Geocachen in Dadizele

De weekends thuis zijn. Man hoe zalig is me dat eigenlijk… Wat heb ik hier al van genoten. Nog niet denken aan 1 op de 2 werken… Voor wie wil vragen of het leven met een drie jarige en een 1 maandertje druk is. Ik zeg je dat het genieten is. Die kleine sprot past er perfect bij, precies of hij is er altijd al geweest. Zoals D. onlangs zei. Nu is ons gezin compleet.

In die vrije weekends hebben we al ons deel gehad van mooi weer. Het ideale moment voor ons om de wandelschoenen uit te halen en te gaan geocachen.

img_20161008_144535.jpg

De zon scheen ferm in ons gezicht

Onze eerste route was in Dadizele. De vuurdoop voor Emiel. Ik stopte hem in de draagdoek, Amber in de buggy, want we wisten nog niet hoe ver ze het zou volhouden om te stappen en weg waren we. Het was de eerste keer dat Amber actief mee zocht naar ‘doosjes’. Omdat we willen dat ze het graag doet, maken we er nogal een ‘spel’ van (met veel tamtam). We gebruiken woorden als schatten zoeken, verstoppen en zoeken wordt uitvergroot alsof dit het leukste spel is dat er bestaat. Er zijn koeken en snoep mee in de rugzak als beloning en ze mag op elk blaadje zelf de stempel zetten. Als ze er eentje heeft, zing ik luidkeels ‘Amber heeft er eentje gevonden!’. Wat je al niet moet doen he… Maar kijk, als we willen dat onze kinders onze hobby delen, moet er wat voor gedaan worden ook.

Ons Vlaamse landschap is mooi. Dat valt niet te ontkennen en ik kan het nooit laten om nu en dan foto’s te nemen, al is het maar met de gsm. Simpele velden, maar ze brengen rust. Dit is alweer een mooie route die we anders niet zouden gedaan hebben was het niet van het cachen.

dsc_0007.jpg

Je kan het bijna niet zien maar in de verte staat een man hout te hakken voor in zijn stove kachel. Het geluid weergalmt door de velden. Het zal er gezellig zijn in zijn huisje te lande.

dsc_0017.jpg

Er waren alweer enkele leuke verstoptechnieken, zoals deze obus. Een mooie streekgebonden touch. Er worden hier, in Vlaamse velden, dikwijls eens obussen gevonden.

dsc_0004.jpg

Op het einde van  de wandeling, een 4-tal kilometer en een kind met wonde aan de hand verder (ze viel en hield zich vast aan prikkeldraad), wissel ik de wandelschoenen terug in voor mijn hieltjes (die trouwens aan vernieuwing toe zijn. En ik moet nu straks toch toevallig naar de Brantano zeker…). Na een invasie van strontvliegen (de buiten he…) keren we huiswaarts.

De kleinste hummel heeft het nooit beseft dat we weg waren. Hij trok het hem allemaal niet aan en sliep voor het vaderland weg. De oudste likte haar wonden. We hopen dat het haar niet tegenhoud en dat ze geprikkeld is (snap je hem ;-)) om nog vele doosjes te gaan zoeken!

Geocachen: de caches

Als je gaat geocachen dan zijn de meesten caches die je gaat zoeken, standaard. Dat wil zeggen dat ze meestal in een buisje zitten die er uit ziet als een filmrolletje. Niet te groot, herkenbaar.

Soms zijn de leggers van de reeksen/caches wel erg inventief, en doen ze een extra efforke. Men is creatief, gebruikt ongebruikelijke attributen, om het logboekje in te verstoppen.

Van deze caches heb ik een aantal voorbeeldjes verzamelt. Als je gaat geocachen dan zijn dit wel leuke verstop plaatsen. Dat maakt het extra leuk. De moeite die de persoon er in stopt om de reeks zo een creatief kantje te geven, dat apprecieer ik wel.

Hier zaagde men een paal in twee. Ziet er uit als een gewone paal. Het duurt eventjes eer je doorhebt dat je het moet draaien en de cache er in verstopt zit.

Hier zaagde men een paal in twee. Ziet er uit als een gewone paal. Het duurt eventjes eer je doorhebt dat je het moet draaien en de cache er in verstopt zit.

Nog een voorbeeldje. De paal werd uitgefreesd (als dat het juiste woord is, euheum...), waardoor je de bovenkant moet opheffen om de cache te vinden.

Nog een voorbeeldje. De paal werd uitgefreesd (als dat het juiste woord is, euheum…), waardoor je de bovenkant moet opheffen om de cache te vinden.

Verstopt in een plastieken rat, die onderaan een boom in een holletje zat.

Verstopt in een plastieken rat, die onderaan een boom in een holletje zat.

Hetzelfde principe, deze keer een dennenappel.

Hetzelfde principe, deze keer een dennenappel.

Deze was al ietsje moeilijker om te vinden omdat het kleiner was en de cache verstopt was in een kleine holte in een boom.

Deze was al ietsje moeilijker om te vinden omdat het kleiner was en de cache verstopt was in een kleine holte in een boom.

Dit is een 'nano'. Dat wil zeggen een heel erg kleine cache. Deze is magnetisch en zat verstopt onderaan een bankje. Er moeilijk te vinden, gezien het er gewon uitzag als deel van een schroef onder de bank. Prachtig zicht hadden we trouwens (Saumur-Frankrijk).

Dit is een ‘nano’. Dat wil zeggen een heel erg kleine cache. Deze is magnetisch en zat verstopt onderaan een bankje. Erg moeilijk te vinden, gezien het er gewoon uitzag als deel van een schroef onder de bank. Prachtig zicht hadden we trouwens (Saumur-Frankrijk).

Deze cache hing onderaan een brug. Er stond gelukkig niet veel water..

Deze cache hing onderaan een brug. Er stond gelukkig niet veel water..

Verrassend, dat cachen!

Weekendje Aalst

LCT-footer

De laatste keer dat we zijn gaan geocachen, was het weekend van 20 december. Samen met broers en schoonzussen. Ook het eerste weekendje zonder de kleine. Dat maakte het niet minder plezant. Dat kan wel eens deugd doen, eens niet moeten denken aan wanneer eten, slapen, … Met andere woorden een weekendje vrij 🙂 Kleine gedropt bij oma en opa en we waren weg. Een cacheweekendje. Het wordt een vaste gewoonte om een keer in het jaar dit te organiseren. Vooraf wordt een hotel geboekt, in een regio waar veel reeksen liggen. Ik boekte een Best Western hotel in centrum Aalst voor 34.5 euro per persoon per nacht met ontbijt. Erg goed meegevallen! Deze hotelketen kan ik ten zeerste aanraden.

Onze dag begon met een reeks. 10 Kilometer stond er tegen de middag op onze teller. Met onze picknick mee trotseerden we een beetje koude en wind, maar gelukkig was er geen regen bij. De gure wind vingen we op met af en toe een slok elexir dat we kochten in een winkel tijdens onze tocht. Na de reeks een warm soepje en dan was het tijd voor een volgend reeksje van 6 kilometer. Na de 16 kilometer in de benen te hebben begon het donker te worden en trokken we naar het hotel. We vonden met onze drie wagens toch allen gratis parking vlakbij, wat mooi meegenomen was aangezien het 19 euro was per auto om te parkeren. Na het inchecken een verkwikkend badje, om daarna mezelf op te snakken en samen op zoek te gaan naar een leuk plekje om te eten. Als bij toeval ontdekten we een goed restaurant. Ik was al blij, want geen reservatie op een zaterdagavond is wat risky. En als het op eten aankomt.. ge weet het hé 😉 Gelukkig was het top en konden we voldaan afzakken naar de kerstmarkt. Daar vlogen we in de shotjes. Die trouwens belachelijk veel kostten. Maarja, wat wil je.. Slim zoals we zijn gingen we op zoek naar ons eigen fles in een nachtwinkel. We gingen voor de blue thrill. Jammer genoeg vonden we geen citroensap en zakten we af naar het hotel waar we nog een afsluitertje dronken en moe maar voldaan ons bed gingen opzoeken. De dag er op stonden er nog enkele reeksjes op de planning maar ik moest forfait geven, mijn enkels hadden het begeven.

Wij gingen alvast ons dochter gaan halen die we toch een beetje misten 🙂

Enkele sfeerbeeldjes:

Geen zo een superfoto maar het was mooi zicht, zoals je er vele hebt tijdens het cachen.

Geen zo een superfoto maar het was een mooi zicht, zoals je er vele hebt tijdens het cachen.

Een gevonden cache die gelogd werd.

Een gevonden cache die gelogd werd.

Soms moet er eens geklommen worden om er eentje te vinden.

Soms moet er eens geklommen worden om er eentje te vinden.

Schone paarden!

Schone paarden!

Deze fake rat is de cache. Het logrolletje hangt er aan vast met een touwtje.

Deze fake rat is de cache. Het logrolletje hangt er aan vast met een touwtje.

De nachtcache

Vrijdagavond hadden we met een groepje afgesproken om een nachtcache te gaan doen. Het was al een tijdje geleden wat we nog gingen geocachen.
Samen met D., mijn nicht, mijn nonkel en mijn tante hadden we de perfecte cache gevonden om ’s avonds te gaan doen. Want een nachtcache doe je in het donker, met een zaklamp. Dan volg je de route van cache tot cache en vind je de caches door bvb. te zoeken naar reflectoren die je de weg wijzen. Vooraleer wij dit samen konden doen, begon eerst de verhuis. Mijn tante ging kijken voor de kleine. Dus, verzorgingstas mee met fles en pyjama. Een zak met dekentjes, beertje en slaapzak. Het reisbedje met het bijhorende matrasje en lakentje.. Na het getsjool Eens daar gearriveerd zetten we alles uit (zonder vloeken op het reisbed want ik heb het door IK HEB HET DOOR!!) en in no-time is het ding opgezet. Nooit gedacht dat ik dit nog zonder gevloek en gegooi zou kunnen, maar kijk.

We vertrekken, richting Torhout. 10 Caches te zoeken. Wij hadden onze botten aan en ik had onze rugzak voorzien van een eet-pakket. Een thermos soep, water, brood, droge worstjes, twee appels. Van wandelen krijg je (ik) honger. Samen met een rol wc-papier (je weet maar nooit).

De reeks lag deze keer in een rechte lijn en we schatten dat de toer ongeveer 4.5 km lang zou zijn. We besloten dus met twee auto’s te rijden. De ene auto op het eindpunt zetten, dan naar het beginpunt rijden, de reeks afwandelen en dan met de auto terugkeren. We had a plan.

We vertrekken van bij mijn tante. We waren vijf minuten vertrokken toen er 1 iemand zei ‘SHIT ik ben mijn wandelschoenen thuis vergeten dus…’. We keren terug, halen de schoenen op en rijden richting Torhout. Het was rond 18u45. Na 40 minuten rijden komen we aan. We bevinden ons in een pikdonker wandelpad omring door bomen en struiken. We vinden de eerste en tweede cache. Toen D. opeens zei: ‘SHIT, ik ben de sleutel van mijn auto vergeten in de andere auto, dus…’. D. keert terug en haalt zijn sleutel zodat we aan het einde van de reeks kunnen terugkeren met onze wagen. Er werd veel gelachen, gezocht en gesmoefeld. Mensen keken ons met een scheef oog aan, wij, met elk een zaklamp in de hand, het moet wel een raar zicht geweest zijn. Na de vijfde cache gevonden te hebben klinkt het zo bij mijn nonkel: ‘SHIT, ik denk dat ik de auto niet aan het eindpunt heb gezet, maar in het midden van de reeks dus…’. Wat dus wil zeggen dat we nog 2.5 km aan ons been hadden, om er dan terug 2.5 km terug te moeten wandelen, om de auto te vinden. Toen hadden we er al 3 km opzitten… Gelukkig, echt waar gelukkig! zaten we bij toeval niet zo ver van de ene auto en konden we met die wagen naar de andere wagen om dan de rest van de reeks af te werken.. Onderweg kwamen we een loopster tegen die om 22u50 aan het joggen was met een hoofdlampje, te midden in een pikdonker steegje. We kwamen een oude man tegen, in datzelfde wegeltje, hij trok op de kerstman, en vroegen ons af wat die man daar deed. Bijna aan het einde van onze reeks stopte er een fiets en keerde om. Hij legitimeerde zich als politieagent. Hij vroeg wat we aan het doen waren. We doen onze uitleg. Slechts 1 van ons had een paspoort bij. Hij vertelde ons dat er in Torhout een ware inbraakplaag was, en dat de inwoners op hun ongemakken waren. Blijkbaar pakten ze ook al enkele exhibitionisten op. Gelukkig kwamen we geen van beiden tegen en konden we met een tiental gelogde caches naar huis rijden. Daar wachtte mijn andere tante ons op met warme chocomelk.

I'm not a burglar, I'm geocaching

I’m not a burglar, I’m geocaching

Het verlof

Gisterenavond ging ik terug gaan werken, na twee weekjes verlof. Veel lof was er niet aan, het zonnetje liet zich niet zoveel zien. Er was behalve verbouwingswerken niets gepland. Zodus heb ik mij eerlijk gezegd soms een beetje verveeld. Nu we al twee weken bij ons ma logeren en het binnenblijven is, valt er niet veel te doen. Ondertussen heb ik ma haar keukenkasten eens uitgekuist, de boven opgeruimd en grondig gestofzuigd, en hou ik me bezig met de was en de plas. Uit verveling dweil ik zelfs elke week hier! Waauw! Met een hond in huis is dat ook wel nodig. Poetsen en drie dagen erna swifferen. Haar overal. Doet mij nog eens bevestigen dat ik nooit of ten immer huisdieren wil. Dat de hond veel blaft en plasjes doet in huis na een nacht doet er ook veel aan. Verder dan dit ging het verlof niet. Saai he! Zondag gingen we wel gaan geocachen. Een kindvriendelijke wandeling in Torhout van 3 km langs de velden die we deden met zus en haar kinderen. De reeks heet ‘sprookjes’. Leuk! De route omvatte 6 caches en een bonuscache. Bij iedere cache moest er een vraag worden opgelost door de kinderen. In wat stak de wolf zijn poot? Lap, dat wisten we al niet. In de melk, de verf of de bloem… Gelukkig kwamen de legger van de reeks tegen en konden we het vragen. De bonuscache lag verstopt in het bos en was voorzien van veel speelgoed. De kids konden iets kiezen en daarna gingen we iets verderop wat gaan drinken, terwijl de kinderen speelden in het zand en op het springkasteel. Voor de niet-cachers. Aan de overkant van onze route staat het kasteel (waar eigenlijk ook een mooie cachereeks ligt) Wijnendale waar je leuk kan wandelen. Een aanrader. En dat was het hoogtepunt van ons verlof. 🙂