onthouden. Deze moét je, ja je MOET deze gewoon uitproberen.

We hebben ervoor gekozen om geen babyborrel te doen. En dat wil dus zeggen dat we nu en dan bezoek over de vloer krijgen. En ik wil dan ook iets maken. Dat hoeft niet. Maar het is voor mij iets onnatuurlijks, om niets te doen. Ik zal alleen in heel uitzonderlijke situaties niets maken.

Nu krijg ik misschien Liese op mijn dak dus ik zal mij maar vlug verantwoorden ūüėČ Ik moest bij haar en de rest van de ‘VSPW Ladies’ noodgedwongen Davy naar de bakker sturen omdat ik geen chocolade genoeg had om deze taart te maken. Een misrekening. Ik voel mij daar dan zeer ongemakkelijk bij. Na een kwartier was ik er over ūüôā

Dit exemplaar kan je wat vergelijken met een brownie vind ik. Hij is zacht en smeu√Įg vanbinnen. Ik heb hem al veel gemaakt en je kan het gewoon niet beu geraken. ZO lekker!

Ik ontdekte het recept in de Vitaya, toen ik het boekje gratis kreeg bij de roze doos (een doos met gratis staaltjes voor net bevallen mama’s). Ik wil je graag meegeven vanwaar het recept komt omdat ik het een mooi voorbeeld vind van iemand die het lef heeft haar droom waar te maken. Deze madam deelde haar recept in een artikel die ze schreef over haar foodtruck. Ze is van opleiding sociaal werkster en gooide het in 2014 over een andere boeg. Hoedje af voor de durf en creativiteit die sommige mensen hebben! Meer lees je op de pagina zelf.

Het recept:

200g pure chocolade

200g (echte) boter

150g zeer fijne kristalsuiker

50g patisseriebloem

1tl bakpoeder

snuifje zout

4 eieren

Zo maak je het:

Verwarm de oven op 200 graden. Smelt de chocolade en boter au bain-marie. Ondertussen scheid je de eieren. Meng de eigelen met de suiker stevig door elkaar. Klop het eiwit op. Voeg het mengsel van eigeel bij het warme chocolademengsel en meng goed. Voeg daarna de bloem, het bakpoeder en het snuifje zout toe. Goed mengen en als laatste het opgeklopte eiwit toevoegen.

Smeer een bakvorm in met boter en bekleed die met bakpapier. Giet het mengsel in de vorm en plaats 20 minuten in de oven.

Controleer met een mes of houten stokje of de taart gaar is. Als er niets meer blijft hangen dan is hij goed. Laat afkoelen in de bakvorm.

Om hem uit te halen: Leg een bord op en draai de vorm om. Haal het bakpapier er af. Leg terug een bord op en draai terug om. Zo haal je hem zonder te beschadigen uit de vorm.

Deze taart heeft een geweldige -homemade- look en ziet er niet alleen zalig uit, hij smaakt ook ongelofelijk goed! Afgekoeld of nog een tikkeltje lauw, met een bolletje ijs of vers fruit of gewoon puur natuur…

Een toppertje dus!