Of hoe een jaar voorbij vliegt…

IMG-20170921-WA0001

Mijn lief klein patatje. Je bent vandaag 1 jaar geworden! In de opvang hebben ze dat gevierd en je kreeg er een mooie kroon voor in de plaats. Je grijpgrage handjes zullen die wel in een paar tellen te pakken gehad hebben. Wij doen ons feestje een beetje later.

Mijn klein scheetje. Ik knuffel je elke dag bijna plat, met de nodige zoenen erbij. En het is wederzijds. Je bent zelf ook een knuffelgat. Je kruipt van her naar der en ik vind het zo schattig. Die handjes over de vloer. Plets plets plets. Als je content bent dan schudt je ook je hoofdje heen en weer terwijl je over de grond schuifelt.

 

DSC_0006_3

Zottecontent, zo zien we je vaak. Je bent een vrolijk mannetje. Ook ben je sociaal, je lacht naar vrijwel iedereen, je bent graag bij de bende. Zalig is het gewoon, om je hier bij ons te hebben. En wat mij natuurlijk stiekem blij maakt, is dat je uiterlijk toch een beetje een kopie van mama blijkt te zijn 🙂 Je bent zelfs nog een donkerder type dan mij. Met je diepbruine ogen charmeer je niet alleen mezelf maar vele anderen. Typische moederpraat zeker? 😉

Je bent een enorm pratelgat. Daar zullen je vader zijn genen voor iets tussen zitten. Daar is soms ook geen woord tussen te krijgen 😉

Het heeft wat geduurd. Maar eer je er was, was je niet weg te slaan van je zus.

IMG_20170827_131525

Ja, je bent ‘haar’ Emiel. Ze is zo zot van jou. Ze schermt voor je en zorgt ervoor dat je geen kleine dingetjes in je mond steekt. Of de wc borstel.. Soms is het ook wat teveel voor je. Als je de zoveelste zoentjes en knuffels van je zusje krijgt, maar je wil even rust, dan kan je al eens van je afbijten. Maar Emieltje, je mag er zeker van zijn, je grote zus, daar zal je op kunnen bouwen, dat zie ik zo. Ook jij zoekt haar constant op. En als jullie liggen te schaterlachen, en je kijkt naar mij met je donkere kijkers.

Tja, dan smelt ik…

 

Gelukkige verjaardag kleine sprot!

Advertenties

Terug van offline

‘Vanaf volgende week ga ik terug minder Facebooken’.

Davy rolt net niet met zijn ogen. ‘Jaja, dat zeg je nu eens altijd als we weg zijn met vakantie’.

’t Is echt zo. Ik geniet er zo hard van. We zijn ondertussen al terug helemaal uitgepakt. De was is al aan het draaien en de handdoeken zijn zelfs al uit de droogkast gehaald en opgeplooid. Hoe huisvrouwachtig van mij is dat niet! Toen we maandag incheckten op de camping in De Gavers te Geraardsbergen was ik helemaal in mijn nopjes. Bij het opendoen van de deur van onze bungalow, ging de wifi op de gsm uit. We spreken op dat moment af dat we tot vrijdag offline gaan. We gebruiken het internet enkel om iets op te zoeken of om onze caches up te loaden in de gps. Geen Instagram, Facebook, email, Whatsapp, Messenger…

Za-lig!

Automatisch zijn we dan ook meer samen. Samenzijn in een druk leven waar je altijd en overal bereikbaar bent, betekent dat je wel samen-bent, maar echt samenZIJN, dat ben je nog meer als je offline bent. In ons geval doen we meer samen zoals (en vooral veel) uno spelen. 1001 Strafpunten later won Davy. Die heeft trouwens een heel goeie uno techniek. Ik kan hem maar niet verslaan. Ondertussen zijn we een nieuw spel gestart en staat het alweer 237-543 in mijn nadeel.

Wat we anders nog gedaan hebben:

Gek, ik moet hier echt over nadenken, en het is nog geen week geleden.

Ik geloof dat we maandagavond op het gemak alles hebben uitgepakt en een verkennende wandeling hebben gedaan op het domein. Oja, we zijn daar op de pedalo’s geweest met de kinderen. Nooit meer, jamais! Ik heb daar to-taal niet van genoten. Ik heb een trauma opgelopen die keer dat Amber met buggy en al in het water is gesukkeld. Sindsdien is de combinatie water-kinderen-ik een no go… Je had het moeten zien.. een verkrampte moeder die bij elke kik haar kroost krampachtig vasthoud, ondertussen een gsm in haar handen pogend een leuke selfie te nemen. Wat dacht ik dan ook.. In de verte zag ik een andere pedalo naderen, met twee jonge gastjes in, lachend naar onze pedalo vaarden ze dichterbij. Ze wilden botsen, ik zag het aan hun gniffelend smoeltje. Mijn moederalarm ging innerlijk af en mijn ogen werden vuurwapens denk ik, want ze peddelden al gauw de andere kant uit. Oepsie.

Dinsdag trokken we er een ganse dag op uit naar Pairi Daiza. Een heel groot park. Prachtig maar eerlijk waar, wij bleven in het begin wat op onze honger zitten. We namen in het begin een route denk ik waar je veel moest wandelen vooraleer je iets van beesten kon zien. Mooie architectuur, dat wel. Mooie bloemen en planten. Maar pretparken is dan misschien meer ons ding. We zijn er Amber trouwens 2 minuten kwijtgespeeld. En da’s lang. Ik heb zo een bandje met ons nummer op. Ze had het natuurlijk niet aan. Gelukkig vonden we ze vlug terug. Twee minuten kunnen op die manier lang duren.

Woensdag zijn we gaan zwemmen. Op het domein konden we voor een heel democratische prijs naar hartenlust gaan ploeteren in het zwembad. Heel verzorgd, proper, kindvriendelijk, kleine wildwaterbaan, een buis, een warm babybadje. Kinderen content, wij content. Het domein heeft ook een goeie cafetaria met groot terras, goed eten, goeie sangria en vlak daarbij een groot afgesloten speelplein. Je kan al vermoeden dat we daar vrijwel elke dag zaten, gewapend met ons unospel. Emiel met een cracot in de hand, ook content. Ik denk dat die jongen de eerstkomende week geen cracot meer kan zien..

Donderdag Geocachen in Galmaarden. See for yourself:

Vrijdag mochten we al inpakken. Daarna gingen we terug naar het zwembad, dan richting cafetaria om te eten en dan richting huis. Waar de eerste was al uit de wasmachine gehaald kan worden. En de dagelijkse gang van zaken terug kan beginnen.

Waarschijnlijk met wat minder Facebook en een beetje meer UNO.

 

“Ikke dlie jaal”

 

Voor het derde jaar op rij is er, ik kan nu al zeggen traditie gewijs, een echte bake-off op Amber haar verjaardagsfeestje. Het begon allemaal met ‘ik bak de taart zelf’ en ‘zal ik helpen en er ook eentje maken’. Uiteindelijk bakt iedereen die wil een taart. Een week of twee vooraf hoor ik hier en daar al geroezemoes over welke taart er zal gemaakt worden. De vraag wie wat zal doen en of ééntje wel genoeg zou zijn. Wagen ze zich aan een nieuw recept of houden ze vast aan een aloude voltreffer?

Dit jaar was het een mengeling van de twee. De ene besloot vol moed en lef een nieuw receptje uit. Die kwam er uit 1/3 van het formaat wat het zou moeten zijn 🙂 Maar de smaak was er wel. Er waren taarten die ik nog nooit had gezien of van gehoord had en er waren er die mij terug katapulteerde naar vroeger. Echte nostalgie.

IMG_0347

De havermout taart van mijn mama, zoals ze hem vroeger altijd maakte.

IMG_0346

De charlotte taart van mijn schoonmama

IMG_0342

Mijn kaastaart met limoen

IMG_0349

Moeder’s tweede stuk: zwarte woudtaart

IMG_0351

Zus haar bananentaart

Drie jaar zijn betekent, naast het 5 maal uitblazen van kaarsjes op verjaardagstaarten ook:

img_20160808_112627.jpg

  • Een eigen plekje mogen opeisen in de zetel. Dat is oftewel in het hoekje (ik geef ze geen ongelijk, ik vind het ook zalig daar) oftewel óp het hoekje.

img_20160805_094509.jpg

 

 

 

 

 

 

 

  • Kroontjes helpen maken. Hoewel het toch mama’s versie is die het haalt (of ik moest het in 100 stukken met plakband rechtstreeks op haar hoofd bevestigen, dit leek me geen optie).
  • Eten uit een groot bord met groot bestek.
  • Overal eerst willen zijn met de kreet ‘ikke dlie jaal!’. Van de trap gaan, op de trap gaan, naar het wc gaan, gewoon ergens naartoe gaan, voor de buggy stappen en vooral niet er naast (want alé, dat is toch zó 2-jarig-achtig).
  • De deur van de wc TOE doen bij de grote boodschap. Het is te wachten moeder tot ik klaar ben! Er treedt enige vorm van gêne op. Om dan na het schreeuwen van KLAAR! haar achterste zo ver mogelijk omhoog te duwen om het af te laten vegen. So far de gêne.
  • Onderhandelen gelijk de groten. ‘Amber éérst Pingu kijken en dan poep wassen, oké’? Terwijl ik het net andersom heb aangekondigd
  • Een lievelingsslip hebben. Eentje met aardbeien.
  • Nagels mogen lakken. Laten lakken natuurlijk. Het principe dat het moet eventjes drogen achterna, dat zal wel iets voor vier-jarigen zijn.

 

Lieve Amber, het was fijn om voor jou terug een geslaagd feestje te geven. Je doet ons elke dag verbazen. Ons vel blinkt van fierheid!

 

IMG_0341

 

 

 

 

Feestjeeeuh!

IMG_3389

Wat hadden wij zaterdag een geslaagd verjaardagsfeest! Ik zal je vertellen wat ons ‘concept’ is. Eerst en vooral begin ik bij Amber haar eerste feestje. Wat hadden wij voor ogen voor haar eerste verjaardag? Het eerste wat wij bedachten was, dat we die taart toch zéker zelf wilden maken. Voor ons geen speciale foto taart of thema taart. Niet slecht hoor die dingen, zeker niet. Maar wij houden wel van zo veel mogelijk zelf maken. Ook bij etentjes proberen we dit te doen. Deze keer gingen we dus absoluut de taarten zelf maken. Ik maakte de eerste keer een frisse kaastaart met een laagje frambozenconfituur. Davy maakte een opgevulde biscuit met vers fruit. En daar begon het concept. Ik weet niet meer wie het eerst vroeg, maar opeens vroeg iemand van de familie (ik denk dat het mijn schoonmoeder was) of ze ook een taart moest maken. Want ze zag dat wel zitten. Maar natuurlijk! Doe maar!

Toen dit aan mijn moeder haar oren kwam, wou zij natuurlijk ook haar steentje bijdragen. En ja, mama bracht haar havermouttaart en haar pudding met speculoos mee. (voor mij nostalgie! Ze maakte die pudding in zo een tupperware vorm, die je dan omdraait en bovenaan staat er dan een tekeningetje in. De havermouttaart aten wij ook heel dikwijls als kind.)
Davy bakte ook nog wafeltjes voor bij de koffie, en maakte haar eerste verjaardagskroontje (ik had er ook eentje maar de gasten mochten het schoonste kiezen en ik had verloren! snif!)

Dit jaar was het dus al vanzelfsprekend dat schoonmama en mama elk een taart zouden bakken. Mama kwam af met twee stuks:

Een miserable
IMG_3415

En een petit-beurre taart
IMG_3414

Schoonmama koos ervoor om ook voor nostalgie te gaan, van haar tijd met de kinderen, en maakte een charlotte taart:
IMG_3417

Ik maakte een rabarbercake met amandeltopping
IMG_3416

En Davy maakte zijn fruitbiscuit
IMG_3418

Enkele dagen voordien worden de boodschappen gedaan. De ochtend zelf wordt er wat oppervlakkig gepoetst. We haalden nog op het laatste een partytent en tafellaken en we versieren de boel.
IMG_3391

IMG_3395

Als de aperitief voorbij is, wordt Amber op haar stoeltje gezet met haar (dit jaar mega- kroon) en worden de taarten 1 voor 1 met elke evenveel aandacht gepresenteerd. Het kaarsje wordt al dan niet door Amber uitgeblazen terwijl mama met 1 hand aan het filmen is en met de andere hand foto’s neemt. Ondertussen wordt er gekonkelfoesd aan tafel.

‘Wie heeft deze gemaakt?’
‘ooh, mmm welkeen is dat? Wat zit daar in?’
‘hoh, ik ga van allemaal maar een klein stukje eten want ik wil ze allemaal proeven’
‘hah! gelukkig want ik ging bijna dezelfde maken!’
‘hmmm hmmm welk recept is dat?’
‘maar alé charlotte, ken jij dat nu niet?’
‘mo kijk, ’t is just eentje van de bakker’

Alle taarten worden op tafel gezet. Borden worden heen en weer verschoven. Iedereen deelt stukjes aan elkaar uit.
Leuk, zo’n sharing feestje!

Nieuw dit jaar was, dat Davy en ik het zo gezellig vonden dat we niet wilden dat het zo vlug al voorbij zou zijn. Daarom besloten we last minute een BBQ te houden. Het was prachtig weer. We hielden het op een pistolet met gebakken ajuintjes, een braadworst en/of (zelfgemaakte) hamburgers. Terwijl ik in de keuken stond, kwamen de helpende handen. Terwijl iemand er op toezag dat iedereen buiten voorzien was van drank, gooide ik alle ingrediënten bij elkaar. Schoonbroer en schoonzus sloegen de handen in elkaar en vormden het gehakt tot lekkere burgers.

Ondertussen stond Davy aan de BBQ. Aten we ons buikje vol en was het tegen iets na tienen toen de laatsten naar huis vertrokken.

En hoewel ik dan echt uitgeput en ‘deran’ ben, verlang ik zeker al tot volgend jaar voor een nieuw familie/verjaardags/sharing feest!

IMG_3413

Stoeferij

Ik heb wel een aantal dingen waarover ik kan stoefen. Jaja, en dit ga ik nu eens lekker doen.

* Ik heb een zuid gerichte tuin. Oké, ’t is een klein gegeven, maar toch wel belangrijk. Wij kunnen van ’s morgens tot ’s avonds continu genieten van de zon op ons smoel, en dat op ons eigen terras. Het hoeft vernieuwing, ons terras, maar daar denken we niet aan als we in de zomer bijna dagelijks buiten eten, in of uit de zon. Daarachter ligt nog een tuin van perfecte afmeting met weinig onderhoud. En als je er zit, waan je je niet in het stad, en hoor je zelfs de vogeltjes weelderig fluiten en een badje nemen in het grondeke water dat staat in de ton verderop. Genieten! En bovenal, ’t is allemaal van ons! (Alegow, binnen een jaar of 28)

* Een wolk van een dochter die de klok rond slaapt, goed eet en altijd welgezind is.

* Een kanjer van een wederhelft die volop zijn verantwoordelijkheden neemt. Een toegewijde vader, een manusje van alles, een werker, een handige Harry én een poetswonder. Zo kom ik gisteren thuis van een 11 uren dagje werken. Is de haag geschoren, de vaatwasser geleegd en gevuld, de beneden opgeruimd en gepoetst, de zetel gestofzuigd én deed hij nog wat kleine boodschappen. Op zijn vrije dag. Verder staat hij bijna altijd op voor de kleine en blijf ik meestal nog wat liggen. Omdat ik geen ochtendmens ben, en hij wel.

* Een goede vriendenkring. Mijn madammen, ik zou ze voor geen geld ter wereld kunnen missen. Een bendeke van drie, ik en twee vriendinnen die al meegaan van het derde middelbaar. We spreken nu en dan af en dan gaan we drie uur naar de sauna, met twee flessen cava mee. Vrijdag was het zover. Daarna gingen we uit en kwam ik om 3u30 thuis. En in Juni staat de date gepland met mijn andere madammen van ’t school. Nog iets om naar uit te kijken! Ze zijn ook mijn steun geweest toen ik het even moeilijk had.

* Een leuke job, waar de tijd vliegt en ik te horen kreeg dat ik er meer uren mag doen en dat ik er mag blijven. Yeah!

* Toffe schoonfamilie, waar het heel goed mee klikt. Als ik sommige anderen hoor over hun schoonouders of schoonzussen krijg ik soms compassie. Wij daarentegen gaan met plezier bij elkaar over de vloer en organiseren etentjes bij elkander.

Tot zover mijn stoeferij ;-))