Waarvoor dank

wpid-img_20141017_130245.jpg

– Mijn dochtertje en haar grappige manieren, haar vrolijkheid en schaterlach, haar eerste stapjes en zelfs haar vroege ingebouwde wekker (van zes uur deze morgen :-)) die mij soms zelfs een beetje tot ochtendmens maakt (wie had dát ooit gedacht??). Dan heb ik vóór 10u30 boodschappen gedaan, soep gemaakt, was gedraaid en wat strijk gedaan. Maar het is natuurlijk niet altijd zo :-p Vroeger sliep ze in de voormiddag en deed ik een tukje mee, nu slaapt ze enkel ’s middags en tuk ik niet meer. Vind ik niet erg hoor. Ik ben geen middagtukker. Nu maak ik van de tijd gebruik om wat blogjes te lezen, koffie’tje te drinken, zelf wat te bloggen…

– Getinte dagcrème. Dagcrème én foundation in 1. Werk en tijd gespaard, ideaal. Om 1 of andere reden begin ik overal op het gezicht puisten te krijgen. Van die dikke etterpuisten waarvan ze ’s morgens nog zo onschuldig lijken, tegen de middag gegroeid zijn en je ’s avonds tot het besef komt dat je heel de dag rondgelopen hebt met een gezwollen rode bult op je kaak, voorzien van een centrum wit-gele pukkel in het midden. Hopelijk niet aan het eten nu?

– Daarop volgt: een haardroger en haarlak, voor het in toom houden van haarhorens en froufrou-kuif-toestanden (schoon zicht hoor als ik opsta, ik toon je ooit wel eens mijn morning-look)

– Koopjes: t-shirtjes die zitten als gegoten voor 9,99 €, pyjama’s van den Aldi, 2 en 1 gratis, … yeah!!

– Figuurcorrigerend ondergoed :p a god’s gift

– Vochtige doekjes. Een vergiftigd geschenk weliswaar. Onze dochter kan ze niet goed verdragen dus roodheid en open billetjes alom. Deze worden vanaf nu zoveel mogelijk gebannen en vervangen door wc papier en een kommetje water. Geen producten meer of toch zo weinig mogelijk. Wat is dat toch brol soms… geen wonder dat ze soms geïrriteerd geraakt. De doekjes zijn wel handig voor aangekoekt snot in haar, gezicht, oren, … of omvergegooide gesmolten ijscrème, of op de grond gegooid eten, kwijl, …

– Jeroen Meus. Kan koken, is enorm charmant, ziet er goed uit, ziet er volgens mij het type man uit van huisje-tuintje-boompje die helpt in het huishouden, de hond buiten laat, kookt en de afwas doet, de vuilbakken op tijd buitenzet, … jaja ’t is mijne dada. Hij heeft zo iéts. Maar de ‘mijnen’ kan er gerust naast lopen hoor 🙂

kip in de oven van Meusje.

kip in de oven van Meusje.

Dit exemplaar bvb. Zó sappig en gemakkelijk: Verwarm de oven op 160 graden. Graai een kip, pluim ze, zet ze recht en vul ze met drie laurierblaadjes, drie takjes tijm, een grof gesneden ui, peper en zout en twee gepelde en gekneusde lookteentjes. Kruid de kip van buiten met peper en zout, snoer ze goed toe met keukentouw en bak ze aan beide kanten aan in boter tot een goudgeel korstje ontstaat. Leg ze dan in een braadslee met een klontje boter op en steek ze in de oven (60tot 75 min afhankelijk van de grootte). Af en toe bedruipen met het braadvocht. Giet ook bakvocht over van toen je het in de pan aankleurde. Mo mens! Mo goed! En, de liefde van de man gaat nog steeds door de maag… 🙂

Rolling away

Onze dochter gaan vanzelfsprekend niet naar de opvang als ik thuis ben. Wat doet zo een kind een godganse dag? Ondertussen is ze al tien maanden en ze wordt meer en meer beweeglijker. Dat wil nu zeggen dat ze heen en weer rolt en achteruit sluipt. Gelukkig kan ze wat zittend spelen en blijft ze dan ook zitten. Maar als ze neerligt, is er geen houden meer aan. Na vijf minuten hoor je dan wat geween omdat ze weeral eens klem zit onder een of ander meubel. Het park wordt dan ook minder en minder gebruikt. Het wordt gewoon te klein. Wat we ook hebben is dit:

wpid-wp-1402987874606.jpg

Herkenbaar? Daarin zit ze nu en dan dus eens. Ze kan met haar voetjes aan de grond en beweegt zich dan gretig achteruit. Tot ze niet meer achteruit kan en mama dan geroepen wordt om haar van koers te veranderen. Je moet creatief zijn met zo een kind. Ik zet haar bvb naast de wasmachine als hij draait en als ik in de badkamer moet zijn. Dan is ze gefascineerd en kan ik mij rustig klaarmaken. Die kleine beweegt zich dus meer en meer rond in het huis. Men had mij er natuurlijk al voor gewaarschuwd. ‘Wacht maar tot ze kruipt!hoho!’ Of: ‘Wacht maar tot ze rondloopt’. De wilde waarschuwers, zo noem ik ze. En soms hebben ze godverdomme nog gelijk ook. Nu al zit ze de isolatie af te krabben aan onze onafgewerkte deuren. Trekt ze kasten en schuiven open, trekt ze aan de rol wc papier terwijl ik in de douche weerloos zit toe te kijken. Allemaal voorproefjes van haar groeiende curiositeit. Mama haar haren staan er nu en dan eens van recht, maar het merendeel van de tijd vind ze het gewoon schattig en smelt ze keer op keer :-))

Moederdag

Oke, het is misschien vijgen na Pasen. Maar laat ons het toch nog eens hebben over deze mooie dag 😉 Mijn allereerste moedertjesdag trouwens! Ik ben geen type die er een gans gedoe van verwacht maar ‘k was toch zeer blij dat ik die ochtend opstond en een mooi boeketje in mijn handjes geduwd kreeg 🙂 Toen zei mijn liefste nog: ‘ Volgend jaar zal ze oud genoeg zijn om iets te knutselen he’. Natuurlijk verschijnt er dan een glimlach op mijn gezicht. Van wie zou dat nu niet zo zijn! Voor mijn eigen mama had ik een fruitmand gehaald (yep, samen op dieet) en die was ook héél content. Zo een fruitmand geven, vind ik nu ook wel een leuk cadeau, als je graag fruit eet tenminste, zo niet kan je er iemand wel ferm mee kloten ;-).

Moederdag dus. De dag voor alle moeders. En ja, ik ben blij dat ik ook tot die groep behoor, van de mama’s. Toen ik mama werd was ik 1000 man sterk. De eerste maanden beleefde ik enorm intens. Na verloop van tijd ontdekte ik dan ook de perfectionist in mezelf en moest ik mezelf ook wel wat afremmen. Mama zijn, kan je vergelijken met iemand in de zee gooien, om het eens zo te zeggen. Het ene moment is alles rustig en van het ene op het andere moment spat het water langs alle kanten en is het storm op zee! (lees: slapeloze nachten, huilbuien, niet weten wat er in godsnaam scheelt, ziekenhuisbezoeken,…). Gelukkig maken we dat al bij al nog niet zo vaak mee. Waar heb ik me het meest van al moeten aanpassen? De onvoorspelbaarheid denk ik. Want ja, ik heb graag mijn leven gepland en enige voorspelbaarheid vind ik niet mis. En laat dat nu met een baby van nu al negen maand niet zo evident zijn 🙂 Maar nogmaals, we klagen niet!!! Want mijn dochter is een vrolijk mensje met een guitig lachje en een sterk willetje, zo merk ik nu al 🙂 Er zit ‘poer’ in, zoals we dat hier zeggen. En dat heb ik wel graag. 

En dat ze nu en dan eens haar keel openzet om iets duidelijk te maken neem ik er graag bij. Of als ze in haar bumbo zitje zit en haar opeens helemaal uitstrekt en met pruillip duidelijk maakt dat ze er geen zin meer in heeft, vind ik schattig. Wanneer ze bijna elke keer kaka doet wanneer ik op het púnt sta om te vertrekken en we dan te laat toekomen bij de onthaalmoeder, tja, een toonbeeld van stiptheid ben ik nog steeds niet denk ik 🙂 Maar kijk da’s de aard van het beestje 🙂

Moeder zijn, het overkomt je, je bent het, niemand kan je er op voorbereiden en als het er is dan is het toch 1 van de mooiste rollen die je kan invullen in je leven!

Mijn zoon is een dief

Mijn dochter dus. Niet volgens het dametje aan de kassa van de c&a. Die zei me wat een mooi ventje dat ik mee had. Ik lachte breed en zei haar dat het een meisje is. Ze lachte terug en zei dan onmiddellijk erna dat het toch moeilijk te zien is soms als hun haar nog zo kort is. Goed geantwoord dacht ik, zo kort op de bal, dat is misschien niet de eerste keer dacht ik. Ik vond het wel heel grappig en nam het dametje natuurlijk niets kwalijk. Ik kan haar ook niets kwalijk nemen. Mijn dochter was nochtans gekleed in een rokje met witte legging, maar die zag je niet zo goed in de loodzwaretientonnergevoel-cosi (wat ga ik BLIJ zijn als ik die op de zolder kan zwieren!). Het was haar wit-blauwe hemdje en de blauwe kousjes die haar de das omdeden denk ik. Na de c&a, op naar de h&m waar het meisje aan de kassa mijn lieve schat omschreef al een ‘koddigaard’. (ok, dit valt te betwisten, maar ik denk dat de West-Vlaamse vrouwelijke versie ‘koddige’ is ;-)) Mannelijke versie of niet, het hemd zal ze niet meer dragen 🙂 Ik heb wel de neiging om ze in het blauw te kleden want met haar felblauwe oogjes die ze van de papa heeft geërfd, straalt ze gelijk zot. Later als het carnaval is stop ik ze waarschijnlijk in een smurfentenue, een avatar of een of andere blauwe pokemon.

Of dief, juist ja.

Mijn boodschappen doe ik de laatste tijd vaak in de Lidl. Waarom? Omdat de heavy-cosi er in past. Die zet ik nooit of ten immer óp de kar. Dat ziet er veel te creepy uit, wie doet dat nog? In de kar dus. Dan zet ik de klep open zodat ze kan rondkijken en ik geef altijd iets wat ik in de winkel wil kopen zodat ze haar kan bezig houden. En het is nu al de tweede keer dat ze het meegepikt heeft! Foei! De feta kaas waar ze zat op te sabbelen verdween achter haar en eenmaal thuis merkte ik dus op dat ik ze niet had betaald. De vorige keer had ik hetzelfde voor, in de Delhaize. Bewijs dat die anti-diefstalhekken of hoe noem je het, niet werken zeker? Want, nu ik er zo over schrijf, heb ik ook al enkele keren cola en een bak bier gepikt. Ik beken! Maar, onbewust, echt! Die stond op mijn kar langs onderen en ik vergat dit te zeggen. Ook de kassierster vroeg het niet. Zou dit vaak voorkomen? Nu vragen ze altijd ‘en nog iets mee van drank?’. Ooit antwoordde ik: ja, een bak bier. En ze rekende mij eentje aan van 25cl ipv van 33cl. Het heelal wil mij korting geven, kan niet anders.