Writing by numbers

* Een uur en dertig minuten duurde het om gisterenavond alle blogs te lezen die ik al enkele weken niet meer heb gevolgd. Ja, zo ben ik dan wel. Ik kan er niet gewoon eentje overslaan, want ik ben veel te nieuwsgierig en ik wil ‘mee zijn met den draai’ + het zijn nu eenmaal stuk voor stuk leuke schrijfsels. Nu weet je dus ook waarom facebook zoveel uurtjes in beslag nam toen ik het nog had! Hoewel de schrijfsels daar veelal minder interessant waren. Wat kon mij dat schelen dat er iemand aan de strijk bezig was, de ene zijn kind de waterpokken had of de andere een keizersnede had doorstaan (mét foto, écht waar, ik krijg er nog de kriebels van als ik er aan denk). FREAK

* Twee maand enalf duurde onze verbouwingen. Die tijd woonden we bij mama. Ik ben haar zeer dankbaar dat we er mochten verblijven. Ik was ook zeer dankbaar toen we terug thuis waren. There’s no place like home. Ik zal u alle details besparen maar u mag wel een fotootje zien omdat ik toch wel trots ben op het resultaat.

Ruimte keuken

Ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken na

ruimte keuken na

Het betreft dus het vervangen van de riolering onder en naast de keuken, het scheiden van het waternet en het leggen van centrale verwarming en een nieuwe vloer. Ook de andere kant van het huis werd gedaan, de salon, de eetplaats en de voorplaats. Plus we hebben een entree gemaakt, die hadden we nog niet.

* Drie weken wonen we terug thuis. Allerlei klusjes, dozen uitpakken, kasten herordenen, … loopt op zijn einde en er kan terug geblogd worden 😉

* Drie nieuwe receptjes werden uitgeprobeerd en goed bevonden. Mijn me-time in de kvlv werpt zijn vruchten af. Miss Carrie had er ook haar deel in:

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

pompoen op z'n oosters

pompoen op z’n oosters

Bananenbrood volgens recept Carrie

Bananenbrood volgens recept Carrie

* 28 Jaar staat er sinds vorige donderdag op de teller. Geen drie maal zeven meer maar vier maal zeven, och ’t kon erger 😉 We spraken af dat we elkaar geen dure cadeau’s meer geven omdat het vaak geven en terug geven is. We houden het bij een ontbijtmand aan huis, bij ieder zijn verjaardag. D. startte wat later op zijn werk, en we genoten van dit lekkers. Voor 25 euro, ’t is geen geld! Later op de dag werd ik nog verrast met een mooie boeket bloemen waarvan de lelies opengaan en eigenlijk eerlijk gezegd nogal stinken 😉 maar dat houden we voor onszelf natuurlijk. 😉
wpid-img_20141120_072030.jpg wpid-img_20141120_195859.jpg

* 55 Euro kostte het ons per persoon om te gaan proeven van een driegangenmenu met water en wijnen in een restaurant met 1 ster. Via de actie ‘jong keukengeweld’ schreef ik ons voor een tweede keer in. De eerste maal was in het Convent, nu was het in ‘Sel Gris’. Natuurlijk mijne dada. Het eten was er goed maar ook niet om over naar huis te schrijven. Bovendien waren wij de dag erna allebei ziek. Toeval of niet? ’t Was niet slecht he, ’t was speciaal. We besloten dat we de volgende keer ons gaan volproppen in ons favoriete restaurant tot we de bovenste knoop van onze broek moeten openzetten.
wpid-2014-10-24-20.55.47.jpg.jpeg

Hapjes, er waren er zeven in totaal

Hapjes, er waren er zeven in totaal

voorgerecht

voorgerecht

hoofdgerecht

hoofdgerecht

broodmandje, olijfoliedegustatie

broodmandje, olijfoliedegustatie

* 3.5 Kilo is wat ik na twee maand minder moet meezeulen. 1 Is de broek waar ik terug in kan, dat de rest maar vlug volgt! 85 Euro is de diëtiste haar eerste consult. 24.6 Euro zijn de vervolgconsulten (ze komt aan huis).

* 8 Is het aantal volgers waaronder enkel recente nieuwkomers 🙂 Leuk is dat! Welgekomen!

Writing by numbers, the end!

Advertenties

Mijn relatie met eten

Ik heb altijd wel een relatie gehad met eten. 1 Van de goede herinneringen van mijn vader, die ik nu des te meer koester, is dat ik zo benieuwd was hoe hij zijn spaghettisaus maakte. Ik vond die superlekker. Kijken in de pot, proeven. Opschrijven of onthouden. Tot op de dag van vandaag maak ik meestal de saus zoals mijn pa ze maakte. Zijn pizza’s, zijn zin voor koken om 14u in de middag om hier en daar wat uit te proberen. Trots dat hij lekker eten kon voorschotelen. Hij zei dan altijd ‘dat krijg je zo niet in een restaurant! Of je zal weten wat betalen’. En gelijk had hij. Om de veertien dagen gingen wij, en in de vakantie wat langer. We maakten soms uitstapjes met de fiets. Later toen ik ouder was en er een tweetal jaar woonde, zaten we vaak lang aan tafel om na te praten. Om dan samen de afwas te doen. Toen het vakantie was kookte ik voor hem. En zaterdag deden we samen de kuis. Toen ik kreeg ik een extra centje. Of de strijk, daarvoor kreeg ik ook geld. Per uur werd ik betaald. Het waren soms leuke tijden. Het was zelfs een tijdje een normale situatie. Helaas stak zijn ziekte er later een dikke stok voor.
Vaak krijg ik zelf de kriebels om te kokkerellen. Dat gaat in fases. Een periode waar ik allerhande receptjes vraag van lekkere dingen die ik lees of zie. Een kookboek, een tv-programma over koken. Net zoals mijn pa ze opnam met de videorecorder, zo bekijk ik ze, onthou het en zoek het op via het internet. Dan ben ik het een eindje beu en wordt er dagelijkse kost geserveerd. Een patat met vlees en groente.
Eten, ik bewerk het graag, ik zie het graag en ik eet het graag.
Helaas heb ik nu een disfunctionele relatie met eten. In januari startte mijn medicinale behandeling. Na enkele weken, maanden vlogen de kilo’s er bij. Op een of andere manier at ik maar door, zonder soms enig gevoel van voldaanheid te bereiken. En als ik dat dan had, at ik soms nog door. Na de vele kilo’s zette ik een stop er op en besloot de strijd aan te gaan met de kilo’s. Strijd, een ware battle is het! Nog nooit heb ik zoveel moeite moeten doen om af te vallen. Telkens opnieuw probeerde ik, hield het twee of drie weken vol, om dan terug te vallen in slechte eetgewoonten en ja, hoe beschamend ook, vreetbuien. Alles wat ik zag at ik op. Dus nee, mijn relatie met eten is niet zo goed voor ’t moment. Ik ga nu nóg eens proberen om gewicht te verliezen. Hoewel het moeilijk is niet op te geven, als je hard je best doet en de weegschaal 500g bijtelt. De medicatie zal er wel een grote rol in spelen. Zegt de bijsluiter, zegt de dokter. Maar daar ben ik niet veel mee. Ik voel me goed, maar ik zie mezelf niet graag. Maar kijk, ’t is nu zo! Op naar het volgende blogje, met een kilootje minder?

Zo zie ik me graag

Zo zie ik me graag. Dát stond er op de spiegel in het paskotje van de E5-mode. Ik was het er niet mee eens. 10 Kleedjes paste ik. Eerst maatje 38 of M, maar toen herinnerde mijn lumpies mij eraan dat ik op dieet sta. Ik grabbelde dan met een veel te nauw aansluitend kleedje vlug tussen de rekken een maat 40. De verkoopsters hadden mij niet eens gezien denk ik, die kwebbelden er op los terwijl ik hopeloos de jurk zocht die ik nodig heb voor de communie van mijn nichtje donderdag. De kleine was mee en begon na jurk vijf tegen te pruttelen. Gooi daar nog eens bij dat ik me daardoor lichtje begin op te jagen en alle moeite van de wereld heb om de ritssluiting toe te doen en ik word een klein beetje nukkig. Algauw kan ik mijn gedachten ombuigen als ik die kleine naar me zie lachen. Lach maar gij kleine, ’t wel dankzij gij dat ik hier sta te sukkelen en mij in een veel te kleine maat probeer te wriemelen, denk ik terug. Secondje later smelt ik natuurlijk van dat guitig lachje ;-))

Leuk zicht. Het paskotje is overvol. Kapstokken met kleedjes, sjakos, maxi-cosi met kind. Daardoor beweegt het gordijn heen en weer als ik mijn lichaam van het ene naar het andere kleedje versjouw. Ik had als voorzorg mijn figuur corrigerend ondergoed mee. Van net boven de knie tot onder de borst gaat dat ding. Het hielp niet echt. Eenmaal thuis gooide ik het ding weg. Ik gaf het op, en besloot met al mijn moed naar de JBC te trekken. Ik maakte niet dezelfde fout en graaide de 40’s mee. Uiteindelijk vond ik wat ik zocht! Een donkerblauw kleedje met wat stof ter wegmoefeling zonder er uit te zien als een zwangere versie van mezelf (want dat doen de meeste wegmoefelkleedjes). Thuis te combineren met mijn blauwe pumps en zwart vestje, kon ik mij herinneren toen mijn gedachten dwaalden naar mijn kleerkast en wat er allemaal in hangt. Vol goed humeur en een kleine die terug bedaard was, ging ik op tweede jacht. Als je alleen gaat shoppen en geen verkoopsters rond je hebt dan moet je véél meedoen. Ik nam zo een pyjama-achtige broek mee die nu in de mode is (klinkt raar maar ja, het is in de mode!). Die kwam mij natuurlijk te kort. Daarnaast kocht ik wel een jumpsuit! Eentje met korte broek, de lange versie flatteert mij totaal niet.

Deze is het.

Afbeelding

 

Maatje medium 🙂 (beetje eigenwijs??) En deze hang ik uit, in mijn slaapkamer, zodat ik er in de zomer perfect in pas! Ik ben er trouwens al 1.5kg kwijt. Dus dat zal wel lukken zeker 😉

Vrouwen he!

zwangerschapssilo’s

Ik heb mij maandag ingeschreven bij de Weight Watchers. Diegene die mij kennen zullen zeggen, alé! da’s toch niet nodig! Althans dat denk ik toch. Ik ben niet de mollige dame die kampt met overgewicht. Ik ben zelfs niet ontevreden met mijn lichaam. Ik heb weinig tot geen complexen en berustte me zelfs in het feit dat ik enkele kilootje bijgekomen was. Ook mijn wederhelft is content denk ik 🙂 

Tot ik die zomerbroek wou passen en ik hem slechts tot aan mijn knieën kon schuiven. Toen gingen er alarmbelletjes rinkelen, hele sirenes loeiden af in mijn hoofd. 

O Oww…

Een vriendin van mij kampte een eindje geleden met hetzelfde probleem. De zwangerschapskilo’s (hier moet ik even lachen wanneer de autocorrectie ‘zwangerschapssilo’s’ suggereert :-D)  en de extraatjes die er langzamerhand en op hun kousenvoeten bij kwamen. Het is net alsof je gaat gaan slapen, je steekt ’s morgens het licht aan en hop, daar zijn ze.

Ewel, ze schreef zich in bij de WW-ers en wat een figuuurtje!

Dusja, ik wil dat natuurlijk ook hé. Euhum euhum. Ik ga eerlijk zijn en ik geef je hier zonder schaamte mijn cijfertjes. 1m75 Groot en 76,6 kg.. Ik weet het, ik ben groot, maar je kan het daar niet blijven op steken. En omdat ik mij terug tiptop voel (jammer genoeg kan ik niet verwijzen naar mijn verleden blogjes die ik heb gewist 😦 wat heb ik daar spijt van! Kort samengevat: ik heb enkele maanden gevochten tegen een depressie en ik versloeg hem with flying colors :-)) schreef ik me in en ga ik de uitdaging aan.

Anyway, Vermageren dus! Ik ben dus helemaal in mijn nopjes, want deze onderneming gaat gepaard met TAL van lekkere en gezonde RECEPTJES! Jihaaa! Ik heb me dus al twee dagen (want dinsdag gestart) kunnen uitleven in de keuken en ik geef toe, heel lekkere dingen mogen koken, van ontbijt tot tussendoortje. Blogje met fotootjes volgt zeker nog. Tot nu toe ondervond ik enkel positieve zaken.

– lekkere receptjes dus, en nieuwe dingen uitproberen.

– het groepsgevoel: ik ben een strever, ik geef dat openlijk toe. Op school had ik dat ook. Ik wil niet afgeven en onderdoen voor de rest en ik ga door tot ik slaag 🙂 Bij de ww-ers vertaalt dat zich als volgt: je wordt elke week gewogen, en ’t is niet echt privé want de weging gebeurd niet zo discreet vind ik. Ik wil dus resultaat! 

– de motivatie: Als je naar een bijeenkomst gaat wordt je enorm gemotiveerd. Niet enkel door je eigen doelen en motivatie die je moet noteren en die je nu en dan eens leest (dankzij de handige app!!) maar ook door de anderen. Hun ervaringen, tips. 

– de coach zelf, een toonbeeld van karakter en van slagen want die is natuurlijk al 30 kilo afgevallen, en de foto’s liegen er niet om. Het is dus zeer haalbaar.

– Handige app’s zoals ik daarnet al zei. De easy start app en de weight watcher app is zo handig. Als je punten telt hoef je die niet zonodig op te schrijven, je neemt je smartphone bij je en in een wip staat er op wat je gegeten hebt. Automatisch verrekend dit zich in je puntendagtotaal. Ook je beweging kan je toevoegen (ik verdiende bvb. 3 punten door 45 min. te gaan zwemmen, en dat motiveert natuurlijk om te gaan sporten!) om die dan op te souperen met een extraatje, of juist niet!

Zoals je waarschijnlijk al gemerkt hebt 😉 ben ik laaiend enthousiast en ga ik er voor. Ik zal je ook mijn doel weergeven: 67 Kg. Dat is een goeie negen kilo vermageren. Oke, is wat veel, maar waarom niet? Mijn eerste doel is nu: 72,3.

Yes we can!