Sociale media

Sociale media (lees, Facebook). Ik heb er een serieuze haat-liefde verhouding mee. Langs de ene kant is het fijn om foto’s te zien van familieleden, vrienden.. Je bent wat op de hoogte van de laatste nieuwigheden. Nieuwsfeiten en dergelijke. Het h√©√©ft zijn voordelen ja.

Maar er is ook een keerzijde van de medaille. Die we dan maar de nadelen zullen noemen. En die beginnen mij meer en meer te doen beseffen, dat Facebook voor mij niet zó interessant is om er zo veel mee bezig te zijn.

Ooit startte ik met Facebook. Daarna schafte ik het volledig af. En ik miste het totaal niet. Echt niet! Integendeel. Een lading van tijd kwam me tegemoet. Ik denk zelfs dat ik daardoor mijn nieuwe hobby heb gevonden, het haken. En nu heb ik er geen tijd meer voor. Natuurlijk door de komst van een tweede kindje, maar ook, als ik echt eerlijk ben, door het gebruik van sociale media. Je kan er precies niet zonder maar ook niet met leven.

Ik wou dat ik zo een persoon kon zijn die zichzelf er zich in kan begrenzen, dacht ik onlangs. Sinds ik terug op FB zit, slorpt het medium beetje per beetje terug enorm veel tijd van me op. Want zeg nu zelf. ‘Vlug’ eens FB checken, dat bestaat niet. Je scrolt, klikt, bekijkt en voor je het weet ben je een half uur kwijt. Ikke toch.

Een half uur! En wat heb je dan gedaan in dat half uur? Iets nuttigs? Ben je er gelukkiger van geworden, ben je er wijzer van geworden? Denk je dat je dag hierdoor beter is? En ik praat nu over een half uur… terwijl het er veel meer zijn op een dag.

Voordelen:

‘Sociaal’ contact met de buitenwereld

‘Mee’ zijn, nieuwtjes weten, actualiteit ietwat volgen in een handomdraai. Ja, handig wel. Vooral omdat ik niet zoveel kijk naar het nieuws. Tenzij ik dan onderwerpen zie op FB waar ik iets meer over wil weten.

Foto’s en updates van vrienden, familie

Leuk en interessant. In de familiegroep wordt er dikwijls een een ‘scheven’ gezegd, wat gezeverd en gelachen onder elkaar. Het is leuk! Wij hebben ook een groepje van geocachen en het is leuk om te zien wie waar is geweest. Ik zou er zelf ook foto’s op posten.

In besloten groepen zitten

Zoals hierboven gezegd. Familiegroepen, hobby… Ik zit ook in een groepje van mama’s die bevallen zijn in september 2016. Toffe bende. Ik heb er al leuke mensen mee leren kennen. Jammer genoeg heb ik de eerste date moeten missen. Ik hoop dat ik de tweede wel kan meepikken.

Gemakkelijk afspraken kunnen maken met verschillende personen

Maar ja, anders kan je dat natuurlijk ook… Whatsapp, messenger, doodle… Mogelijkheden genoeg.

Soms staan er wel grappige dingen op.. heel soms

Ik kan nu niet direct op een voorbeeld komen. Blijkbaar zijn ze toch niet echt blijven hangen. Maar ik ben zo ene die niet rap amused is. Toch niet door zo een dingen.

Nadelen:

Op nummer 1: tijd

Dit ligt volledig aan mezelf. Ik moet mezelf er beter in afgrenzen. Het slorpt me soms op. Ik kan er niets aan doen, ik ben ongelofelijk nieuwsgierig. Er is gewoon t√© veel informatie voor mij. Daarom vind ik Instagram z√≥ veel interessanter en leuker om te doen. Fotootje, hartje, kleine commentaar en that’s it. FB is zooooo v√©√©l. Vind je niet?

Too much information

Ik wil geen verminkte kinderen zien, afgeranselde dieren of andermans miserie terwijl ik mijn stuutje in mijn koffie dop. Het is er, ja. Wil ik het daarvoor dagelijks (ongevraagd) onder mijn neus geduwd krijgen? Neen.

Foto’s, foto’s en nog eens foto’s (filmpjes)

Van hetzelfde. En veeeeel, vooral, veel. Een foto van een kindje is schattig. 20 Foto’s van hetzelfde kindje, not so much. Een foto van een reisje is leuk. Het ganse filmrolletje (of ja, sd-kaartje), bwaja.

Vind ik leuk-en

Leuke optie natuurlijk. Die emoticons die er bij gekomen zijn spreken me niet echt aan. Ik gebruik ze nooit. Ik vind dingen leuk. Soms vind ik ze leuk maar klik ik niet op vind ik leuk. Soms denk ik, ah dat is nu echt eens leuk maar ik ga het niet leuk vinden, want als ik dit leuk vind ja dan kan ik evengoed ook dat andere leuk vinden… en zo blijven we bezig h√©! Waar ben ik d√°n in godsnaam mee bezig..

Meningen geven

Iedereen geeft ongezouten zijn mening op vanalles. En dat vind ik bijlange nog niet erg. Het is eens leuk om je gedacht kwijt te kunnen over allerlei onderwerpen. Maar wat ik niet zo fijn vind, is dat ik al die andere meningen van een ander te zien krijg. Wil ik echt niet weten hoor. Ik ben de laatste tijd nogal los gegaan in de zwarte pietenkwestie. Ik wed dat de helft van mijn fb vrienden opeens ook iets gehad zullen hebben van ‘zis daar weer wi, we weten het nu al’.

 

Eigenlijk zit ik met totaal dezelfde pro en contra’s als van toen ik besloot om Facebook helemaal stop te zetten. Omdat ik na een tijdje mijn blog terug wat leven wou inblazen, ben ik terug facebook begonnen om ‘m openbaar te kunnen delen. Met succes want het aantal volgers staat nu op 172.

Conclusie. Ik wil dus niet stoppen met FB. Ik wil er gewoon minder mee bezig zijn.

Bloggen is in dat opzicht interessanter voor mij. Een blog lees je omdat je het wil lezen. Je kiest ervoor. Je volgt een blog en als die even niet interessant genoeg is, ontvolg je en klaar is kees. Is er iemand totaal nul de botten ge√Įnteresseerd in wat ik te vertellen heb, dan klikt die gewoon niet ¬†op mijn¬†artikel.

Misschien zit daar de oplossing?

 

10 Jaar

Tien jaar zijn we vandaag samen. Gek hoe je dan denkt, waar is de tijd. Soms voelt het aan of het gisteren was. Ik heb vandaag al meerdere malen de tijd zitten terugdraaien in mijn hoofd. Over hoe het eigenlijk allemaal toevallig was en eigenlijk ook goed uitgedraaid is. Raar om zeggen, maar dat is wel zo als je weet dat wij elkaar leerden kennen via het internet.

Toen ik Davy leerde kennen had ik mezelf gezworen om geen relatie meer te hebben. Ik had er even genoeg van. Na 4.5 jaar wilde ik gewoon alleen zijn.

Ik had een internetpagina, op ‘redbox’. De voorloper van Tinder? Daarmee kan je het misschien vergelijken. Maar simpeler, denk ik. Een profielpagina, een of meerdere foto’s, een beschrijving van jezelf. Mijn voornaamste reden om die te hebben, eigenlijk de enigste reden, was om rond te neuzen op andere pagina’s. Ik plaatste er ook gedichtjes op (I know…) en teksten. Telkens kreeg ik verzoeken¬†van jongens die mijn msn adres vroegen om dan te chatten. De pagina zelf daar kon je enkel berichtjes heen en weer mee sturen. Ik blokte dit altijd af, dat chatten. Geen zin had ik in al dat gezever en gepalaver dacht ik. De meesten drongen aan en dan moest ik er nog minder van weten.

En dan was hij daar, 1 van de zovelen die een berichtje achterliet. Na enkele berichtjes heen en terug vroeg hij zoals de anderen mijn msn adres om te chatten. En weer stuurde ik terug dat ik dit niet gaf, omdat ik geen contact wou. Maar hij was anders dan de rest. Hij zei dat hij dit begreep en dat hij dit respecteerde.

En toen was het hek van de dam… Omdat hij de enige was die niet aandrong, gaf ik toch toe. Dat resulteerde in drie maand chatten, weg en weer geven van enkele fotootjes om uiteindelijk op een eerste date te gaan. Na de eerste date kwam er een tweede en dan was het koekenbak.

Nog geen jaar later gingen we samenwonen, twee jonge snotters (19 en 20) om vijf jaar later een huis te kopen en het jaar daarop een gezin te stichten. Een dochter en een zoon later ben ik nog altijd zottecontent dat hij naast mij staat.

We zitten op dezelfde golflengte.¬†Meestal denken we hetzelfde over een bepaald onderwerp¬†hebben we dezelfde smaak. Hoe zal ik dat zeggen. We vinden elkaar in een gesprek. Wij maken zelden ruzie. Bijna nooit. Ik herinner mij 2 ruzies in al die jaren. We discussi√ęren wel eens over iets maar we komen eigenlijk goed overeen. Ale, al een chance ūüôā Ook over de opvoeding van de kinderen hebben we weinig meningsverschillen. Natuurlijk zijn die er wel. Maar niet in die mate dat ze zo hard van elkaar verschillen.

We kunnen goed praten. Dat zal dan waarschijnlijk een grote reden zijn waarom er hier niet vaak geruzied wordt. We praten dingen uit, respecteren elkaars mening en kunnen gewoon goed met elkaar om.

Hij is eigenlijk de perfecte man voor mij.

Hij is superhandig.¬†Hij kan veel en heeft hier al veel gedaan in ons huis. En toegegeven, ik heb twee linker handen. Hij heeft inzicht. En ja, ik niet ūüėÄ

Hij is slim.¬†Hij is verstandig en dat siert hem. Hij kan bijvoorbeeld enorm goed hoofdrekenen. Ik vind dat sexy, ik kan het niet helpen ūüėÄ

Hij is grappig.¬†Hij is de grappige, ik ben eerder de serieuze. En dat trekt mij in hem aan. Hij kan zo een situatie ombuigen gewoon door zijn manier van doen. En als hij 1 van zijn ‘dansjes’ showt, ja dan kan ik gewoon niet meer…

Hij is de ideale papa.¬†Hoe hij bezig is met de kinderen, ik wordt er week van. Ik zou uren kunnen toekijken hoe hij met hen bezig is. Hoe Emiel op zijn borst ligt te slapen of hoe hij met de oudste speelt. Hij neemt volop zijn verantwoordelijkheid en zijn gezin komt op de eerste plaats. Zijn kinderen zijn zijn alles. En daarom is hij ook mijn alles.¬†Ik probeer niet de melige toer op te gaan maar da’s moeilijk bij zo een logjes ūüėČ

Hij kan het enorm goed uitleggen.¬†Ik hoor hem graag bezig. Hij kan zo in een groep staan en beginnen vertellen. Dan ben ik hem soms aan het afloeren. Dan krijg ik soms binnenpretjes en muis ik hem af. Hoe hij vertelt en de manier waarop. Het is iets dat ik niet zo goed kan. Het uitleggen. Misschien dat ik daarom liever schrijf. Eens hij begint dan is hij ook moeilijk te stoppen ūüôā

Hij is enorm sociaal en heeft mensenkennis. Hij zou praten tegen een steen. Hij weet ook áltijd wat gezegd. Dat op zich vind ik al een kunst. Hij kan mensen ook goed inschatten.

 

Alles samen. Hij heeft het. En het allerbelangrijkst, ik heb hem.

Herfstvakantie

Als je geen kinderen hebt dan weet je amper wanneer er vakantie is. Ik bedoel, je leeft gewoon niet in dat ritme. Je moet waarschijnlijk al heel hard nadenken om te weten wanneer de krokusvakantie valt. Van mij was dat toch zo. Moeders praatten bvb. vroeger tegen mij over hun zoon of dochter die startte na de krokus. Ik moest toen al redelijk nadenken wanneer dit juist was. Vandaag de dag heb ik een schoolgaande kleuter. Nu heb ik de luxe om enkel na te denken wat we gaan doen in de vakantie want ik ben nog thuis. In werkmodus moet ik vooraf zorgen dat ik toch wat thuis ben en of er al dan niet opvang nodig is. Maar nu, dus niet! Zalig!

We zijn nu halverwege.

Maandag gingen we op bezoek bij een vriendinnetje uit A. haar klas. Als je kind naar school gaat dan stap je zo een nieuw sociaal netwerk in. Onze dochter heeft een vriendinnetje in de klas. Die twee komen erg goed overeen. Ondertussen leerden we de ouders ook kennen. Het klikt en we gingen op bezoek.

Dinsdag gingen we met vrienden naar er was eens in Oostende. Het was erg druk. Volgend jaar zou ik dit terug doen maar dan niet op de feestdag. Er was niet echt mogelijkheid om veel dingen te doen want er stonden te lange wachtrijen. Niet ideaal met onze kleuters. Ze trokken het zich niet aan, ze hadden elkaar. We besloten na alles gezien te hebben af te zakken naar een kindvriendelijke stek in Zonnebeke. Door een kleine misvatting deden we er een uur en half over. De avond sloten we af met een bescheiden etentje waar de kinderen zich konden uitleven in een binnenspeelpark.

Over Allerheiligen. Ik ben niet zo ‘kerkhofachtig’ aangelegd. Ik ga nooit naar kerkhoven. En als ik het zou doen dan zeker niet op zo een dagen. Al die triestigheid samen. Brr. Niets voor mij.

Vandaag¬†dacht ik dat het slecht weer ging zijn. Hadden ze toch uitgegeven? Of ben ik mis? We hadden vooraf al afgesproken met vrienden om naar een binnenspeeltuin te gaan. Zeg nu eerlijk… als ouder wil je ook gewoon eens op je gemak zijn. Gewoon zitten, nu en dan eens de kroost voorzien van spijs en drank. Toezien hoe ze zich amuseren en tegelijk zichzelf afmatten, om dan naar huis te rijden met kinderen die bekaf zijn en zonder moeite gaan slapen omdat ze er de fut niet meer voor hebben. Om dit resultaat te bekomen zou je thuis nogal veel met plasticine mogen spelen of kamp spelen. Neenee, indoors. Minimum 1 keer per vakantie. Moet je doen.

Amber had geluk, ze mocht daarna nog exclusief met padré op het reuzenrad. Het staat nog even te pronken op de grote markt van Ieper vooraleer hij verdwijnt. Allen daarheen dus! Een beetje vader dochter tijd. Daarna gingen ze nog frieten gaan eten. Het kind was KO. Missie volbracht. Ze was voldaan.

Morgen hebben we niets gepland. Een ongeplande dag, moet kunnen. Het zal van het weer afhangen wat we gaan doen.

Vrijdag¬†worden er valiezen ingepakt en gaan we een weekendje weg. Niet ver. Geraardsbergen. Even weg met ons vier. Emiel zijn eerste ‘reisje’. Ik zie er zo naar uit. Waar ik niet naar uit zie is het inpakken en uitladen achteraf. Dat is altijd zo een volksverhuis! Ligt volledig aan mezelf. Ik pak altijd te veel kleren in. Typisch zeker?

 

Verder maakte ik samen met Amber haar eerste aftelkalender terwijl Davy de boekhouding her-organiseerde. Leek me wel leuk om te doen. Ze is er verder nog niet al te veel mee bezig. De sint hype is nog niet zó hard doorgedrongen. Hoewel ze samen met D. haar brief heeft geschreven en die beplakte met cadeau-tips.

10 November zakken we af naar de kaai om de sint himself te zien aanmeren, samen met zijn gevolg (hopelijk) zwarte pieten. Om dan huiswaarts te keren en klaaskoeken te eten met warme chocomelk. Tradities eren.

dsc_0045.jpg

Er wordt al eens meer moeite gedaan in een vakantie. De eerste keer dat er hier verf wordt uitgehaald. Papa mocht de spits afbijten. Moeten we meer doen. Ik heb alvast wat ideetjes van Pinterest gehaald.

img_20161031_131827.jpg

We zijn dus al halverwege en de dagen werden al goed gevuld.

En jullie, wat waren/zijn de plannen voor deze vakantie?

No Filter

img_20161018_111124.jpg

Het kan mij precies allemaal niet schelen dat de wallen tot op mijn knie√ęn zakken en dat er redelijk wat donkere kringen rond mijn ogen verschijnen. Na ongeveer een maand is dat nu eenmaal zo. Je slaapt bitter weinig. Je hangt veel in de zetel en je neemt altijd veel te laat een douche want je hebt altijd nog wel iets te doen.

Maar ik mag je ook wel vertellen dat onze 1 maander zijn moeder al veel begint te gunnen. Hij begint ’s nachts langer te slapen en overdag slaapt hij flink. Drinken, slapen. Zo gaat dat hier de laatste dagen. Soms weent hij eens van een krampje, en dan nog, die vallen wondergoed mee. Oke, ik ga dat hier toch niet in mijn oog krijgen (ik bedoel dus, het gaat hier nu toch niet veranderen) nu ik dat hier heb gezegd he! Hij hoort het precies, hij komt er al wakker van!

dsc_0018.jpg

Het valt me op dat ik altijd foto’s neem als hij slaapt. Precies of hij heeft geen wakkere modus.

Hier is ‘m, de mafzak. Sinds kort valt hij nu en dan eens uit zichzelf in slaap. De ene keer met wat tutteren en ik die nu en dan zijn tut ga geven en de andere keer stilletjes weg. Soms wil hij gewiegd worden en da’s ook zalig om doen. Het is een goede afwisseling. 

Er is tijd om op het gemak voort te doen. En is het vandaag niet, morgen dan. Bezoekjes ontvangen bijvoorbeeld. Zoals van mijn lieve vriendin. Zij stelde me voor om te komen helpen in huis, ze had een vrije voormiddag. Ik kon haar zeggen dat het eigenlijk niet echt nodig was maar maakte heel graag een kan koffie (ne groten als Liese komt) en verheugde mij al op wat geklets.

Ik heb namelijk kraamhulp. I Love kraamhulp! Dat madammetje deed mijn strijk, poetste mijn ramen, deed het stof af en dweilde beneden. Volgende week maakt ze een grote pot spaghettisaus en doet ze de boven. De tijd dat ik over heb kan ik aan de kinderen besteden of aan andere zaken in huis. Minder stress, minder moeten,… zalig!

De vermoeidheid gaat er niet van weg. Het slaaptekort stapelt zich een beetje op. Hij sliep onlangs 6u aan een stuk. Toen kon ik de slaap niet vatten,  typisch! 

We bollen dus rustig verder en smeren nog een laagje fond de teint ūüėČ

Geocachen in Dadizele

De weekends thuis zijn. Man hoe zalig is me dat eigenlijk… Wat¬†heb ik hier al van genoten. Nog niet denken aan 1 op de 2 werken… Voor wie wil vragen of het leven met een drie jarige en een 1 maandertje druk is. Ik zeg je dat het genieten is. Die kleine sprot past er perfect bij, precies of hij is er altijd al geweest. Zoals D. onlangs zei. Nu is ons gezin compleet.

In die vrije weekends hebben we al ons deel gehad van mooi weer. Het ideale moment voor ons om de wandelschoenen uit te halen en te gaan geocachen.

img_20161008_144535.jpg

De zon scheen ferm in ons gezicht

Onze eerste route was in Dadizele. De vuurdoop voor Emiel. Ik stopte hem in de draagdoek, Amber in de buggy, want we wisten nog niet hoe ver ze het zou volhouden om te stappen en weg waren we. Het was de eerste keer dat Amber actief mee zocht naar ‘doosjes’. Omdat we willen dat ze het graag doet, maken we er nogal een ‘spel’ van (met veel tamtam). We gebruiken woorden als schatten zoeken, verstoppen en zoeken wordt uitvergroot alsof dit het leukste spel is dat er bestaat. Er zijn koeken en snoep mee in de rugzak als beloning en ze mag op elk blaadje zelf de stempel zetten. Als ze er eentje heeft, zing ik luidkeels ‘Amber heeft er eentje gevonden!’. Wat je al niet moet doen he… Maar¬†kijk, als we willen dat onze kinders onze hobby delen, moet er wat voor gedaan worden ook.

Ons Vlaamse landschap is mooi. Dat valt niet te ontkennen en ik kan het nooit laten om nu en dan foto’s te nemen, al is het maar met de gsm. Simpele velden, maar ze brengen rust. Dit is alweer een mooie route die we anders niet zouden gedaan hebben was het niet van het cachen.

dsc_0007.jpg

Je kan het bijna niet zien maar in de verte staat een man hout te hakken voor in zijn stove kachel. Het geluid weergalmt door de velden. Het zal er gezellig zijn in zijn huisje te lande.

dsc_0017.jpg

Er waren alweer enkele leuke verstoptechnieken, zoals deze obus. Een mooie streekgebonden touch. Er worden hier, in Vlaamse velden, dikwijls eens obussen gevonden.

dsc_0004.jpg

Op het einde van ¬†de wandeling, een 4-tal kilometer en een kind met wonde aan de hand verder (ze viel en hield zich vast aan prikkeldraad), wissel ik de wandelschoenen terug in voor mijn hieltjes (die trouwens aan vernieuwing toe zijn. En ik moet nu straks toch toevallig naar de Brantano zeker…). Na een invasie van strontvliegen (de buiten he…) keren we huiswaarts.

De kleinste hummel heeft het nooit beseft dat we weg waren. Hij trok het hem allemaal niet aan en sliep voor het vaderland weg. De oudste likte haar wonden. We hopen dat het haar niet tegenhoud en dat ze geprikkeld is (snap je hem ;-)) om nog vele doosjes te gaan zoeken!

Confiturentaartjes (met pruim)

img_20161007_212208.jpg

Dit is nu eens het simpelste van het simpelste van het simpelste gebakje dat je zelf in elkaar kan steken voor als je volk over de vloer hebt en iets zelf wil maken maar eigenlijk niet zoveel tijd hebt. Zoals ik nu dus.

Van mijn schoonmoeder kreeg ik enkele heerlijk potten zelfgemaakte confituur. Hier maak je mij heel erg blij mee! O ja! Zelfgemaakte cadeautjes, scoren!

Een grote pot pruimenconfituur stond te blinken in mijn frigo. Ik wist er eerlijk gezegd geen zo een raad mee, omdat ik de enige ben die er van eet en zelf nog een grote voorraad confituur staan heb die ik deze zomer heb gemaakt. Schoonmoeders confituur was super lekker op een boterham en met wat zachte kaas maar ik zocht nog iets anders om hem in te verwerken.

En dan kwam ik hierop. Heel erg gemakkelijk.

Je hebt nodig voor 4 personen: een vel bladerdeeg, een pot confituur, een eigeel en wat melk.

  • Je rolt het bladerdeeg uit en snijdt de randen af zodat je een vierkant bekomt. Die randen snij je in dunnen repen
  • Je rolt een centimeter van de zijkanten op, zodat je confituur er zo weinig mogelijk uitloopt
  • Je smeert de confituur royaal uit. Het lekkere aan deze confituur was dat er nog grote brokken fruit in zaten
  • Je puzzelt wat met de restjes bladerdeegreepjes en maakt een ruitvormig raster. Dat moet niet perfect kloppen, het mag gerust wat scheef gaan
  • Je klopt een eidooier los met een scheutje melk en smeert het bladerdeeg in
  • Je zet het een ¬†20 √† 25 tal minuten in de oven op 200 graden.
  • Laat afkoelen, zet het zo op tafel en snij het dan in 4.
  • Je kan natuurlijk elke soort confituur gebruiken, wat jij lekker vindt.

 

Je confiturentaartjes van bij de bakker zullen verbleken bij jouw eigen versie ;-).

Een koningswens

Eindelijk kan ik er over schrijven en heb ik een gaatje gevonden om hier even mijn gedachten zwart wit te laten worden. Wetende dat ik vandaag pas om 16u mijn kookpotten van deze middag in de vaatwas heb gekregen, zegt genoeg denk ik. Een was van 30 graden die maar niet buiten aan de wasdraad geraakte, belandde -op goed geluk- in de droogkast volgens het programma ‘delicate was’. Die kwam er niet gekrompen en nog redelijk cava uit. Nog enkele dingen op de verwarming zwieren, een stuk of twee die toch een strijkbeurt kunnen gebruiken, plooi plooi plooi en het was klaar. Verdorie waarom heb ik dat nog niet eerder gedaan?!

Een koningswens… Zo hebben mensen ons vaak gefeliciteerd. Een koningswens! En man wat voelde het ook zo toen onze zoon werd geboren. Emiel kwam vorige week woensdag ter wereld. Ik zal je het bevallingsverhaal van begin tot einde sparen. Misschien kan ik je gewoon vertellen dat hij in 5.5 uurtjes mijn lijf verliet. Een flinke brok van 3.9 kg en 52.5 cm lang. Het was even puffen en pijn lijden om dat kleine mannetje uit mijn lijf te krijgen maar o wat verdween alles toch zo vlug eens hij op mijn buik lag. Wat was ik benieuwd geweest. Had hij veel haar of niet, hoeveel ging hij wegen, op wie ging hij lijken. En ja, natuurlijk is hij perfect. Hij is gewoon het mooiste mannetje dat ik ooit heb gezien.

Eindelijk kon ik kennis maken. Alles begon opnieuw. Je bent terug moeder. Van een tweede krijg je minder uitleg op de materniteit. Ik heb toch eventjes terug moeten vragen hoe je dat minimensje een pampertje aandoet zonder dat navelstrengetje te beschadigen op 1 of andere manier. Er hangt daar ook iets te bengelen waar je rekening mee moet houden. Een luier verschonen wordt plots een race tegen de tijd, anders loop je het risico een ongewenste zegening te krijgen. Plots heb je terug een kind die huilt en een moeder die nog niet weet waarom. Heeft hij het niet te warm of net te koud? Heeft hij wel genoeg gedronken, moet ik nog wat geven? Of heeft hij krampjes of ergens last van, en hoe moet ik hem nu troosten. De eerste nacht heeft hij mij goed liggen gehad! Hij sliep redelijk veel. De twee nachten daarna sliep ik een uurtje en half. Eenmaal thuis vonden we al vlug onzen draai. We bollen op het gemak verder. Niets moet. Hij slaapt voorlopig voorbeeldig in blokjes dus zijn we nog redelijk uitgerust. We volgen zijn ritme en passen ons aan.

Amber is nu grote zus en o wat doet ze dit toch goed! Ze wil zorgen en verzorgen, aanvaardt haar broertje alsof hij er altijd is geweest. We proberen haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken en letten er op dat ze niet het gevoel moet krijgen om plaats te maken voor een ‘ander kind’. En ze begrijpt het. Soms vraagt ze wat extra aandacht en doet wat stoer. En dan geven we die haar met veel liefde. Wat besef ik nu hoe groot dat kleine meisje al is. Groot en toch nog mijn kleine kleuter.

We zijn nu al een weekje met vier. Klaar om elkaar nog beter te leren kennen in elk onze (nieuwe) rol. En ik, ben nu moeder van 2.

Het plaatje past. Perfect.

Superoogstbloedmaan

Vanavond is het superoogstbloedmaan.

Klinkt een beetje freaky, vind je niet? Als het volle maan is dan slaap ik altijd slecht. Geloof het of niet. Slaap ik slecht dan denk ik, het zal wel volle maan zijn. Keer op keer is het zo.

Volle manen lokken ook bevallingen uit schijnt het. Iets met zwaartekracht en vruchtwater enzo. Het fijne weet ik er niet van. Ik hoop het alleszins. Volgens Ollie (mijn Gyn. Hij heet Olivier, ik noem hem Ollie) ben ik uitgerekend voor morgen. Laat die maan dus zijn werk maar doen!

Wat nog zou werken om de bevalling op te wekken:

  • Ananas eten: vooral de harde binnenkern. Heb ik twee weken geleden gedaan, zo hopeloos was ik. Dus ik maar sjieken op die harde binnenkern. Mijn tong lag open en ik had het zuur. Dat combineerde ik dan met:

 

  • Tonic: Ik lust het niet zo als het niet in combinatie met Gin voor mijn neus staat. En toch.. een mens kan rare dingen doen.

 

  • Tepels masseren. Uren aan een stuk, in intervals. Men raadt aan olie op je vingers te smeren om geen irritatie te hebben. Euh. Nee dank u.

 

  • Seks hebben: ik ben geneigd er in te geloven maar goesting, nu? Niet echt.

 

  • Twerken: Er gaat een fimpje rond waar een vrouw staat de dansen tot haar water breekt. Ik vroeg me af wat twerken is en zocht het op:¬†Bij twerking is het de bedoeling om je billen naar boven en beneden te bewegen in korte bewegingen. Door kortaf je lichaam op en neer te schudden probeer je je kont op en neer te shaken zodat er een herhalende beweging ontstaat. Je kunt variaties bedenken door je handen op je heupen te leggen of tegen een paal of muur op te twerken. Ook kun je tegen de muur gaan staan om zo je heupen te bewegen. 1¬†Woord: HAHAHAHA!

 

  • Trappen op en af lopen: fysiek gewoon niet mogelijk. Ik moet al gaan zitten bij 1 keer naar boven gaan.

 

  • Wonderolie nemen: Dit lokt wel diarree uit. Maarja, dan heb je ook geen fleet meer nodig net voor je bevalt. Pro en contra’s he.. pro en contra’s…

 

  • Verder is er nog pikant eten, wandelen, frambozenbladthee drinken, drukpuntmassage, …

 

Alle gekheid op een stokje.. Die kleine zal er pas uitkomen als hij/zij er klaar voor is.

Dan zal ik misschien ook stoppen met dwaze dingen doen, zoals azijnwater op Amber haar haren spuiten. Maar da’s een ander verhaal…

 

 

Boerki(nie)?

Soms heb ik zo eens goesting om mijn gedacht te zeggen. Zo nu en dan zijn er toch thema’s die bij mij nazinderen. Zoals het boerkiniverbod op bepaalde stranden in bepaalde landen.

Mag de vrouw in kwestie dan niet naar het strand gaan met haar kinderen? Want, zo gaat het dan. Geen boerkini, geen uitjes naar het strand. Kan je het voorstellen? Tja, voor ons is het wel vanzelfsprekend. Warm weer, 28 graden, hop, een dagje naar zee. Wel, dikke pech als je geen boerkini mag dragen. Neem anders je zwembadje en zet het in den hof, dan kan je daar in wat afkoeling gaan zoeken, toch? Jammer voor die vrouw, jammer voor de kinderen, jammer…

‘En voor je het weten eisen ze hun eigen stuk strand op’…

‘Die vrouwen zijn onderdrukt, het is hun eigen keuze niet’…

Men pleit voor integratie. We leven nu eenmaal in een maatschappij met verschillende culturen samen. En ja, van sommigen is de cultuurkloof is groot. Moeten we ze dan nog groter maken. Denken we dan, door de boerkini te verbieden, dat we de integratie zullen vergemakkelijken? Dat de moslimvrouwen hun welkom zullen voelen of dat wij ze gemakkelijker zullen aanvaarden? Denk je dat ze hun boerkini zullen inwisselen voor een badbak of bikini?

Of zullen ze thuisblijven.¬†Verder ge√Įsoleerd van de samenleving. Of andere oplossingen zoeken, zoals inderdaad een plaats waar het wel mag. Als ze dan een stukje strand zouden willen waar ze wel mogen bedekt baden, is dat dan hun schuld?¬†Of heeft een verbod ze in deze richting geduwd.

Wij hebben natuurlijk altijd maar onze mening. Een boerkini alsook een hoofddoek wordt door verschillende partijen gezien als het ultieme bewijs van onderdrukking. Het is als een ketting rond de nek van de vrouw, wordt er gezegd. Andere partijen zeggen dan dat het dragen van een hoofddoek of boerkini volledig de eigen keuze is en dat het alleen zij is die beslist of ze de voorschriften van de godsdienst volgt.

De vraag komt ook bij me op waarom de boerkini nu in beeld komt. Is het iets wat de laatste weken naar boven komt? Zagen we dit tot voor enkele weken geleden niet? Heeft het alles te maken met het terrorisme?

Ik denk niet dat een verbod op de boerkini de ganse cultuur en die voorschriften die er bij horen, plots zullen veranderen. Ik vind het zelfs niet aanstootgevend.

Ik vraag me vooral af wat de moslimvrouw er zelf van vind.

media_l_575031

 

 

En vervolgens…

De drie laatste weken zijn ingegaan. Vanaf nu begin ik nu en dan de vraag te krijgen, of ik het zie zitten. Mensen wensen me ook succes en een goede bevalling. Ik vind dat wel lief. Ik sta er nu en dan bij stil maar ook niet te veel. Je weet niet wat er zal komen en hoe het zal verlopen. Ik hoop natuurlijk stiekem dat het zo is wat ‘ze’ zeggen: dat een tweede vlotter gaat. De eerste floepte er uit na negen uren. Een uurtje of vijf voor nummer twee en ik ben content.

De eerste bevalling was een ‘droom’. Eentje zoals in de boekskes. Wee√ęn begonnen ’s nachts en kunnen bevallen zonder pijnbestrijding. Dat was √©√©n van mijn ‘doelen’. Geen epidurale. Ze bekeken mij nogal schaapachtig aan toen ik dat zei in het ziekenhuis. Ik vind het niet evident nee, een prik in je ruggenmerg. Voor mij is het nog steeds iets abnormaals inspuiten en dat kan niet zonder risico zijn (al zijn die wel erg miniem, dat weet ik wel). Geen paniek voor de epi-gebruikers! Het is veilig. Maar als het even kan, liever zonder. Ik hoop dan ook dat ik het terug een tweede keer kan. Soms twijfel ik daaraan. Er is iets van het onbekende dat mij niet afschrikt. Als ik niet weet wat komen zal, ben ik er minder bang van en zie ik het veel beter zitten dan iets dat ik al heb meegemaakt of weet van heb.

Ik weet nog dat ik na de bevalling duizend man sterk was. Je lijf draait op adrenaline. Enkele uurtjes slaap is ‘voldoende’ om de kraamtijd in het ziekenhuis te doorstaan. En ik heb daar van genoten. De maanden daarna stapte ik door het leven als kersverse moeder alsof het niets was. Alle kleine probleempjes vlotjes doorstaande, samen met D. Tot ik terug moest gaan werken en na 4.5 maand ziek thuisbleef. Als een geslagen hond. Een grote klop gekregen van de man met de hamer. Drie maanden thuis en drie maanden part-time werken zorgden ervoor dat ik terug even sterk alles terug kon opnemen. Nog beter dan voordien. Ik heb mezelf dan ook goed verzorgd en mij laten verzorgen wanneer het nodig was op de gepaste wijze. Daar denk ik soms aan. Maar niet te veel. We pakken het gelijk het komt.

Verder denk ik ook hoe mijn tweede spruit er uit zal zien. Zal het ook eentje zijn met donker zwart haar zoals Amber. Of misschien toch een rostje met flaporen ūüėČ Klein, groot, dik, smal? Zal het ook zo guitig lachen, zal het een vroege of late kruiper zijn, even spontaan als zus of helemaal anders van karakter? Blauwe heldere kijkers zoals Amber of donker zoals ik?

Ik verlang om Amber voor te stellen aan haar nieuwe broertje of zusje. Om haar te laten helpen met verzorgen, om haar de baby te laten vasthouden, het te knuffelen, te bedebbelen en te bekeppen.

We zijn er helemaal klaar voor! Nu nog de baby er vlotjes uit zwieren. Komt in orde ūüėČ