Ouderzonden #hoogmoed

hoogmoed

Superbia (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid)

Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Waar blink ik in uit? Waarom ben ik een goede ouder? Het eerste dat bij me opkomt is, dat ik van mezelf vind dat ik inderdaad een goede ouder ben. Ook al heb ik soms heel veel twijfels. Doe ik het wel goed? Neem ik wel de juiste beslissing? Is dit het beste voor mijn kind? Zal mijn kind er beter van worden? Ben ik goed bezig?

Maar, daarnaast ben ik me er ook erg van bewust dat een opvoeding niet alleen door een ouder of naaste familie gebeurt. Opvoeden is iets dat je deelt. Niet alleen met je partner, ouders schoonouders, familie van welke graad dan ook. Je kind wordt ook opgevoed op school, door vrienden, de maatschappij, tv, sociale media enzovoort enzovoort.

Ik ga er vanuit dat ik als ouder mijn best doe met alles wat ik weet en in me heb. En dat is voor mij een belangrijke factor. Meer kan ik niet doen. En daarom ben ik een goede ouder. Een kind hoeft toch ook geen 80 procent te halen. Haalt het 60, is het dan een dom kind of een slechte student? Zolang het zijn best deed binnen zijn mogelijkheden, is het een goed resultaat.

En waar ben ik nu goed in. Uitblinken in..

  • Consequent zijn: Tja, ik ben nu eenmaal opvoedster van opleiding.. De lessen psychologie, pedagogie, ortho, omgaan met… hebben me niet alleen in mijn job vooruit geholpen. Ook bij mijn kinderen denk ik vaak terug aan bepaalde lessen.. Consequent zijn naar mijn kinderen toe, geeft hen een soort veiligheid denk ik. Ze weten wat ze kunnen verwachten en dat brengt rust. Nee is nee. Lukt dat altijd? Nee hoor! Maar ik probeer het wel. Ook omgekeerd probeer ik mij daar zoveel mogelijk aan te houden. Als ik iets beloof aan mijn kinderen, dan probeer ik dat te doen. Zeg ik dat we straks iets samen gaan doen, dan doe ik dat. Het werkt vise versa. Ik hecht veel belang aan woorden en wat je noemt mondelinge overeenkomsten. Ik merk dat Amber dat ook soms begint over te nemen: ‘maar je had toch gezegd dat…’, als ik iets niet doe wat ik heb gezegd. En gelijk heeft ze.
  • Luisteren: ik probeer te luisteren en te praten. Veel praten. Om te horen wat er in hen om gaat. Ik vind het erg belangrijk dat ik weet hoe mijn kinderen zich voelen. En ik wil dat ze weten dat ze bij me terecht kunnen.
  • Complimentjes geven: positieve bekrachtiging geven. Wauw goed gedaan, flink zo, wat een super flinke zus ben jij, enz… Ik zie ze dan kijken van onder haar vodden, een klein glimlachje. Een spontane knuffel,.. zegt me genoeg. Straf ik niet? Jawel. Maar ik zoek het liever in de andere richting. Elke dag.
  • Samen dingen doen: Hier probeer ik heel bewust van te zijn. Ik probeer bijvoorbeeld om mijn huishouden zoveel mogelijk te doen als de kinderen niet thuis zijn. Met mijn job lukt dat redelijk. Tijd vrijmaken om te spelen, samen dingen te doen. Genieten van de tijd die we samen hebben. Ik merk dat het soms moeilijk lukt, als de planning helemaal verkeerd zit, of als Emiel ziek thuis is. Of als ik plots veel na elkaar moet werken. Maar het lukt me vrij goed. Behalve een week of twee geleden, toen alles hier in de soep draaide. Een te drukke planning, een ziek kind en ik had het vlaggen.

 

En jullie? Waar blinken jullie in uit?

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Blogchallenge: Ouderzonden

Ik had me in het uurtje en half dat ik mezelf had gegund om te eten en te pauzeren, voorgenomen om een postje te schrijven over de overheerlijke wraps die ik daarnet heb klaargemaakt. Echt waar. Za-lig zijn ze. Zo zalig dat ik besloot niet samen te eten met de kleine maar die in bed te droppen en daarna gewoon te genieten. Alleen eten. Zonder geween, gegooi, gesnotter en gekweel. Niet dat het altijd zo is, maar de mogelijkheid bestaat. Dus, gewoon ik en mijn eten. Luxe!

Ik gooide de heerlijkheid al op Instagram en dan vloeien ze soms wel eens door naar de blog met het recept er bij. Maar, toen ik eerst eens op Facebook scrolde kwam ik de post van Liese tegen. Juist ja, dacht ik, ging ik nog even checken. Kwam ik daar wel geen challenge tegen zeker die me wel heel erg aanspreekt.

Even de links aangeklikt van de oprichters (Big City Life en Compleet Geluk), daarna even de deelnemers bekeken (wow, veel!) en daarna ook nog even overdonderd zijn door enkele grote vissen in de wereld van het online bloggen. Ik voel me altijd zo een mini-tje in de ‘bende’ schrijvers en schrijfsters. Waarschijnlijk onderschat ik mezelf wel een beetje. Maar toch!

Goed, de challenge. Helemaal mijn ding. Kort samengevat: 7 vragen, afgeleid van 7 hoofdzonden. Meer uitleg over het hoe en waarom:zie hier. Ik heb bewust de posts van mijn vriendin niet gelezen. Ga ik nadien in 1 ruk eens doen, dan ga ik ook eens piepen bij de andere bloggers (inderdaad: win-win!).

Ik kom een weekje achter dus schrijf ik vandaag over hoogmoed, zaterdag komt de tweede vraag en volgende week nummer drie.

To be continuid!