Onverwachts shoppingtripje

Deze avond na een lange maar productieve dag werken kom ik thuis. Ik geef mijn liefste een zoen, neem de kleine vast en geef ze ook een welkomstzoen. Veel reactie behalve geneut en getutter kreeg ik er niet van terug dus ik besloot die direct naar bed te brengen, ik had geen zin in gejank en gebleit (nee hoor het kind was moe.. ;-)). Ik open de laptop, betaal een rekening, bekijk hoeveel shopgeld ik nog heb om schoenen te kopen en kijk naar mijn mails. Daar zie ik staan: shopnight in L&L, open tot 21u. Ik twijfelde nog om te gaan maar gezien de nood aan 1 of 2 maten meer en met het oog op 20% korting op de hele collectie, spring ik in de wagen. Nog 50 minuten om een outfit te vinden. Ik graai er op los en neem alle kleedjes die ik mooi vind mee. Plus een blauw broekpak. Het ziet er lang uit, wat goed is want broeken en broekpakken staan mij meestal niet wegens te kort. Samen met een oude bekende starten we het passen. Toevallig hadden we hetzelfde broekpak mee en ja, het staat me. Naast het passen van, laat ons zeggen een gans rek kleren, wordt er ook feedback gegeven tussen ik, de oude bekende en de verkoopster, die mijn nicht is. Ik ben dus zeker van eerlijkheid. Geen verkoopster die alles mooi vind terwijl je er eigenlijk bij staat als een opgeblazen pad en je elk moment in tranen kan uitbarsten, of liever hoopte dat de spiegel gebarsten was. (a women’s mind…) De kleedjes vlogen aan en uit, en uiteindelijk werd de verkoop afgesloten: een blauw mouwloos broekpak met een feloranje blazer en een blauw kleedje met bruin-oranje motief met bijhorend giletje. Voor 111 euro is het geklonken. Mijn aanwinst heb ik nog niet getoond omdat ik al wéét dat de reactie op het broekpak niet zo super zal zijn, dus wacht ik tot we eens weggaan om hem dan omver te blazen van de wauwfactor :-p
Het onverwachts avondje shoppen was een leuke wending na deze lange werkdag. Ik kan je ook nog meedelen dat ik weinig tactvol een serieuze flater heb begaan. Wij waren dus met drie onze ongezouten mening aan het geven aan elkaar op onze outfits. Toen het meisje haar pashokje uitkwam en er stond met een kleedje aan, zei ik: nee, niet mooi hoor! Waarop zij zegt: Dat zijn wel mijn kleren he… Waarop ik luidop begon te lachen (echt uit beschaamdheid, lachen leek mij het enige wat ik kon doen). Toen ze zei ze dat ze het nog niet helemaal juist aanhad dacht ik nog gered te zijn met mijn opmerking dat het daardoor wat te wijd was maar niets was minder waar. ‘k Had het weer geflikt. Soms kan ik nogal botte uitspraken doen maar deze was toch een toppertje :-p

download

Blogje volgt

Alegow ik ga er es aan beginnen. Ik weet niet hoe het komt maar in mijn eerste blogperiode had ik veel meer inspiratie om te schrijven. Hoewel ik moet toegeven dat die blogs persoonlijker en intiemer waren. Of er gebeuren minder hevige dingen in mijn leven nu. Dat is wel waar. Het lijkt of alles nu op zijn plooi komt. Of misschien heb ik er nu minder behoefte aan om te schrijven? I don’t know. Hoewel ik het nog altijd heel erg plezant vind hoor. Over wat valt er te schrijven..Daar wringt het schoentje dus 🙂 Over mijn wenkbrauwen die donderdag vakkundig worden geëpileerd? Kan ik je misschien zeggen hoe mijn eerste ervaring was. Een altijd goed geëpileerde vriendin raadde mij Mira aan van Taizo. En hop ik er naartoe. We staan altijd open voor nieuwe dingen. Ik placeerde (lokaal taaltje) mij in de verzorgingsstoel. Een aangenaam madammeke. Klein van gestalte, vriendelijk en tot in de puntjes verzorgd. Ja natuurlijk, want wordt eens geëpileerd door een verwaaide bosaap.

Opeens voelde ik een aangename warmte ter hoogte van mijn wenkbrauwen. Hmmmm dacht ik, zalig. Toen ik op het zelfde moment bedacht hoe lekker dat het voelde (rare woordkeuze), voelde ik opeens een helse pijn. Schnok zei ze! En ze trok het papiertje in 1 ruk af want aja ’t was natuurlijk warme was die werd gebruikt. Dit ben ik nu wel al gewoon 🙂 Maar de eerste keer was het toch ferm verschieten 🙂 Sindsdien ga ik nu en dan naar Mira, want mensen er is een verschil!! Als je het nog nooit hebt gedaan dan moet je het doen!! Tien euro vragen ze, wat ik veel vind. Maar, een vrouw kan daar mee weg komen vind ik. Zoals naar de kapper gaan. Een hele goeie kapper! Knippen en drogen, ben ik er gauw 55 euro kwijt. Maar kijk, als ik van de kapper kom en de borsteltjes boven mijn ogen zijn knap bijgewerkt, dan voel ik me echt waar al de helft mooier. En daar doen we het voor he, om ons mooier en goed te voelen.

Ik zou ook nog kunnen schrijven over het feit dat we nog steeds bij mijn moeder wonen. De vijfde week al. Hoewel we elkaar goed kunnen verdragen en niet in elkaars weg lopen, begin ik zo hard te verlangen naar huis. Deadline is 1 oktober. De verwarming ligt er, de riolering is vervangen. Nu gaat Davy het plafond en de muren schuren zodat ik ze kan schilderen en hopelijk komen ze dan eind september de vloer leggen. Daar volgen alvast wel fotootjes van 🙂

Over fotootjes gesproken, onlangs was ik op mijn ma haar Facebook. Ik moest die testen omdat ik haar computer had geformatteerd. Beetje zitten rondneuzen, je kent dat. Toen voelde ik opeens de drang om terug een account te beginnen. Enkel en alleen voor een beperkte groep, zodat ik fotootjes kan plaatsen. Ik heb het niet gedaan maar ik speel wel met het idee. Instagram bvb vind ik zo leuk, dat het idee terug in mij opkwam. Ondertussen ben ik iedereen aan het aanraden om instagram te nemen want blijkbaar is dat nog niet zó bekend.

Enfin kijk hiersi Liese, een blog :p

Deze middag ga ik gaan froetelen in mijn hof, want die is stilletjes aan aan het verwilderen. Blogje volgt 😉

De avondmarkt

Gezien de wederhelft al gans de week aan het zwoegen is in ons huis, centrale verwarming leggen, vloeren openbreken, je kent dat wel, die toffe verbouwingen, wou hij ontspanning. Een avondmarktje doen, dat zag hij wel zitten en hij had er al zijn zinnen opgezet. Ik zelf was niet zo enthousiast gezien de regenvlagen en ik stelde me al voor om er eentje op ons nek te krijgen. Dan zag ik ons al lopend een schuilplaats zoeken tussen veel te veel volk die net als ons niet wil veranderen in een waterkieken. Maar kijk, hij was overtuigend en ik kon geen nee zeggen gezien ik al gans de week bij mijn moeder logeer en wél kan genieten van rust in ons verlof. Dus gingen we. In de weg er naartoe een vlaagje, met ik aan de passagierszijde een ‘zie je wel’ en ‘moeten we nu echt’, maar toen kwam de aap uit de mouw. Hij wou een halve kilo spekken halen en er was geen houden meer aan. Aangekomen in Dadizele zagen we warempel dat de wolken plaatsmaakten voor heldere hemel en veel zon. Met een ‘zie je wel’ van de andere partij genoten we toch van een gezellige avondmarkt. Het ene eetkraampje naast de andere gevolgd door goedkope kledingstandjes en hier en daar een verkopersstandje. Ik had de perfecte ananassnijder gezien maar mocht hem niet kopen. Met bijna een pruillip op het gezicht vond ik het niet eerlijk dat hij een halve kilo pannenkoeken en een halve kilo spekken kreeg en ik geen ananassnijder. Het zag er zo handig uit. Ik zag het al voor mij, gretig ananassen uithalen gelijk of dat het niets is. Zijn argument was enigszins wel waar toen hij zei: ‘ jaja, ik ken dadde, da vliegt tussen al dat andere daje koopt en dan nie gebruikt. Gelijk je wafelijzer, hoeveel keer heb je dien al gebruikt?’ Oke gelijk heeft hij en als ons huis gevloerd en gepoetst is maak ik zeker bergen wafels tot hij er spijt van krijgt het ding cadeau te hebben gedaan 😉 Enfin, verder tjolend op de markt zagen we een tof kraampje dat namen printte op knuffels, rugzakken, doudou’s, handdoeken, slabbetjes,… We bestelden er twee als cadeautje en tsjeffelden verder. Toen we even stilstonden voelde ik plots iets tussen mijn benen. Warempel, de enorme buldog (denk ik, een grote beige gerimpelde hond) met zijn enorme tong had zitten snuffelen aan mijn achterwerk en… likte wel niet zeker! Ik sprong haast een gat in de lucht van het verschot toen ik achter mij keek en de enorme hond zag staan. Gevolgd door verontschuldigingen van het baasje die een opmerkelijke grijns op het gezicht had. Na het checken van mijn achterwerk konden we doorwandelen en zagen we het koppel waar we het cadeautje voor lieten maken. Zo konden we het afgeven, een gezellige babbel slaan en naar een uurtje of twee terugkeren naar huis. En die broek, die vloog stante pede, in de was!

bodyattack

En crunch 1, 2, 3, 4 en lunch 1, 2, 3, 4 en jumping jack, push ups, spring langs hier en spring langs daar. That’s bodyattack. Een uur aan een stuk gans je lijf attackeren. Voor ik zwanger was deed ik het maar moest stoppen door blessure en erna natuurlijk door zwangerschap. Nu ik terug sport heb ik me nog es aan het attacken gewaagd. Man wat is dat afzien! Maar ’t is wel leuk. Hoewel ik het wegens blessures niet twee keer per week kan doen, zal ik me af en toe wel eens aansluiten bij de groep. Daarnaast gebruik ik ook de toestellen in de fitness. Fitnessen kost wel wat geld. 49 euro inschrijvingsgeld en honderd in de tachtig euro voor inschrijving van drie maanden. Groepslessen inclusief. Binnenkort waag ik me eens aan de CX works, een half uurtje spiertraining. Niet dat ik me naast dit

images1NHI35T8

of dit

images

wil kunnen plaatsen maar hey, wat sport kan geen kwaad hé!

Moest ik er ooit zo uitzien

,,

naamloos,

naamloos

Dan is er wat fout gelopen.

Mijn zoon is een dief

Mijn dochter dus. Niet volgens het dametje aan de kassa van de c&a. Die zei me wat een mooi ventje dat ik mee had. Ik lachte breed en zei haar dat het een meisje is. Ze lachte terug en zei dan onmiddellijk erna dat het toch moeilijk te zien is soms als hun haar nog zo kort is. Goed geantwoord dacht ik, zo kort op de bal, dat is misschien niet de eerste keer dacht ik. Ik vond het wel heel grappig en nam het dametje natuurlijk niets kwalijk. Ik kan haar ook niets kwalijk nemen. Mijn dochter was nochtans gekleed in een rokje met witte legging, maar die zag je niet zo goed in de loodzwaretientonnergevoel-cosi (wat ga ik BLIJ zijn als ik die op de zolder kan zwieren!). Het was haar wit-blauwe hemdje en de blauwe kousjes die haar de das omdeden denk ik. Na de c&a, op naar de h&m waar het meisje aan de kassa mijn lieve schat omschreef al een ‘koddigaard’. (ok, dit valt te betwisten, maar ik denk dat de West-Vlaamse vrouwelijke versie ‘koddige’ is ;-)) Mannelijke versie of niet, het hemd zal ze niet meer dragen 🙂 Ik heb wel de neiging om ze in het blauw te kleden want met haar felblauwe oogjes die ze van de papa heeft geërfd, straalt ze gelijk zot. Later als het carnaval is stop ik ze waarschijnlijk in een smurfentenue, een avatar of een of andere blauwe pokemon.

Of dief, juist ja.

Mijn boodschappen doe ik de laatste tijd vaak in de Lidl. Waarom? Omdat de heavy-cosi er in past. Die zet ik nooit of ten immer óp de kar. Dat ziet er veel te creepy uit, wie doet dat nog? In de kar dus. Dan zet ik de klep open zodat ze kan rondkijken en ik geef altijd iets wat ik in de winkel wil kopen zodat ze haar kan bezig houden. En het is nu al de tweede keer dat ze het meegepikt heeft! Foei! De feta kaas waar ze zat op te sabbelen verdween achter haar en eenmaal thuis merkte ik dus op dat ik ze niet had betaald. De vorige keer had ik hetzelfde voor, in de Delhaize. Bewijs dat die anti-diefstalhekken of hoe noem je het, niet werken zeker? Want, nu ik er zo over schrijf, heb ik ook al enkele keren cola en een bak bier gepikt. Ik beken! Maar, onbewust, echt! Die stond op mijn kar langs onderen en ik vergat dit te zeggen. Ook de kassierster vroeg het niet. Zou dit vaak voorkomen? Nu vragen ze altijd ‘en nog iets mee van drank?’. Ooit antwoordde ik: ja, een bak bier. En ze rekende mij eentje aan van 25cl ipv van 33cl. Het heelal wil mij korting geven, kan niet anders.