Of hoe een jaar voorbij vliegt…

IMG-20170921-WA0001

Mijn lief klein patatje. Je bent vandaag 1 jaar geworden! In de opvang hebben ze dat gevierd en je kreeg er een mooie kroon voor in de plaats. Je grijpgrage handjes zullen die wel in een paar tellen te pakken gehad hebben. Wij doen ons feestje een beetje later.

Mijn klein scheetje. Ik knuffel je elke dag bijna plat, met de nodige zoenen erbij. En het is wederzijds. Je bent zelf ook een knuffelgat. Je kruipt van her naar der en ik vind het zo schattig. Die handjes over de vloer. Plets plets plets. Als je content bent dan schudt je ook je hoofdje heen en weer terwijl je over de grond schuifelt.

 

DSC_0006_3

Zottecontent, zo zien we je vaak. Je bent een vrolijk mannetje. Ook ben je sociaal, je lacht naar vrijwel iedereen, je bent graag bij de bende. Zalig is het gewoon, om je hier bij ons te hebben. En wat mij natuurlijk stiekem blij maakt, is dat je uiterlijk toch een beetje een kopie van mama blijkt te zijn 🙂 Je bent zelfs nog een donkerder type dan mij. Met je diepbruine ogen charmeer je niet alleen mezelf maar vele anderen. Typische moederpraat zeker? 😉

Je bent een enorm pratelgat. Daar zullen je vader zijn genen voor iets tussen zitten. Daar is soms ook geen woord tussen te krijgen 😉

Het heeft wat geduurd. Maar eer je er was, was je niet weg te slaan van je zus.

IMG_20170827_131525

Ja, je bent ‘haar’ Emiel. Ze is zo zot van jou. Ze schermt voor je en zorgt ervoor dat je geen kleine dingetjes in je mond steekt. Of de wc borstel.. Soms is het ook wat teveel voor je. Als je de zoveelste zoentjes en knuffels van je zusje krijgt, maar je wil even rust, dan kan je al eens van je afbijten. Maar Emieltje, je mag er zeker van zijn, je grote zus, daar zal je op kunnen bouwen, dat zie ik zo. Ook jij zoekt haar constant op. En als jullie liggen te schaterlachen, en je kijkt naar mij met je donkere kijkers.

Tja, dan smelt ik…

 

Gelukkige verjaardag kleine sprot!

Advertenties

#flashback 3: augustus 2015

De laatste van drie gedachtekronkels die ik twee jaar geleden had…

 

13 augustus 2015

 

Mijn lijf vind dat ik moet wachten. Ik wacht af… Maar ik ben niet geduldig, ik ben er erg mee bezig.. ik probeer van niet.. maar ik denk er bijna elke dag aan.

Ik ben erg onregelmatig…

Verdikke. Als dit niet regelmatig komt, dan weet ik ook langs geen kanten wanneer dat de kans het grootst is om…

Ik hoop dat het stilaan toch op zijn plooi zal komen. Want ik begin nu wel meer en meer te verlangen naar een broertje of zusje voor Amber!

 

 

 

 

#flashback 2: mei 2015

Een vervolg op gisteren…

 

Zondag 17 mei 2015

Na een goede twee maand pilvrij te zijn komt mijn lichaam terug op gang. Raar is dat hoor. Mannen, u bent gewaarschuwd, vrouwenpraat op komst! Jarenlang neem je die hormonen en programmeer je jou lijf naar je eigen zin. Netjes de maandstonden, geen puistjes, geen hinder van allerhande kwaaltjes (ik toch niet, andere vrouwen misschien wel). Maar eens je stopt met de pil dan zegt je lichaam AHA! en ziet ze de kans schoon je te flikken precies of we zien nog niet genoeg af om het toekomstige kind er uit te duwen er urenlang te kermen van de pijn. En dan ben ik nog zo éne die koppig een epidurale weiger… Geen spuit in mijn ruggenmerg, dank u. Maar ik dwaal af!

Mijn lijf dus. Ze bestookt mij met pijnlijke borsten, puisten, stemmingswisselingen… En laat nu net dat laatste zijn waar ik even ben van geschrokken. Het begon met enkele nachten niet goed slapen en het werd daarna gevolgd door wat ik het best kan omschrijven als verstrooidheid, minder geconcentreerd, onzekerheid die boven komt drijven.. ik zal het niet als neerslachtigheid omschrijven maar echt happy was ik niet. Ook viesgezind, zo erg dat D. mij letterlijk gezegd heeft dat ik minder moet zagen want dat het erover is. En hij had nog gelijk ook.. (maar dat zeggen we niet te luid hé ;-)) Enfin, ik was een beetje op mijn ongemakken… Bang om terug de volledige controle over mezelf te verliezen, je eigen ik die precies stilletjes aan verdwijnt… Het deed mij direct daar aan denken! Die stomme ziekte… Het goede nieuws is dat mijn maandstonden bijna gedaan zijn en de symptomen daarbij ook verdwijnen! Wat ben ik blij! En opgelucht…

Alles komt dus terug op gang en ik hoop zo hard dat het niet lang meer zal duren 🙂 Vooral nu er enkele vriendinnen net bevallen zijn van hun kleintje, doet mij nog meer verlangen naar het onze!

 

 

Flashback #1: januari 2015

In 2015 waren dit mijn gedachten. Die schreef ik toen neer maar publiceerde ze niet. Zo volgen er nog 2. Dit is de eerste…

 

3 januari 2015

We hebben net enkele winkeltjes afgeschuimd, hebben ons opgewarmd in een gezellige tearoom. Het is koud maar we zijn alle drie goed ingepakt en gaan voldaan richting auto. We nemen de vestingroute, wat mooi en gezellig wandelen is. De zon schijnt en we praten. Wandelen praat makkelijk. Het gesprek gaat richting toekomst.

Op dit moment gaat het goed met ons drietjes. We hebben onze draai goed gevonden en in de opvoeding van A. komen we goed overeen, zitten we op dezelfde golflengte. We zijn ook beiden van mening dat er wel wat tijd tussen twee kindjes mag zitten. A. zal eerst naar school gaan.
We praten over een tweede kind. Ik vertel hem mijn idee. Stoppen met de pil in februari-maart en afwachten hoe mijn lichaam reageert. Vorige keer duurde het drie maanden en half eer de eerste kans er was op zwanger te geraken. Daarna terug een goeie twee maand. Uiteindelijk stopte ik in maart en was ik zwanger eind het jaar. Een gemiddelde tijd.
We besluiten om in februari/maart te stoppen met de pil en vanaf augustus ongeveer te gaan voor een tweede kindje. Nu voel ik me er nog niet 100% klaar voor maar ik voel wel dat ik het meer en meer wil.

Spannend hoor 🙂

 

Naar aanleiding van Emiel zijn eerste verjaardag, overmorgen…

 

We zin eki gelucht

Of zoals Liese het zou verwoorden 😉 We zin eki gelucht, we mogen eens buiten. Mogen, ik mag altijd hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik ga wel vaker eens weg met vriendinnen of collega’s. Soms over de middag, soms ’s avonds. Iets gaan eten, daarna iets gaan drinken. Maar deze keer ging ik gaan dansen. Zoals vroeger. Ow jee dat klinkt zo.. oud.

Ik stond deze morgen op. Moe, maar redelijk fris gezien het al heel erg lang geleden is dat ik nog eens echt uit ben geweest. Maar echt, lang geleden in de zin van jaren. Ik vroeg me vooraf zelfs nog af of ik dat nog kan, dansen, haha! En toen ik er was dacht ik, dit moet ik meer doen. Want wat heb ik mij gejeund! Dansen op retromuziek, de beats. De opzwepende muziek, de sfeer, dansen tot je er bijna bij neervalt. Als ik mij echt smijt dan sta ik te springen alsof het mijn laatste keer is. Haha, echt… de huismus in mij is eens uitgevlogen..

Zo een ‘fuif’, da’s ook echt de ideale plek om ‘dingen’ mee te maken. Zo kwam ik Spillie tegen. Je weet wel, die van Big Brother. Ik zag hem aan de wc’s. Ik zag hem eerst selfies nemen met wat meiskes. Mijn zus en ik zeiden nog tegen elkaar. Wat zijn wij blij dat we geen bekende kop hebben. Wij houden van onze anonimiteit. Spillie kwam bij mij staan en vroeg: ‘ken ik je van ergens’. Ik zei hem, nee, kan niet. Jaja zegt hij, ik ken je van ergens. Nope. Ik ken jou van ergens maar gij mij niet hoor, for sure. Ik zei hem ook dat dit waarschijnlijk de meest gebruikte one-liner moet zijn.

Dan was er een jongen. Die kwam praten. In twee minuten tijd waren we bezig over relaties en de liefde. Ik moest zijn leeftijd raden. Goh ja.. moeilijk. We waren wat aan het praten en dan komt het moment. Het moment dat je zegt dat je 30 bent en twee kindjes hebt. Hahah!! Het gezicht dat je dan te zien krijgt. Goud waard 😉 Die jongen was 20 en geloofde niet in de ware liefde. Jammer. Hij zei dat hij nooit een meisje voor 100% zal kunnen vertrouwen. Ik zei dat als je dat niet kan doen, je de liefde niet al vinden. Na een paar minuten droop hij af.

Er werd gedanst en gesprongen. Meegaan op de muziek, de vibes, dansen tot het hoogtepunt van de beats. Man ik was vergeten hoe machtig dat dit is. Ik dans graag alleen, zit dan wat in mijn eigen cocoon. Za-lig.

Maar deze morgen. Goh hoh! Een wrak strompelt naar beneden. Mja ik overdrijf nu wel een beetje. Maar ik ben toch een beetje gehavend. Stramme nek en een zere knie. Blaren aan mijn voeten. Bwah eigenlijk valt het nog mee. Geen zere kop, want ik was bob. Davy staat op voor de kindjes en ik kan nog slapen tot 8u. Als ik beneden kom is de tafel nog gedekt en staat de koffie klaar. Hij is toch zó geweldig!

Hoe kan het ook anders, loop ik de ganse voormiddag in pyjama rond en maak ik het middageten klaar in dezelfde tenue. Ik eet alleen met de kindjes, want ik zeg hem aan de telefoon dat hij wat kan blijven plakken in ’t cafe. Die kleine pagadders zijn vandaag een schoolvoorbeeld aan tafel. Yes! En door bezig te blijven ben ik raar genoeg niet erg moe.

Volgend jaar mogen ze het terug doen, ‘k zal er zeker zijn. Met mijne compagnon, é zus? 🙂

 

 

Een halve liter milkshake en frieten vanavond

‘k Heb daarnet een banaan uit de vriezer genomen, er melk bij gedraaid en de mixer er in gezet. Precies wat ik nodig had. Je zou denken dat een grote tas koffie een bakje troost biedt, maar vandaag doet de milkshake ook zijn werk. Hoewel ik er achteraf wel van opgepoeft ben. Bekomend van een rare week. Waarin ik moet wennen aan nieuwe routines en waarin ik terug weer wat moet loslaten. En wat heb ik het daar toch zo moeilijk mee soms. ’s Avonds ben ik kapot. Van zorgen en van denken, bezorgdheid en moedergevoelens die soms de bovenhand nemen.

De nuchterheid neemt wel van me over en plaatst alles in perspectief. Want hoe ik het ook draai of keer, op het einde van de dag is het allemaal relatief en zijn er geen problemen. En bedenk ik me ook dat wij hier goed zitten. En dat alles goed gaat. En dat de kinderen gelukkig zijn, en wij ook.

En dat ik vanavond frieten ga eten. Met een dikke vette Bicky.

No Panic :-)

Misschien moet ik mijn schrijfstijl wat aanpassen 🙂 Ik heb nu al terug enkele stukjes geschreven en misschien deed ik wat stof opwaaien aan sommige reacties te zien.

Een dag zoals die woensdag dat is druk ja, maar het geeft ook enorm veel voldoening om het allemaal draaiende te houden. En het afschrijven, dat is eens illustreren hoe vlug een dag kan gaan. De uren die voorbij vliegen. Momenten waar je soms zou wensen dat een dag een paar uren langer zou duren.

Hoezeer het soms (soms, zeker niet altijd) vliegen is van her naar der. Uiteindelijk ben je als moeder content dat je je kind een hobby kan geven, iets kan laten doen waar het zichzelf kan ontplooien. Waar het vriendjes maakt. Het zorgt ervoor dat ze kan vertellen over alles waar ze mee bezig is. En ik kan luisteren, naar al haar leuke verhaaltjes.

Je bent ook blij dat je ze kan verzorgen en bekeppen. Oke, hun gesmos voor de vierde keer opkuisen, dat is niet mijn favoriete hobby. Maar als ik op het einde van de dag terugkijk naar wat ik allemaal heb klaargespeeld. Dan ben ik content, dat ik het allemaal kan. Ik ben soms meer tevreden van een drukke dag dan van een dag niets doen.

En geen paniek, er wordt nu en dan gezorgd voor me-time 🙂 Die drie zakken kleren hé 🙂

 

Maar ik vind het ongelofelijk lief! Pannekoeksje 😉

 

Geven en nemen é

Wat ik gisteren deed:

 

5u30: Opstaan voor de baby. Met halfopen ogen al geeuwend naar beneden tsjaffelen. Vijf minuten later de oudste horen roepen dat ze ook wil opstaan. Want dat is niet eerlijk.

De baby in zijn park zetten.

Naar boven tsjaffelen en de oudste overtuigen om te blijven liggen. Ze luistert. Redelijk tegen haar zin maar, ze doet het. Fieuw.

Baby wassen en kleden, koffie zetten, baby boterham en melk geven.

6u30: ik hoor de oudste roepen door de babyfoon, dat het lichtje groen is. Sam het schaap ,de slaaptrainer, zijn oogjes zijn nog dicht want het is nog geen 7u. Maar ze wacht toch nog tot het lichtje van de wekker op groen springt om op te staan, dat is een half uur voordat de ogen open gaan, zoals ik haar heb gezegd. Sam het schaap doet dan toch nog half zijn dienst.

Hmmmm als ik nu het schaap eens wat later instel zodat ze kan blijven opstaan met het groene lichtje. Maar dan toch niet zo vroeg. Er wordt over nagedacht.

Tsjaffel tsjaffel naar boven (twee verdiepen tussen haakjes). En terug beneden. Ondertussen proberen stil te zijn voor D. Falend hierin. Maar het ligt eens niet aan mij. De baby huilt elke keer ik naar boven ga (de scheidingsangst) en Amber die heeft nu niet bepaald een stil stemmetje.

Oudste wassen en kleden, aan tafel gaan en samen eten. Verloopt verrassend vlot.

7u: allen gegeten en aangekleed. Behalve ik. Ondertussen is D. daar. We drinken nog een pot koffie. Terwijl hij beneden is, maak ik me klaar.

7u45: Vol goede moed de baby in de draagzak proberen te steken. Op de rug. Niet evident. Wat dacht ik ook.. dat kind is moe, ik ben moe. Ik heb het ongelofelijk warm van hem tot twee maal toe in die draagzak te krijgen. Half boven de zetel hangend. De draagzak vliegt met het nodige gevloek wijselijk aan de kant. Met de buggy dan.

Ondertussen de oudste nog eens aanmanen haar jas aan te doen. En schoenen. Wat blijkbaar vaak een immens bijna onmogelijke opdracht blijkt te zijn. Schoenen en jas aandoen. Wat vraag ik dat kind toch, zie ik ze soms denken.

En we kunnen vertre.. ah nee, de buggy zit nog in de auto.

Het zware gedrocht uit de koffer sleuren. De steeds ontsnappende baby er in zetten. De oudste haar step geven. Wandelen naar school.

Haar vlug in de rij gaan afzetten want de bel is al gegaan.

Dan ben je op van 5u30…

9u: thuiskomen, de baby in bed. Was draaien, opruimen, boterhammen van de grond rapen. Wat op de pc. Wat strijk wegleggen. Baby uit bed halen, vertrekken naar school want ’t is woensdag, een halve dag.

Tafel zetten, kinderen eten geven en terwijl zelf eten. Oudste voor TV poefen, Opruimen. Boterhammen van de grond rapen. Daarna eerst naar de winkel. Vlug. Want de baby moet in bed. Kinderen in auto laden. 2 Minuten verder kinderen uit de auto laden. Winkelen. Kinderen terug in de auto. 2 Minuten later kinderen uit de auto.

De baby in bed zwieren. De oudste voor tv poefen. Hopen dat ze een tukje doet.

14u-ish: eten maken voor vanavond. Vispannetje. Gelukkig, ontspannend voor mij. Ik ben wel moe. Maar tevreden van het resultaat. Keuken erna terug opruimen. Vaatwas legen en vullen. Wat was plooien uit de droogkast. De dochter ondertussen een koek geven. Fruit snijden en het nodige meedoen voor straks.

15u15: de baby is wakker, net op tijd. De oudste haar turnpak aandoen en haar in twee knotten draaien. En dat gaat niet al rechtstaan, dat moet vandaag al hangend.

De Roomba aanzetten, buggy en kinderen inladen, naar turnles rijden en oudste afzetten. En dan, nog 45 min. rust. Ondertussen koffieklets met vrienden en de baby zijn fruit geven.

17u30: thuiskomen van de turnles. Nog patatten schillen. Vispan in de oven zetten. Wijn drinken.

Eten.

Opruimen.

Zak maken.

Gaan werken.

 

Wat ik vandaag al heb gedaan:

Na het werk doorgereden naar een uitverkoop en twee zakken kleren gaan shoppen.

Patatten gescheld voor vanavond terwijl de koffie loopt.

Koffie gedronken en gegeten.

Dit geschreven.

Binnen een klein uurtje mijn patatjes gaan halen en het uurtje stelen voor een powernap.

 

Slaapwel!

 

 

 

 

 

 

 

‘Mama, kijk, de ziekenwagen! Voor de mensen die dood zijn’.

‘Dat is vooral voor de mensen die hulp nodig hebben. De mensen in de ziekenwagen proberen de mensen te helpen, zodat ze niet doodgaan.’

‘En als de mensen dood zijn dan slapen ze’.

‘Als er iemand dood is dan zijn ze weg, voor altijd’.

‘Ja, en als ze dood zijn dan zijn de ogen toe!’

‘Ja,… dan zijn de ogen toe…’

IMG_20170903_222401

Ik geniet er stiekem van. En ik wil een labelmaker!

Ik hou van de gesprekken die we hebben. 4 Jaar is een leuke leeftijd. Ik probeer niets te verbloemen. We praten over de dood. Of over andere dingen. Soms vind ik het moeilijk om uit te leggen hoe de vork in de steel zit. Soms leg ik het met handen en voeten uit, en zie ik dat ze het nog niet snapt. Dan denkt ze na, staart ze, of zwijgt ze. Om er later misschien nog eens over te beginnen.

Soms komt het ook mijn oren uit hoor. Om altijd en overal een uitleg te moeten geven op alles. En ja, ik zeg ook soms eens gewoon: Daarom! Die van ons praat en vraagt de dag door. Ze heeft ook haar eigen gedacht. Vooral dat laatste is soms zo ongelofelijk grappig. Die grote manieren in dat kleine lijf.

Dat kleine lijf startte vandaag haar tweede dag in de tweede kleuterklas. Er zullen op Facebook wel veel foto’s verschenen zijn van kindjes met de boekentas. Uitgedost met nieuwe kleren en schoenen. Hun haren netjes in de plooi. Een nieuwe boekentas misschien. Ik zal het niet gezien hebben.

Wij waren op de eerste schooldag bijna te laat. Nog net niet de laatste denk ik. Ook ik wilde haar haar nog in twee vlechten doen. Toen ze thuiskwam waren ze er al uit. Al dat werk.. dacht ik.

Hoewel de vakantie redelijk goed gevuld werd en die naar mijn gevoel veel vlugger ging dan vorig jaar, ben ik ongelofelijk content dat de school terug begonnen is. Terug wat structuur, routine, een beetje rush. Dat heb ik wel nodig en het doet mij deugd. School en vakantie, daar zit bij ons een duidelijk verschil in. Hoe vaak hebben we niet gezegd: omdat het vakantie is… Extra ijsjes, smoefeling, laat opblijven, in pyjama blijven tot de middag, veel meer tv als anders… Leuk en goed zolang het duurde. Het structuurbeestje in mij doet een vreugdedansje en we bollen rustig verder met een kleine versnelling hoger.

 

 

Terug van offline

‘Vanaf volgende week ga ik terug minder Facebooken’.

Davy rolt net niet met zijn ogen. ‘Jaja, dat zeg je nu eens altijd als we weg zijn met vakantie’.

’t Is echt zo. Ik geniet er zo hard van. We zijn ondertussen al terug helemaal uitgepakt. De was is al aan het draaien en de handdoeken zijn zelfs al uit de droogkast gehaald en opgeplooid. Hoe huisvrouwachtig van mij is dat niet! Toen we maandag incheckten op de camping in De Gavers te Geraardsbergen was ik helemaal in mijn nopjes. Bij het opendoen van de deur van onze bungalow, ging de wifi op de gsm uit. We spreken op dat moment af dat we tot vrijdag offline gaan. We gebruiken het internet enkel om iets op te zoeken of om onze caches up te loaden in de gps. Geen Instagram, Facebook, email, Whatsapp, Messenger…

Za-lig!

Automatisch zijn we dan ook meer samen. Samenzijn in een druk leven waar je altijd en overal bereikbaar bent, betekent dat je wel samen-bent, maar echt samenZIJN, dat ben je nog meer als je offline bent. In ons geval doen we meer samen zoals (en vooral veel) uno spelen. 1001 Strafpunten later won Davy. Die heeft trouwens een heel goeie uno techniek. Ik kan hem maar niet verslaan. Ondertussen zijn we een nieuw spel gestart en staat het alweer 237-543 in mijn nadeel.

Wat we anders nog gedaan hebben:

Gek, ik moet hier echt over nadenken, en het is nog geen week geleden.

Ik geloof dat we maandagavond op het gemak alles hebben uitgepakt en een verkennende wandeling hebben gedaan op het domein. Oja, we zijn daar op de pedalo’s geweest met de kinderen. Nooit meer, jamais! Ik heb daar to-taal niet van genoten. Ik heb een trauma opgelopen die keer dat Amber met buggy en al in het water is gesukkeld. Sindsdien is de combinatie water-kinderen-ik een no go… Je had het moeten zien.. een verkrampte moeder die bij elke kik haar kroost krampachtig vasthoud, ondertussen een gsm in haar handen pogend een leuke selfie te nemen. Wat dacht ik dan ook.. In de verte zag ik een andere pedalo naderen, met twee jonge gastjes in, lachend naar onze pedalo vaarden ze dichterbij. Ze wilden botsen, ik zag het aan hun gniffelend smoeltje. Mijn moederalarm ging innerlijk af en mijn ogen werden vuurwapens denk ik, want ze peddelden al gauw de andere kant uit. Oepsie.

Dinsdag trokken we er een ganse dag op uit naar Pairi Daiza. Een heel groot park. Prachtig maar eerlijk waar, wij bleven in het begin wat op onze honger zitten. We namen in het begin een route denk ik waar je veel moest wandelen vooraleer je iets van beesten kon zien. Mooie architectuur, dat wel. Mooie bloemen en planten. Maar pretparken is dan misschien meer ons ding. We zijn er Amber trouwens 2 minuten kwijtgespeeld. En da’s lang. Ik heb zo een bandje met ons nummer op. Ze had het natuurlijk niet aan. Gelukkig vonden we ze vlug terug. Twee minuten kunnen op die manier lang duren.

Woensdag zijn we gaan zwemmen. Op het domein konden we voor een heel democratische prijs naar hartenlust gaan ploeteren in het zwembad. Heel verzorgd, proper, kindvriendelijk, kleine wildwaterbaan, een buis, een warm babybadje. Kinderen content, wij content. Het domein heeft ook een goeie cafetaria met groot terras, goed eten, goeie sangria en vlak daarbij een groot afgesloten speelplein. Je kan al vermoeden dat we daar vrijwel elke dag zaten, gewapend met ons unospel. Emiel met een cracot in de hand, ook content. Ik denk dat die jongen de eerstkomende week geen cracot meer kan zien..

Donderdag Geocachen in Galmaarden. See for yourself:

Vrijdag mochten we al inpakken. Daarna gingen we terug naar het zwembad, dan richting cafetaria om te eten en dan richting huis. Waar de eerste was al uit de wasmachine gehaald kan worden. En de dagelijkse gang van zaken terug kan beginnen.

Waarschijnlijk met wat minder Facebook en een beetje meer UNO.