Mijne dada

Eventjes geleden blogde Liese dat ze hello fresh probeerde. Een maaltijdenbox die je online bestelt en die ze aan huis leveren. Liese had een kortingscode. 20 Euro korting voor de eerste box. Met daarna een tweede box te betalen kon ik het flexibele abonnement al gemakkelijk stopzetten, of pauzeren en terug opstarten wanneer ik het wil. Klonk interessant in de oren! Ale, las interessant met de ogen maar da’s zo dwaas gezegd vind je niet.

En ja, de box werd besteld, onmiddellijk voor vijf maaltijden. Als we proberen dan proberen we het van de eerste keer goed hé. Er werden sinds nu al twee gerechten klaargemaakt en ik kan je zeggen. Ik ben fan! Oja ik ben fan! Ik ben superfan! Zoals je wel of niet weet ben ik een beetje een hobbykok. Is dat een understatement? Ik weet het niet 🙂 Ik ben nogal bezig met eten en wat er op mijn bord komt. Niet de gewone kotelet-patat-wortel. In feite, gewone kost komt hier niet zo vaak op het bord. Meestal ben ik altijd op zoek naar nieuwe dingen, nieuwe gerechten, kookboeken doorbladeren, post-itjes inplakken en volop gerechten uittesten. Gelukkig heb ik een wederhelft die al dat expirementeel gedrag stilletjes ondergaat. Meestal mislukt het ook niet. Stilaan begin ik wel te weten wat je wel of niet samen gooit in een pot, maar meestal en liefst vanal eigenlijk, heb ik een recept dat ik kan volgen om het eventueel wat bij te schaven maar meestal volg ik het wel. Koken zit in mijn bloed.

Hello fresh dus.

Ik betaalde voor een 2 personenbox van vijf dagen, dus vijf hoofdmaaltijden, 33 euro in plaats van 53 dankzij de korting. Voor een luttele 3,3 euro de man tover ik in een mum van tijd een lekker, verantwoorde, seizoensgebonden maaltijd in elkaar.
Al lang denk ik er over na om nu en dan over eten te bloggen. Niet in de zin van vermageren (zal ik er hier even tussengooien dat ik 7 kilo ben afgevallen en een gezondere levenstijl aanhou die mij prima past euhum euhum dikke pluim voor mezelf, dank u!), maar wel in de zin van gerechten met foto op mijn blog zetten en er wat over vertellen. Maar langs de andere kant wil ik er ook geen kookblog van maken. Maar. Gezien dit toch een vanallesblog is en vooral de mijne waar ik toch lekker mijn zin doe, besluit ik toch om je mee te nemen in mijn hello fresh avontuur (juich juich).

Eerst en vooral bestel je je box. Je kiest tussen een original, een fruit of veggiebox. Dan kies je het aantal personen. Met twee personen hebben wij genoeg. Maar als Amber mee-eet zal ik in de toekomst drie personen moeten bestellen want dat kind eet vo duust. Je kiest de dag waarop het geleverd wordt en het uur.
Wat me allereerst opvalt is dat dit een no-wast manier is van koken. Alles is vooraf voor je afgewogen, verpakt en bezorgd zodat je niets weggooit. Nog een voordeel is dat je eigenlijk niet moet nadenken. Je krijgt de receptjes, de volgorde waarin je de recepten moet uitproberen (vanwege de versheid en houdbaarheid) en je kan gewoon aan de slag. Nog een voordeel voor mij is dat het menu enorm gevarieerd is. Er zit deze week een vegetarisch gerecht in maar ook kip, vis, eens pasta, patatjes, kruiden,… en laat dat nu zijn wat mij het meeste aantrekt. Wat ik leuk vind in koken is het uitproberen van nieuwe recepten. Daarom schuim ik ook regelmatig internet af, snuister ik in kookboeken en volg ik koks op instagram of bloggers die houden van koken. ‘Kook’, het boekje dat maandelijks in de spar winkels ligt, blader ik door en ik scheur gerechtjes uit die ik leuk vind en ooit eens wil proberen. Die verzamel ik in een map. En ja, daar kruipt tijd in. Kookboeken en recepten worden echt gelezen, zoals een boek. Wat ik nu leuk vind aan hellofresh is dat je in een kwinkslag een gezonde, lekkere maaltijd op tafel tovert zonder dat je daarvoor moet 1. nadenken wat je gaat eten 2. boodschappen moet doen voor dat eten en 3. er veel tijd in moet steken.

Laat ik je even tonen hoe het er uit ziet en wat ik heb gemaakt.

wpid-wp-1433879330400.jpeg

In het pakket zit een welkomstboekje waar je de nodige uitleg krijgt. Alle recepten staan op een handig en stevig kaartje.

wpid-dsc_0115.jpg

Dit was het eerste gerechtje en ik kan je zeggen, het was smullen! Zo simpel maar zo goed! Ik heb zo een vermoeden dat de meeste gerechten van hello fresh simpel zullen zijn maar toch lekker en zo moet het soms zijn he want veel tijd hebben we soms niet ’s avonds.

Een duidelijke uitleg hoe het moet

Een duidelijke uitleg hoe het moet

wpid-wp-1433879386709.jpeg

Zo zag mijn eerste gerecht er uit. Mijn kip was op 1 plaatsje nog rauw maar da’s mijn fout. Die patatjes, man zo goed! En simpel. zo simpel dat je denk van, waarom ben ik daar nu niet opgekomen?

wpid-wp-1433879350454.jpeg

wpid-wp-1433879338112.jpeg

Mijn tweede gerecht was dit. Verrassend lekker! Dat vind ik ook een groot pluspunt. Je leert andere smaken en keukens kennen en je hoeft er niet eens moeite voor te doen!

Het zal wel duidelijk zijn dat ik redelijk positief ben 😉 We zullen zien wat de pot morgen schaft. Ik kom hier alvast verslag uitbrengen!

Als er mensen zijn die dit ook wel eens willen proberen dan heb ik voor jullie een kortingscode (20 euro korting op een box naar keuze), die kan je verkrijgen door hier gewoon te reageren en dan geef ik je die.

Advertenties

La mouscronnoise

Na een deugddoende wandeling zaterdagmorgen op de dijk van Koksijde, besloten we om iets te gaan eten. Het eerste restaurantje was volledig gereserveerd. Jammer, het zag er zo leuk uit. Het tweede dat we tegen kwamen, leek ons wel iets dus we gingen binnen. Hmm, 12u gepasseerd en geen volk. Het rook er ook wat raar. Ik zei al direct tegen D., dit gaat niets worden. De serveuse kwam al op ons af om ons een tafel toe te wijzen. We gaven het voordeel van de twijfel en we plaatsten ons aan het vensterraam aan de tafel waar op stond ‘gereserveerd’. Achteraf gezien was dit misschien wel een luizige truck om mensen te laten geloven dat dit wel degelijk een geliefd restaurantje is regio Koksijde!
Niet dus.
Ik bestel rode poon op zijn provençaals, maar liefst met iets anders dan frieten. Terwijl we wachten op het eten, besluit ik A. haar pamper te verschonen. Gezien er alom kinderstoelen aanwezig zijn denk ik dan dat er ergens wel een plaatsje zal zijn waar dit kan. Want dan redeneer ik dat kindjes in een kinderstoel, meestal nog een pampertje dragen, niet? Ge voelt mij al afkomen dat er in het toilet niets voorzien was. Tja dat gebeurd nog wel eens he. Ik vraag of ik haar luier kan verschonen op de bank in een hoekje, waar toch al in de verste verte geen kat zit.
Nee, zeggen ze, dat zal niet gaan.
Ik stond daar met mijn kleine in mijn armen. Euh, daar, op de bank? Probeer ik nog? Maar nee, ik mocht afdruipen. Ik terug naar mijn tafel waar ik al lichtjes geïrriteerd D. vertel wat er net gebeurde. Toen ze het vroegen aan de chef zei die nog ‘en ook, het eten is klaar’.
Brave mensen zoals we zijn, besluiten we gewoon te eten en er niet veel meer van te zeggen. Ondertussen horen we de discussie in de keuken met de serveersters over een uitklapbare ververstafel en de chef zijn argument dat dit niet brandveilig is. We werden vanaf dan ook geviseerd en er werd precies over ons gepraat.
Het eten.
Jah lap! Toen ik mijn bord voor mijn neus kreeg, wist ik het al. De provençaalse saus was alles behalve vers. De rode poon stonk en smaakte vies plus hij was niet genoeg gebakken. Ik zat daar maar te draaien in mijn bord en natuurlijk kan je wel van mijn gezicht aflezen dat ik liever zat te kotsen dan dat ik dit naar binnen zou spelen. ‘Gelukkig’ had A. niet veel honger en kon ik wat van haar half kieken opeten. Hoewel het kieken ook geen eer werd aangedaan. Het was niet vers, en de saus erbij was uit een pakje. Het kiekske had moeten weten dat hij zo ging eindigen, hij had al zelfmoord gepleegd in zijn ei.

Toen de serveerster vroeg of het gesmaakt had, zei ik resoluut, sorry maar nee het heeft niet gesmaakt. Waarom niet? Zei ze. Waar moet ik beginnen dacht ik. Was het de vis? Ja, het was de vis, en de saus, eigenlijk het geheel. Was de pasta goed? Vroeg ze dan nog. Buiten het feit dat ze de pasta bij de buren moest halen met haar ijzeren kommeke omdat ze dat niet hadden, was hij dan niet goed gekookt ook, maar dat bespaarde ik haar want ik zag dat ze wel probeerde te achterhalen wat er nu juist fout was.
De andere serveerster met hoge sleehakken en ver uiteggroeide valse nagels kon het waarschijnlijk geen bom schelen, maar die ene, die zat er toch nog een beetje mee in, denk ik.

Wat vind ik dat toch verschrikkelijk! Slecht gaan eten, 50 euro de vuilbak in en met honger naar huis rijden. Na ons tripje keek D. eens op tripadvisor, en inderdaad, slechte revieuws alom. Hadden we dat maar eerder gedaan!

Writing by numbers

* Een uur en dertig minuten duurde het om gisterenavond alle blogs te lezen die ik al enkele weken niet meer heb gevolgd. Ja, zo ben ik dan wel. Ik kan er niet gewoon eentje overslaan, want ik ben veel te nieuwsgierig en ik wil ‘mee zijn met den draai’ + het zijn nu eenmaal stuk voor stuk leuke schrijfsels. Nu weet je dus ook waarom facebook zoveel uurtjes in beslag nam toen ik het nog had! Hoewel de schrijfsels daar veelal minder interessant waren. Wat kon mij dat schelen dat er iemand aan de strijk bezig was, de ene zijn kind de waterpokken had of de andere een keizersnede had doorstaan (mét foto, écht waar, ik krijg er nog de kriebels van als ik er aan denk). FREAK

* Twee maand enalf duurde onze verbouwingen. Die tijd woonden we bij mama. Ik ben haar zeer dankbaar dat we er mochten verblijven. Ik was ook zeer dankbaar toen we terug thuis waren. There’s no place like home. Ik zal u alle details besparen maar u mag wel een fotootje zien omdat ik toch wel trots ben op het resultaat.

Ruimte keuken

Ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken na

ruimte keuken na

Het betreft dus het vervangen van de riolering onder en naast de keuken, het scheiden van het waternet en het leggen van centrale verwarming en een nieuwe vloer. Ook de andere kant van het huis werd gedaan, de salon, de eetplaats en de voorplaats. Plus we hebben een entree gemaakt, die hadden we nog niet.

* Drie weken wonen we terug thuis. Allerlei klusjes, dozen uitpakken, kasten herordenen, … loopt op zijn einde en er kan terug geblogd worden 😉

* Drie nieuwe receptjes werden uitgeprobeerd en goed bevonden. Mijn me-time in de kvlv werpt zijn vruchten af. Miss Carrie had er ook haar deel in:

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

pompoen op z'n oosters

pompoen op z’n oosters

Bananenbrood volgens recept Carrie

Bananenbrood volgens recept Carrie

* 28 Jaar staat er sinds vorige donderdag op de teller. Geen drie maal zeven meer maar vier maal zeven, och ’t kon erger 😉 We spraken af dat we elkaar geen dure cadeau’s meer geven omdat het vaak geven en terug geven is. We houden het bij een ontbijtmand aan huis, bij ieder zijn verjaardag. D. startte wat later op zijn werk, en we genoten van dit lekkers. Voor 25 euro, ’t is geen geld! Later op de dag werd ik nog verrast met een mooie boeket bloemen waarvan de lelies opengaan en eigenlijk eerlijk gezegd nogal stinken 😉 maar dat houden we voor onszelf natuurlijk. 😉
wpid-img_20141120_072030.jpg wpid-img_20141120_195859.jpg

* 55 Euro kostte het ons per persoon om te gaan proeven van een driegangenmenu met water en wijnen in een restaurant met 1 ster. Via de actie ‘jong keukengeweld’ schreef ik ons voor een tweede keer in. De eerste maal was in het Convent, nu was het in ‘Sel Gris’. Natuurlijk mijne dada. Het eten was er goed maar ook niet om over naar huis te schrijven. Bovendien waren wij de dag erna allebei ziek. Toeval of niet? ’t Was niet slecht he, ’t was speciaal. We besloten dat we de volgende keer ons gaan volproppen in ons favoriete restaurant tot we de bovenste knoop van onze broek moeten openzetten.
wpid-2014-10-24-20.55.47.jpg.jpeg

Hapjes, er waren er zeven in totaal

Hapjes, er waren er zeven in totaal

voorgerecht

voorgerecht

hoofdgerecht

hoofdgerecht

broodmandje, olijfoliedegustatie

broodmandje, olijfoliedegustatie

* 3.5 Kilo is wat ik na twee maand minder moet meezeulen. 1 Is de broek waar ik terug in kan, dat de rest maar vlug volgt! 85 Euro is de diëtiste haar eerste consult. 24.6 Euro zijn de vervolgconsulten (ze komt aan huis).

* 8 Is het aantal volgers waaronder enkel recente nieuwkomers 🙂 Leuk is dat! Welgekomen!

Writing by numbers, the end!

Waarvoor dank

wpid-img_20141017_130245.jpg

– Mijn dochtertje en haar grappige manieren, haar vrolijkheid en schaterlach, haar eerste stapjes en zelfs haar vroege ingebouwde wekker (van zes uur deze morgen :-)) die mij soms zelfs een beetje tot ochtendmens maakt (wie had dát ooit gedacht??). Dan heb ik vóór 10u30 boodschappen gedaan, soep gemaakt, was gedraaid en wat strijk gedaan. Maar het is natuurlijk niet altijd zo :-p Vroeger sliep ze in de voormiddag en deed ik een tukje mee, nu slaapt ze enkel ’s middags en tuk ik niet meer. Vind ik niet erg hoor. Ik ben geen middagtukker. Nu maak ik van de tijd gebruik om wat blogjes te lezen, koffie’tje te drinken, zelf wat te bloggen…

– Getinte dagcrème. Dagcrème én foundation in 1. Werk en tijd gespaard, ideaal. Om 1 of andere reden begin ik overal op het gezicht puisten te krijgen. Van die dikke etterpuisten waarvan ze ’s morgens nog zo onschuldig lijken, tegen de middag gegroeid zijn en je ’s avonds tot het besef komt dat je heel de dag rondgelopen hebt met een gezwollen rode bult op je kaak, voorzien van een centrum wit-gele pukkel in het midden. Hopelijk niet aan het eten nu?

– Daarop volgt: een haardroger en haarlak, voor het in toom houden van haarhorens en froufrou-kuif-toestanden (schoon zicht hoor als ik opsta, ik toon je ooit wel eens mijn morning-look)

– Koopjes: t-shirtjes die zitten als gegoten voor 9,99 €, pyjama’s van den Aldi, 2 en 1 gratis, … yeah!!

– Figuurcorrigerend ondergoed :p a god’s gift

– Vochtige doekjes. Een vergiftigd geschenk weliswaar. Onze dochter kan ze niet goed verdragen dus roodheid en open billetjes alom. Deze worden vanaf nu zoveel mogelijk gebannen en vervangen door wc papier en een kommetje water. Geen producten meer of toch zo weinig mogelijk. Wat is dat toch brol soms… geen wonder dat ze soms geïrriteerd geraakt. De doekjes zijn wel handig voor aangekoekt snot in haar, gezicht, oren, … of omvergegooide gesmolten ijscrème, of op de grond gegooid eten, kwijl, …

– Jeroen Meus. Kan koken, is enorm charmant, ziet er goed uit, ziet er volgens mij het type man uit van huisje-tuintje-boompje die helpt in het huishouden, de hond buiten laat, kookt en de afwas doet, de vuilbakken op tijd buitenzet, … jaja ’t is mijne dada. Hij heeft zo iéts. Maar de ‘mijnen’ kan er gerust naast lopen hoor 🙂

kip in de oven van Meusje.

kip in de oven van Meusje.

Dit exemplaar bvb. Zó sappig en gemakkelijk: Verwarm de oven op 160 graden. Graai een kip, pluim ze, zet ze recht en vul ze met drie laurierblaadjes, drie takjes tijm, een grof gesneden ui, peper en zout en twee gepelde en gekneusde lookteentjes. Kruid de kip van buiten met peper en zout, snoer ze goed toe met keukentouw en bak ze aan beide kanten aan in boter tot een goudgeel korstje ontstaat. Leg ze dan in een braadslee met een klontje boter op en steek ze in de oven (60tot 75 min afhankelijk van de grootte). Af en toe bedruipen met het braadvocht. Giet ook bakvocht over van toen je het in de pan aankleurde. Mo mens! Mo goed! En, de liefde van de man gaat nog steeds door de maag… 🙂

PLOG

wpid-wp-1406288720440.jpg

wpid-wp-1406286720558.jpg

wpid-wp-1410273178021.jpg

Een eindje terug was het hoogtijd om te gaan froetelen in ‘den of’. Onkruid stond hoog, drie hoopjes verzameld. Gras af rijden kon niet meer, de bak zat al vol! Uitstelgedrag? Moi???

wpid-wp-1406286300713.jpg

wpid-wp-1406286318416.jpg

50 Stekjes verkregen van mijn aardbeienplantjes waarvan 40 uitgezet. Volgend jaar wordt dat freezn eten, freezn eten!!!

wpid-wp-1406288701751.jpg

Dit

wpid-wp-1406289738242.jpg

Werd dit

wpid-img_20140911_144516.jpg

En met dat

wpid-img_20140911_184342.jpg

Maak je dit!

wpid-wp-1406286664557.jpg

Hippe botjes afgedaan en huiswaarts teruggekeerd, alvorens nog een fotootje te nemen van deze coole rakker:

wpid-wp-1406286267274.jpg

Tijdens de succesvolle dagen werden enkele WeightWatcher receptjes uitgeprobeerd:

wpid-img_20140911_204443.jpg

wpid-wp-1410280944945.jpg

Aardbeienparfait (6 points voor de tellers ;-)) en kalkoenstoofpotje, ook laag in punten.

wpid-wp-1409233140573.jpg

Punten tellen dus…

wpid-wp-1411320974054.jpg

Ons dochter trek zich voor de eerste keer vlotjes zelf recht aan vanalles. Leuk!

wpid-wp-1411473485488.jpg

Mijn wapens tegen de kilo’s 🙂 verse soep, platte kaas en havermout. Elke twee uur iets eten, water drinken (zo moeilijk!) en fruit eten.

Einde PLOG!

Mijn relatie met eten

Ik heb altijd wel een relatie gehad met eten. 1 Van de goede herinneringen van mijn vader, die ik nu des te meer koester, is dat ik zo benieuwd was hoe hij zijn spaghettisaus maakte. Ik vond die superlekker. Kijken in de pot, proeven. Opschrijven of onthouden. Tot op de dag van vandaag maak ik meestal de saus zoals mijn pa ze maakte. Zijn pizza’s, zijn zin voor koken om 14u in de middag om hier en daar wat uit te proberen. Trots dat hij lekker eten kon voorschotelen. Hij zei dan altijd ‘dat krijg je zo niet in een restaurant! Of je zal weten wat betalen’. En gelijk had hij. Om de veertien dagen gingen wij, en in de vakantie wat langer. We maakten soms uitstapjes met de fiets. Later toen ik ouder was en er een tweetal jaar woonde, zaten we vaak lang aan tafel om na te praten. Om dan samen de afwas te doen. Toen het vakantie was kookte ik voor hem. En zaterdag deden we samen de kuis. Toen ik kreeg ik een extra centje. Of de strijk, daarvoor kreeg ik ook geld. Per uur werd ik betaald. Het waren soms leuke tijden. Het was zelfs een tijdje een normale situatie. Helaas stak zijn ziekte er later een dikke stok voor.
Vaak krijg ik zelf de kriebels om te kokkerellen. Dat gaat in fases. Een periode waar ik allerhande receptjes vraag van lekkere dingen die ik lees of zie. Een kookboek, een tv-programma over koken. Net zoals mijn pa ze opnam met de videorecorder, zo bekijk ik ze, onthou het en zoek het op via het internet. Dan ben ik het een eindje beu en wordt er dagelijkse kost geserveerd. Een patat met vlees en groente.
Eten, ik bewerk het graag, ik zie het graag en ik eet het graag.
Helaas heb ik nu een disfunctionele relatie met eten. In januari startte mijn medicinale behandeling. Na enkele weken, maanden vlogen de kilo’s er bij. Op een of andere manier at ik maar door, zonder soms enig gevoel van voldaanheid te bereiken. En als ik dat dan had, at ik soms nog door. Na de vele kilo’s zette ik een stop er op en besloot de strijd aan te gaan met de kilo’s. Strijd, een ware battle is het! Nog nooit heb ik zoveel moeite moeten doen om af te vallen. Telkens opnieuw probeerde ik, hield het twee of drie weken vol, om dan terug te vallen in slechte eetgewoonten en ja, hoe beschamend ook, vreetbuien. Alles wat ik zag at ik op. Dus nee, mijn relatie met eten is niet zo goed voor ’t moment. Ik ga nu nóg eens proberen om gewicht te verliezen. Hoewel het moeilijk is niet op te geven, als je hard je best doet en de weegschaal 500g bijtelt. De medicatie zal er wel een grote rol in spelen. Zegt de bijsluiter, zegt de dokter. Maar daar ben ik niet veel mee. Ik voel me goed, maar ik zie mezelf niet graag. Maar kijk, ’t is nu zo! Op naar het volgende blogje, met een kilootje minder?