Poging 72581

 

 

Amai, 5 maanden is het geleden dat ik nog iets heb neergetokkeld. Toch had ik gisteren 15 bezoekers. Hier en daar vind er nog eens een verwaaide ziel de weg naar mijn paginaatje.

Ik had er opeens weinig zin meer in. Grotendeels omdat ik gewoon andere dingen voorop stelde.

Slaap, bijvoorbeeld. Onze kleinste ‘pernukkel’ sliep door aan 7 maanden. Hij wordt er binnenkort 11. De dagen, maanden dus, nadat hij doorsliep zijn we stilletjes aan wat later in ons bed beginnen kruipen. Ik had precies het gevoel of ik wilde wat zeteltijd inhalen. Gewoon, ploffen en niets doen. En andere dingen.. Alles behalve schrijven.

Al een tijdje terug begon ik zo weer goesting te krijgen. Woorden die begonnen rondzweven in mijn hoofd. Thema’s, ideetjes om uit te schrijven.

Niet alleen schreef ik niet meer, ik las ook niets. WordPress werd van tablet en telefoon verwijderd. De blog verwijderen daar heb ik nooit aan gedacht. Die fout had ik al eens gemaakt en ik had er nadien wel spijt van. Dat is nu het leuke van een blog. Niets moet, alles mag. Van mij. Het enige spijtige is misschien dat er mensen afhaken.

Vandaag slaapt de kleine zijn tuk uit. De oudste kijkt tv. Ik zou eigenlijk moeten een taart bakken en strijken. En daarvoor nog eerst eens mezelf douchen. Ik had mezelf een half uurtje beeldschermtijd gegeven maar jah. Who am I kidding. Da’s te weinig. ’t Is bijna 9u30 en ik zit hier nog.

Amber piertelt van niets. Behalve tussenin eens komen om haar nagels te lakken (mama, mag ik ankeblief nagels), kruipt ze terug in de sofa. Na een tijdje zal ze zich wel beginnen vervelen. Ondertussen profiteer ik er nog eventjes van.

Een nieuwe poging om dus…

  • te schrijven: hier en daar een postje denk ik, we zien wel hoe het gaat

 

  • te haken: een redelijk groot project is af geraakt. Amber haar zeemeerminnenstaart. Het kreeg me terug zin krijgen in meer en een nieuw projectje is al terug opgestart.

 

  • te sporten: een verwrongen nek met als gevolg een week en een half thuis  + wat oplapwerk bij de kine slash osteopaat. Ik moet de raad van die mensen toch eens beginnen opvolgen. ‘Zwemmen is een goede sport, voor je spieren en rug’. Keer op keer krijg ik dat te horen. Die rugschool dat doe ik niet, maar werd geadviseerd om elke dag mijn onderste buikspieren te trainen. ‘Een corset maken’, noemen ze dat. Mja, ik zal het toch maar eens doen zeker. Met goede moed een keer of drie mijn oefeningen gedaan. Andere keren alweer vergeten te doen (geen leegzakkerij, echt waar vergeten!!) . Er word dus nog aan gewerkt. Planking kwam ook ter sprake. Ikke? Planking? Pffft. 1 maal per week gaan zwemmen, doen we dus. Gelukkig doe ik dat enorm graag.

 

  • te vermageren: lukt me eigenlijk vrij goed. Ik weeg nu zo rond de 70. Mijn grens is 71. Ik geef mezelf een kilo  ‘speling’. Als ik 70 weeg mag ik dus wel eens ‘foert’ zeggen wanneer ik wil, tot de 71 er staat. Elke week sta ik op de weegschaal. Ik hoef dus niet constant op mijn lijn te letten. Ik ben in de fase van stabiliseren. Gisteren zag ik zelfs terug de 69,2 staan. Minder moet ook niet hoor. Oeh, dat wil dus zeggen dat ik 2 kilo speling heb. Yes!

 

 

De inspiratie-lozen: een duwtje in de rug

Hier en daar lees ik bij medebloggers dat ze hun inspiratie wat kwijt zijn en dus niet echt weten over wat schrijven. Daarbij vragen ze zich ook af, of wat ze schrijven wel interessant genoeg is. Of anders gezegd, welke luis is er geïnteresseerd in mijn of hun vertellementen?

Wat mij helpt is:

1: Je hoeft er je geen bal van aan te trekken!

Al heb je een maand geen zin om te schrijven en zit je liever op je – al dan niet lui – gat in de zetel, of in den hof te froetelen. Je hoeft jezelf eigenlijk niet te verantwoorden. Het is jouw blog dus je doet er eigenlijk mee wat je wil. Je kan er ook mee stoppen, maar je zou het waarschijnlijk toch missen!

2: Daarop volgend: interesses verschillen nu eenmaal

Fotografie interesseert me niet, ik zal er dus ook niet over gaan lezen. Koken wel, dus volg ik wel een kookblogje en een instagramaccountje in deze genre. Ook de alledaagse niet zo perfecte blogjes spreken mij aan. Er mag al eens een hoek af zijn in de schrijfsels. Er mag nu en dan ook eens serieuze praat te rapen vallen, maar ook niet te veel, dan durf ik wel eens af te haken. Humor is ook een hit! Al vind ik dat je hier talent voor moet hebben, het is niet iedereen gegeven om humor in tekst te stoppen.

3: Niet te veel in een keer

Ik lees zelf meestal graag een postje waar 1 of enkele situaties in beschreven worden. Lange posts met opsommingen over wat er werd gedaan in een week vind ik niet zó erg maar liefst niet te veel er van. Ik wil de juicy details!

MAAR als deze postjes bijgestaan worden door foto’s, dan is het een heel ander verhaal! Als ik visueel geprikkeld wordt, heb je mijn aandacht!

4: Gebruik je sociale media

Snuister eens door je facebook of instagram-foto’s. Plak ze aan elkaar of vertel alles over die ene foto. Vind ik wel wat hebben.

5: Pik eens wat op bij andere bloggers

Inpikken van een andere blogger, is soms een inspiratiebron (kijk naar mij nu!), of hier en daar een tagje invullen.

6: Zoek het niet te ver

Heb je zoals ik een frigo met magneten en vanalles die er aan hangt? Neem er eens een foto van en vertel er over. Ga ik binnenkort ook eens doen. En anders, het alledaagse, hobby’s… niet meer en niet min.

7: Reisverslagjes doen het blijkbaar ook goed

Een willekeurige reisfoto uitpikken en er wat over schrijven. Thomas Pannenkoek maakte er een challenge van. Ik ging er eerst aan meedoen maar heb toch bedankt. Toch vind ik het wel leuk om te lezen! Al is het niet aan iedereen gegeven om er iets interessants van te maken. Pannenkoek slaagt erin het luchtig te schrijven, zonder al te veel reisverslag-achtig over te komen.

Dit alles is natuurlijk mijn persoonlijke voorkeur/insteek.

Soms begin je aan een schrijfsel en kom je heel wat anders uit dan wat je eigenlijk wou vertellen. Dit ging een korte inleiding worden op een PLOG maar ik zit ondertussen al zo ver dat ik maar een ander logje opstart hiervoor.

 

Ondertussen weten jullie inspiratielozen misschien al meer wat gedaan?

Wie ben ik, wat wil ik, waar wil ik naartoe

We zijn beland bij les drie van week 1.

Een moeilijke les hoor. Eentje waar ik toch wel even over heb moeten nadenken. Waar ik eigenlijk nog over aan het nadenken ben, terwijl ik dit schrijf. Over wie de ideale lezer is. En hoe ik die ideale lezer kan omschrijven. En als ik die ideale lezer omschreven zou hebben, hoe ik die voor ogen kan houden als ik eventjes moeite heb met schrijven. Dan zou ik mij tot die ideale persoon kunnen richten.

Maar dat wil ik niet.

Ik wil diversiteit, hoewel dit ook misschien niet mogelijk is in een blog. Misschien zijn de meest succesvolle blogs, diegene die om en bij hetzelfde onderwerp blijven? En die daar ook heel veel over weten, en die kennis doorgeven aan hun volgers.
Maar wil ik wel succesvol zijn? Ik weet het niet. Het is niet mijn doel om veel volgers te hebben, maar toch heb ik graag dat mensen reageren. Gewoon, omdat ik dat leuk vind. Waarom eigenlijk? Wil ik reflecteren over mezelf en hopen dat anderen ook zo zijn? Wil ik dat anderen goedkeuren dat ik zus of zo ben. Of wil ik dat anderen kritisch zijn zodat ik kan leren?

Ik weet het niet. Ik ben er nog niet uit.

Het liefst van al wil ik verschillende ‘soorten’ lezers. Jong en oud, single of samen, man of vrouw, dokter of verpleegster, of opvoedster, of strontraper achter de trein. Maakt mij eigenlijk niet uit. Ik wil gewoon kunnen schrijven, over alles. Ik spits me nu nog te weinig toe op eigen hobby’s en interesses, daar ben ik me wel bewust van, en daar wil ik ook wel aan werken. Ik wil niet enkel schrijven over hoe mijn thuisleven er aan toe gaat of hoe het was om ziek te zijn. Ik wil ook schrijven én tonen over hoe ik graag kook en wat ik doe met eten. En hoe leuk ik het vind dat ik mensen kan blij maken met een lekkere maaltijd. Of hoe ontspannend ik het vind om te geocachen, wat een leuke wandelingen we daarmee soms maken, hoewel we het de laatste tijd wel wat verwaarlozen. Of, hoe het gaat met onze veranderingen in ons huis. Hoe de kleine week na week veranderd en hoe ik nadenk over een gezin met vier.

Wat ik misschien wel graag zou willen bereiken met deze blog, is goodies krijgen, die te maken hebben met ‘eten’ en ‘koken’, en daar over bloggen. Dat lijkt me leuk en echt iets voor mij.

Dus, ideale lezer, voor mij hoef je niet zo ideaal te zijn. Wees gerust vandaag een 50 plusser en morgen een bezige twintiger. Ge moogt zelf de grootste nerd zijn van het heelal of de gekste playboy van ’t stad. Ik bén wel benieuwd wie je bent maar ik hoef het (nog) niet persee te weten.

Waar ik nu wél benieuwd naar ben, is waarom je deze blog volgt. Noem mij onzeker (en dat ben ik wel een beetje), maar ik zie mezelf soms niet als een supergoede blogger te zijn. Ik heb integendeel vaak twijfels over hetgeen dat ik post. Soms vraag ik me af of dit wel goed genoeg is. Of, als het literair wel juist in elkaar zit. Of ik niet teveel schrijffouten maak en of de onderwerpen wel de moeite waard zijn om over te schrijven. Maar daarom volg ik dan ook deze cursus, om mijn best te doen, hier een leuk plaatsje van te maken.

En als je mij wil volgen, dan ben ik zeer blij. En als je eens wil reageren, dan ben ik misschien nog een beetje blijer. En als je mij niet meer wil volgen, dan zal ik toch wel een beetje spijtig zijn.

Verder was er nog de vraag waar ik de grens trek qua privacy. Iedereen mag weten wie ik ben, wie mijn vriend is en hoe mijn dochter heet. Iedereen mag foto’s zien, mag mij op Instagram volgen. Ik schrijf nogal vlug over wat ik voel en meemaak. Maar ik probeer niet te diep te gaan, want ik wil niemand afschrikken. Maar dat is dan ook weer een dubbeltje op zijn kant, want ik wel langs de andere kant ook een beetje sensibiliseren, over het D-woord. Hoewel dit niet mijn hoofddoel is…

U leest het. Er werd nogal nagedacht he! Amai! Het is sinds mijn opleiding geleden dat ik nog zo veel gereflecteerd heb over mezelf! En dat dat zegt al veel, het moet zijn dat ik hier wel veel goesting voor heb, want ik heb er bijna een trauma aan overgehouden, aan dat reflecteren op ’t school.

Laat ons gewoon alles eens laten bezinken. Wat u betreft, mijn beste lezer. Ge moogt gerust wat reageren, maar je mag voorlopig ook wel nog wat lurken. Het is je gegund 🙂

En de winnaar is…

Ikke 🙂

En Liese, die mag er ook aan beginnen!

Yes yes u leest het goed. Hersenspinselkrabbels is verkozen tot winnaar van de give away ‘meststoffen voor je blog’. Wat wil zeggen dat ik vanaf morgen aan de online cursus kan beginnen. Ik zal mailtjes krijgen die me zullen zeggen wat te doen en hopelijk zal dit ervoor zorgen dat deze blog terug begint te schieten!

Ik win nooit iets, echt nooit. Ik doe dan ook niet zoveel mee aan wedstrijden. Omdat ik toch nooit iets win, aja. Ik herinner mij nog dat ik als kind meedeed aan een kleurwedstrijd. Toen ik op vakantie was bij mijn vader. Ik had de tekening ingediend. Je kon er een mooie prijs mee winnen. Na de vakantieperiode ging ik terug naar huis, naar mijn moeder. Veertien dagen later ging ik terug naar mijn vader. Die zei dat er net na mijn vertrek een brief was aangekomen voor mij. Vond ik al heel spannend. Een brief! Yeah! Blijkt dat het een brief was met de melding dat ik de winnaar was van de kleurwedstrijd en dat ik tegen een bepaalde datum de prijs moest ophalen. Was ik te laat dan werd de prijs doorgegeven. Ja, ik was te laat. Heb ik mij daar slecht van gevoeld zeg. Nu had ik eens iets gewonnen! Nu, na lange tijd, heb ik gevoel dat ik het kind van vroeger toch terug gelukkig kan maken, nu ik deze give away gewonnen heb..

Grapje hoor!
Nee, zeg, zo melig gaan we hier niet doen 😉

Ik ben alvast benieuwd wat ze voor mij in petto heeft!
Wordt vervolgd…

Meststof voor de blog

’t Is eigenlijk triestig hé. Deze blog. Moet dat hier nu eens bekijken. Ochere met moeite een blogje per maand. Precies of miss hersenspinselkrabbels wilt nekeer bloggen maar ’t lukt haar niet.
Ja ela! ’t Is niet van niet willen en ’t is ook niet van niet kunnen. Het is, tja, wat is het eigenlijk. Geen inspiratie? Nope dat is het ook niet. Telkens ik achter de pc kruip komen de woordjes vlot en weet ik altijd over wat schrijven. Het gebeurd bijna dagelijks dat ik zelfs een idee heb, om te bloggen, om wat neer te pennen. Maar ik geraak er gewoon niet.
My god… Ik ben stilaan aan het veranderen in één van zo een moeders die zegt ‘geen tijd’ te hebben. Hou mij tegen! En ik heb dan nog maar 1 kind! En het is een fraai kind! En het kind slaapt gemiddeld twee a drie uur over de middag! En ik werk 4/5!
Ewel, als ik er zo eens over nadenk. Dan is mijn blogdepressie, zoals ik hem zal noemen, begonnen ongeveer de periode dat ik Facebook ben gestopt. Sinds ik geen Facebook meer heb, haal ik amper nog de computer boven. Ook sinds ik ongeveer diezelfde periode een deftige smartphone heb gekocht waar ik via de handige apps veel op zit te tokkelen. Dan hoef ik ook de pc niet meer open te doen.
Toen ik Facebook checkte, was het een automatisme om ook WordPress te openen en er wat op te gaan tokkelen. En ja, het is nog altijd ontspanning. Want, er was een tijdje dat ik hierin twijfelde en dat ik dacht ‘nu heb ik nog niets geschreven, ik moet dringend iets schrijven’. En dan werd het meer een opdracht en another job to be done dan echt ontspanning slash hobby. En dat klopt niet, dacht ik. Blog werd afgesloten, zonder boe of ba. Na een tijdje begon het wel te kriebelen en had ik spijt van mijn beslissing en van al mijn blogjes die ik verwijderd had. Daar kwam opnieuw hersenspinselkrabbels boven. En, raar maar waar, meer volgers dan voordien. Al is het zeker daarvoor niet te doen. Hoewel ik reacties natuurlijk heel erg leuk vind, is het niet mijn ambitie om veel volgers te hebben. Ik vind het gewoon leuk om eens op het gemaksje wat neer te pennen en ja, het doet ook eens deugd om wat te schrijven, en het hoeven daarvoor niet altijd zware onderwerpen te zijn. Daar wringt het schoentje me ook soms. Zoveel leuke, dagdagelijkse, herkenbare dingen waarover ik wil schrijven. Maar het komt er dan niet van. Ik stel het uit (uitstelgedrag, ZO een probleem bij mij soms). Waardoor het soms zo belachelijk lijkt om te schrijven over iets dat drie weken geleden gebeurd is. Plus dat ik dan gewoon vergeet wat ik ging schrijven, desondanks het wel iets moois kon worden. Dan komt er soms eens een zwaarder onderwerpje tussen. Die blijven dan, typisch, wél hangen. Maar als ik dan enkel die overhoud dan wordt deze blog geen leuk plekje meer om eens wat rond te snuisteren, dan wordt het 1 depri boeltje.

Jaja mensen, het zit diep 😉

Er is natuurlijk ook goed nieuws! Er is hier namelijk een blogster onder ons die ook een vriendin is. Zij sleept me in vanalles mee, zonder dat ze het soms beseft 🙂

– eigenlijk is het dankzij haar blog te lezen, dat ik ook ben beginnen bloggen.
– zonder dat ze het denk ik zelf besefte gaf ze mij vaak een duwtje tijdens mijn/onze opleiding ortho. Want zij is altijd met alles op tijd, voorbereid en ik slabak soms wat achter. Ja het raakte wel af maar er kwam wel eens nachtwerk aan te pas en ook wat stress 😉 Zodat wanneer Liese zei dat ze al halverwege haar taak zat, bibi in gang schoot. Zij is zo een chilly Willy en ik soms zo een stresskonijn. Dat komt natuurlijk omdat ik alles uitstel.. Vicieuze cirkels hier, amai! Maar ik ben mijn leven aan het beteren hoor!
– In tijde van mijn vorige blog had ik een bucket list. Daarin stond iets van kooklessen volgen. Liese stelde mij voor de kookles te volgen van de kvlv en hup, nu ben ik samen met haar lid en kijk ik twee keer in het voorjaar en twee keer in het najaar zot veel uit naar ons kooklesje! Dat is pas wijverij!
– zij zette me ook al aan om verder te bloggen, toen ze de doodse stilte op deze blog al eens opgemerkt had.

Zodus! Nu komt de aap uit de mouw! Ik kreeg een ‘what’s appje’ (een berichtje via what’s app ;-)) van haar, waarop stond dat ze mij genomineerd had! Ik dacht eerst, dat is weer zo een tag achtig iets waar je vraagjes moet invullen en andere mensen ook taggen. De dag dat ik ontdek hoe je eigenlijk iemand tagt moet nog komen. Leuk, dacht ik, zal ik misschien mezelf nog eens achter de pc zetten en een leuk blogje schrijven. Tegelijkertijd dacht ik ook, ’t wordt ook saai op de blog als het enige wat ik kan nog, vraagjes invullen is.
Maarrrrr.
Niets was minder waar, ik werd genomineerd voor dit!

Ik ging naar de website, begon te lezen. (jaja, lees maar eens! Je moet dit nu wel lezen als je dit blogje ECHT wil begrijpen) En ja, u zal het wel beamen denk ik, dit is precies iets voor mij lieve mensen. Een schop onder mijn kont om hier eens iets deftigs van te maken. Mag ik eerlijk met jullie zijn dat ik er vaak aan gedacht heb om er wéér de brui aan te geven. Maar, opgeven ligt niet in mijn aard. Ik ben geen quiter. Daarom leg ik de lat voor mezelf ook soms een beetje hoog. Toegeven dat iets niet lukt/dreigt te mislukken. Daar heb ik moeite mee.
Laar ons hopen dat ze mij er uit pikt, om deze uitdaging aan te gaan, zodat deze blog een boost krijgt, ge zult niet weten waar je het hebt!

En als ik de give away niet win, ga ik (nog) niet stoppen hoor. Ik wacht wel op een volgende schop onder mijn kont.. Al dan niet van mezelf.

Einde?

Hier zit ik dan, met de bedoeling een laatste blogje te schrijven. Nu ik hier zit, twijfel ik dan weer of het wel het laatste blogje moet zijn? Zal ik het dan niet missen, zoals de vorige keer? Ik heb ondertussen wel ontdekt dat ik niet de schrijver ben die elke week een blogpost doet van ‘waaauw’, maar eerder nu en dan, iets schrijven wat ik wel leuk vind of de ‘goesting’ heb om wat te pennen. Maar om van een schrijfmicrobe te praten? Nee, dat niet. Inspiratie heb ik althans genoeg. Vaak denk ik bij mezelf wat een leuke post iets zou kunnen zijn, maar dan geraak ik maar niet achter de pc. Sinds ik geen facebook meer heb, ligt de laptop meer stof te vangen dan dat ik hem gebruik. WordPress bekijk ik via mijn gsm en het enige dat ik volg en lid van ben is Instagram.

Het blogje in mijn hoofd verdwijnt dan stilaan op de achtergrond, tot er een nieuw komt piepen maar dan geraakt die ook niet op het scherm. Is het dan de moeite om nog een blog te hebben?

In het begin vond ik het erg leuk, maar eerlijk, na een eindje toen het nieuwe er af was verdween ook de goesting. Eerst schreef ik vrij open en kwamen er, voor mij toch, gevoelige onderwerpen aan bod. Nu lijkt het alsof het mij niet meer aantrekt dat schrijven.

Misschien moet ik dan toch maar stoppen..

We zullen zien, ik denk er nog eens over na!

Schrijven jullie maar gerust verder 😉

Dolle pret

Toen iemand vroeg of ik een blog had, antwoordde ik: niet meer. En dat stak. Het voelde zo idioot aan. Ik had eentje ja.. Maar ik heb het opgegeven, wou ik nog zeggen. Toch zweeg ik. Ik wou de waarom’s die konden volgen niet beantwoorden. Mijn laatste blog was er eentje van afscheid. Gezien mijn openbaar profiel met naam en omschrijving, kon ik het gewoon niet riskeren om ‘gevonden’ te worden door paps. Dan zou ik hem helemaal kwijtspelen, dacht ik zo bij mezelf. Dus deed ik what needed to be done.

Nu ben ik iemand die nadenkt, nog es nadenkt om over het nagedachte nog es na te denken. Meestal, wanneer iets blijft in mijn hoofd spelen, dan doe ik er iets mee. Ook al duurt het soms dagen, weken of zelfs maanden. Verdwijnt de gedachte niet, dan ga ik de koe bij de horens vatten. Naast mijn soms impulsieve beslissingen, die meestal wel goed uitdraaien, zijn er dus ook die zaken die gewoon niet uit mijn hoofd gaan. Zoals het bloggen dus. Hoeveel keer dacht ik niet de voorbije dagen ‘oh, hier ging ik wel een blogje over kunnen schrijven’. En hier ben ik dan weer! Ik ben geen opgever nee. Quitting is not in my woordenboek. En vooral niet bij dingen die me nauw aan het hart liggen.

Anyway, dolle pret! was het toen ik vandaag eindelijk mijn zelf geplante prei van vorig jaar uit ons ‘moestuintje’ haalde (wat laat denk ik maar bon!). Moestuintje tussen haakjes, want het was eerder een ‘verwildestukgrond-tuintje’. Ik zal eens kort de omstandigheden schetsen:

Vrouw, 27 jaar, tussen de 8 à 9 maanden zwanger, in de zomer. Gezwollen vingers en voeten. Vrouw blaakt van energie en besluit om een klein moestuintje aan te leggen. Ze gaat naar de winkel en begint met schop en spa een kant van de tuin om te spitten om er dan 50 staaltjes prei in te planten. Hopelijk zagen de buren dit niet, want het was geen zicht. Met een dikke ton voorovergebogen of op handen en knieën (er moet afgewisseld worden of het werd te lastig) gaatjes boren in de grond en er al puffend een preistokje in planten.  En dan nadien gaan staan zoals een zwangere dat doet: licht buigend door de knieën, met haar ene hand in haar rug, en met hier en daar een lichte kreun en vele puffen. Een maand later bevalt de vrouw en groeit de prei. De aandacht voor de prei verslapt en de prei komt ten val aan allerlei belagers, waarschijnlijk alles wat een prei maar kan belagen. Veel te laat sproeit ze eens. Ze komt tot de conclusie dat:

De prei niet in een verhoogd bedje stond en dus ten prooi viel aan te veel water.

Hij langs de verkeerde kant stond en dus te weinig zon kreeg.

De prei groeide en met zijn stengels op het gras terecht kwam, bijgevolg nu en dan eens onder de grasmaaier terechtkwam.

1 Maal werd er gesproeid en negen à tien maanden later staat de prei, tussen tal van onkruid, daar… te staan. Om dat het te belachelijk begon te lijken en er volgende week volk verwacht wordt, heb ik ze vandaag geoogst. Wonder boven wonder heb ik er toch nog een kleine helft van kunnen redden. Weliswaar zijn het niet de meest grote stuks, maar ik kan er toch een paar potten soep van koken.