#flashback 3: augustus 2015

De laatste van drie gedachtekronkels die ik twee jaar geleden had…

 

13 augustus 2015

 

Mijn lijf vind dat ik moet wachten. Ik wacht af… Maar ik ben niet geduldig, ik ben er erg mee bezig.. ik probeer van niet.. maar ik denk er bijna elke dag aan.

Ik ben erg onregelmatig…

Verdikke. Als dit niet regelmatig komt, dan weet ik ook langs geen kanten wanneer dat de kans het grootst is om…

Ik hoop dat het stilaan toch op zijn plooi zal komen. Want ik begin nu wel meer en meer te verlangen naar een broertje of zusje voor Amber!

 

 

 

 

Advertenties

#flashback 2: mei 2015

Een vervolg op gisteren…

 

Zondag 17 mei 2015

Na een goede twee maand pilvrij te zijn komt mijn lichaam terug op gang. Raar is dat hoor. Mannen, u bent gewaarschuwd, vrouwenpraat op komst! Jarenlang neem je die hormonen en programmeer je jou lijf naar je eigen zin. Netjes de maandstonden, geen puistjes, geen hinder van allerhande kwaaltjes (ik toch niet, andere vrouwen misschien wel). Maar eens je stopt met de pil dan zegt je lichaam AHA! en ziet ze de kans schoon je te flikken precies of we zien nog niet genoeg af om het toekomstige kind er uit te duwen er urenlang te kermen van de pijn. En dan ben ik nog zo Γ©ne die koppig een epidurale weiger… Geen spuit in mijn ruggenmerg, dank u. Maar ik dwaal af!

Mijn lijf dus. Ze bestookt mij met pijnlijke borsten, puisten, stemmingswisselingen… En laat nu net dat laatste zijn waar ik even ben van geschrokken. Het begon met enkele nachten niet goed slapen en het werd daarna gevolgd door wat ik het best kan omschrijven als verstrooidheid, minder geconcentreerd, onzekerheid die boven komt drijven.. ik zal het niet als neerslachtigheid omschrijven maar echt happy was ik niet. Ook viesgezind, zo erg dat D. mij letterlijk gezegd heeft dat ik minder moet zagen want dat het erover is. En hij had nog gelijk ook.. (maar dat zeggen we niet te luid hΓ© ;-)) Enfin, ik was een beetje op mijn ongemakken… Bang om terug de volledige controle over mezelf te verliezen, je eigen ik die precies stilletjes aan verdwijnt… Het deed mij direct daar aan denken! Die stomme ziekte… Het goede nieuws is dat mijn maandstonden bijna gedaan zijn en de symptomen daarbij ook verdwijnen! Wat ben ik blij! En opgelucht…

Alles komt dus terug op gang en ik hoop zo hard dat het niet lang meer zal duren πŸ™‚ Vooral nu er enkele vriendinnen net bevallen zijn van hun kleintje, doet mij nog meer verlangen naar het onze!

 

 

Flashback #1: januari 2015

In 2015 waren dit mijn gedachten. Die schreef ik toen neer maar publiceerde ze niet. Zo volgen er nog 2. Dit is de eerste…

 

3 januari 2015

We hebben net enkele winkeltjes afgeschuimd, hebben ons opgewarmd in een gezellige tearoom. Het is koud maar we zijn alle drie goed ingepakt en gaan voldaan richting auto. We nemen de vestingroute, wat mooi en gezellig wandelen is. De zon schijnt en we praten. Wandelen praat makkelijk. Het gesprek gaat richting toekomst.

Op dit moment gaat het goed met ons drietjes. We hebben onze draai goed gevonden en in de opvoeding van A. komen we goed overeen, zitten we op dezelfde golflengte. We zijn ook beiden van mening dat er wel wat tijd tussen twee kindjes mag zitten. A. zal eerst naar school gaan.
We praten over een tweede kind. Ik vertel hem mijn idee. Stoppen met de pil in februari-maart en afwachten hoe mijn lichaam reageert. Vorige keer duurde het drie maanden en half eer de eerste kans er was op zwanger te geraken. Daarna terug een goeie twee maand. Uiteindelijk stopte ik in maart en was ik zwanger eind het jaar. Een gemiddelde tijd.
We besluiten om in februari/maart te stoppen met de pil en vanaf augustus ongeveer te gaan voor een tweede kindje. Nu voel ik me er nog niet 100% klaar voor maar ik voel wel dat ik het meer en meer wil.

Spannend hoor πŸ™‚

 

Naar aanleiding van Emiel zijn eerste verjaardag, overmorgen…