Een beetje BLOG PLOG

Soms spreken mensen mij aan op het feit dat ik een blog heb. Soms tussen de soep en de patatten. Soms zeggen ze het mij rechtuit en soms tussen de lijntjes. Als ik iets aan het vertellen ben bijvoorbeeld: ‘aja ik heb er inderdaad iets van gelezen’. Iets van gelezen? Denk ik dan. Enja dan valt ie…

Het gaat om kennissen, vrienden, mensen van op ’t werk, maar ook de apotheker bijvoorbeeld. Die had mijn blog gevonden omdat een vriendin van haar het gelezen of geliked had. Bij het halen van ik weet niet meer wat hadden we het er eventjes over. Ik weet soms niet hoe te reageren! Soms sta ik gewoon schaapachtig te kijken.

Tja, waarom bloggen de bloggers. Vertel het mij eens? Omdat het leuk is om doen. Omdat het soms kriebelt om te schrijven. Omdat je soms eens wil delen. Omgekeerd lees ik ze ook graag. Zonder de laatste tijd vaak te reageren wegens tijdsgebrek. Ik ben voorlopig officieel een ‘lurker’. Een stiekeme meelezer. Dat maakt mij dan ook soms nieuwsgierig wie er hier allemaal komt meelezen? Fraai veel denk ik. Misschien meer dan ik zou denken. Maak je bekend zou ik zeggen? 😉

Anyway.. Ik ging PLOGgen!

Een kleintje dan maar..

img_20170202_212851.jpg

Deze week stond ik op de tweedehandsbeurs. Voor de eerste keer. UUUUUUUREN voorbereidingswerk. Op Anso-tempo natuurlijk (lees: traag) want het moet natuurlijk tot in de puntjes in orde zijn.. Maar het resultaat was ernaar. 203 Lappos verdiend om uit te geven aan zomerkledij voor de kinderen. Ze mogen mij in september terug verwachten. Er  ontpopte in mij een waar verkoopstertalent, al zeg ik het zelf.

dsc_0002_2.jpg

In het leven van werkende moeders zijn er parttime werkende moeders die kleinkinderen afhalen, babysitten en in tussentijd een strijksje doen. Moeder, merci!!!!!

img_20170208_175507.jpg

het ziet er een beetje raar uit maar het was wel lekker me dunkt!

In het leven van werkende moeders zijn er ook werkende vaders die congedagen moeten nemen als de moeders gaan werken zijn en de kinderen thuis zijn van school/opvang. Die congenemende thuisblijvende vader kookte vandaag nog ook. Me love you long time baby!

Noot: nieuwe gewoonte: wijn bij het eten. Man dat smaakt!

img_20170207_170743.jpg

Er werd geikead, om nu eens ons eigen woorden uit te vinden… Waarom heb ik die handige houder nog niet eerder gezien? ZO handig!  Ideaal!

img_20170121_071414.jpg

strike the pose!

Ongeposeerde foto’s zijn vaak de mooiste. Ik mag het bijna niet uitspreken bij de oudste dat ik er ene ga nemen of het is al verprutst voor ik er ben. De kleinsten daarentegen denkt: ‘foto?? Ik haal mijn supercute-irresistible-meltdown-lookinghot- look boven’.

Wat een typische moedergeklap hier zeg 😉

img_20170131_142811.jpg

Er werden cadeautjes opgestuurd naar Amerika. Stinkende diere, om het nu eens plat te zeggen. De verzendingskosten swingen de pan uit. Voor 1980 gram cadeautjes. En nu hopen dat ze op tijd arriveren.

dsc_0001_1.jpg

Ze mocht het laatste klikske geven. En trots dat ze was. ‘Haar lieve keppe’, zoals ze het zo schoon kan zeggen. ‘Mijn schetekoentjes’, zeg ik dan.

dsc_0001_4.jpg

Wachten bij de fysiotherapeut gewapend met bezighouding. Ik ga nu met plezier naar de dokter! Nee dat is geen waar hoor… Ik mijd nog steeds dokters als de pest. Maar als het moet, dan moet het. Verdict: rugschool. Ik zeg het je, sinds ik 30 ben komen de kwaaltjes naar boven. Precies of ze zijn allemaal op tram 3 gestapt.

De dokter: ‘twee keer per week en in vier maand ben je er vanaf’. Say whaaaat?

img_20170205_112003.jpg

Het huis voor je alleen hebben op een zondagmorgen. Dan belandt er wel eens een baby in bed. Tot 11u maffen. Merci Emieltje!!

Wie heeft dat gedaan?

Onze dochter. Als ik met haar in de wachtzaal van de dokter zit, dan zwijgt ze geen minuut. Ze is altijd wel aan het babbelen, zingen en vooral de laatste tijd… vragen stellen. Waarom dit, hoe komt dat, als dit, dan dat… Er komen dan grappige uitspraken uit.

‘Kijk, de maan!’

Verbazing alom (alsof ze de eerste keer in haar leven de maan ziet): ‘Er is een stukje af!’

‘Ja, dat noemen we, de halve maan.’

Met de handen in de zij en het bijhorende berispende totje: ‘Wie heeft dat gedaan!!?!’

Ik blijf haar het antwoord nog steeds schuldig.

 

Deze morgen zaten we bij de dermatoloog. De dermatologen zijn dun gezaaid dus in plaats van een afspraak te maken voor weken ver, ging ik naar de vrije consultatie. Ik kom op de parking, zie een plaatsje. Natúúrlijk ben ik diegene die zich parkeert naast een hoopje kots. Brokken en spetters ontwijkend kruip ik uit de wagen. Uiterst onelegant. Niet dat ik ooit al iemand op een elegante manier kots heb zien ontwijken. Ik was voorzien om gans mijn voormiddag aan die afspraak te hangen. Gewapend met kleurboeken, potloden, puzzels, nog wat klein gerief en voor mezelf, wol en haaknaald. Niet lang nodig gehad, ik was de tweede in de rij. Meevaller!

Tijd over dus. Babyloos. Enkel de kleuter. Vlug nog de auto gaan wassen.

– Spoel het zand eraf. Done.

– Neem de schuimborstel. Waarom toch een borstel.. Lastig vind ik het. Ik ben een luie, gierige autowasser. Ik wil zo vlug mogelijk klaar zijn voor zo weinig mogelijk geld.

– Spoel het schuim af. Terug naar de andere kant tsjaffelen.

Ondertussen met hoge hielen de ijsplekken ontwijken die ik aan het maken ben. Blijkbaar zijn het alleen vrouwen die hun auto gaan wassen in zo een vriesweer. Te zien aan de oprijdende wagens.

Mijn lieve mama lost me af als ik thuiskom. Emieltje gaat na zijn fles naar boven voor zijn middagdut en slaapt langer dan verwacht. Ik besluit de oudste een volle dag thuis te houden van school. Ookal zijn mijn batterijen bijna plat. De nachten are killing me. Maar de beste remedie die ik mezelf kan geven, is bezig blijven. Gewoon blijven gaan en vooral NIET in de zetel gaan hangen.

img_20170120_145024.jpg

De ene koter entertaint zonder haar weten de andere koter.

Van een nood een deugd maken dus. Daarna Emiel de draagzak inzwieren en Amber op haar fiets mee, trekken we naar buiten.

img_20170120_183625.jpg

Prachtig weer is het. We vergeten stante pede waarom we dringend buiten moesten. We gaan naar het speelplein en springen eens binnen bij de vroegere onthaalmoeder van Amber. Onaangekondigd. So not me.

Terug thuis krijg ik het even op mijn brood dat Amber vandaag geen tv of tablet meer mag kijken. Yep. De tablet is back. Hij lag maanden in de kast. Het interesseerde haar geen bal meer. Maar opeens is de interesse er terug. Niet te doen hoe vlug ze hooked zijn aan dat ding. Laat ze los en ze komt er niet meer af.

img_20170120_133329.jpg

Daarom, twee keer een half uur per dag beeldschermtijd. Goede voornemens dus. We gaan ze proberen te houden. Ik wil niet dat mijn creatief zieltje verdwijnt. ’t Zou jammer zijn, toch? Wie zal er anders opmerken dat de maan een stukje mist? Dat er ‘zoveel’ vliegtuigen in de lucht vliegen, dat de straatlichten buiten ‘kapot’ zijn, dat er wolken uit de schoorstenen komen, …

 

 

 

Herfstvakantie

Als je geen kinderen hebt dan weet je amper wanneer er vakantie is. Ik bedoel, je leeft gewoon niet in dat ritme. Je moet waarschijnlijk al heel hard nadenken om te weten wanneer de krokusvakantie valt. Van mij was dat toch zo. Moeders praatten bvb. vroeger tegen mij over hun zoon of dochter die startte na de krokus. Ik moest toen al redelijk nadenken wanneer dit juist was. Vandaag de dag heb ik een schoolgaande kleuter. Nu heb ik de luxe om enkel na te denken wat we gaan doen in de vakantie want ik ben nog thuis. In werkmodus moet ik vooraf zorgen dat ik toch wat thuis ben en of er al dan niet opvang nodig is. Maar nu, dus niet! Zalig!

We zijn nu halverwege.

Maandag gingen we op bezoek bij een vriendinnetje uit A. haar klas. Als je kind naar school gaat dan stap je zo een nieuw sociaal netwerk in. Onze dochter heeft een vriendinnetje in de klas. Die twee komen erg goed overeen. Ondertussen leerden we de ouders ook kennen. Het klikt en we gingen op bezoek.

Dinsdag gingen we met vrienden naar er was eens in Oostende. Het was erg druk. Volgend jaar zou ik dit terug doen maar dan niet op de feestdag. Er was niet echt mogelijkheid om veel dingen te doen want er stonden te lange wachtrijen. Niet ideaal met onze kleuters. Ze trokken het zich niet aan, ze hadden elkaar. We besloten na alles gezien te hebben af te zakken naar een kindvriendelijke stek in Zonnebeke. Door een kleine misvatting deden we er een uur en half over. De avond sloten we af met een bescheiden etentje waar de kinderen zich konden uitleven in een binnenspeelpark.

Over Allerheiligen. Ik ben niet zo ‘kerkhofachtig’ aangelegd. Ik ga nooit naar kerkhoven. En als ik het zou doen dan zeker niet op zo een dagen. Al die triestigheid samen. Brr. Niets voor mij.

Vandaag dacht ik dat het slecht weer ging zijn. Hadden ze toch uitgegeven? Of ben ik mis? We hadden vooraf al afgesproken met vrienden om naar een binnenspeeltuin te gaan. Zeg nu eerlijk… als ouder wil je ook gewoon eens op je gemak zijn. Gewoon zitten, nu en dan eens de kroost voorzien van spijs en drank. Toezien hoe ze zich amuseren en tegelijk zichzelf afmatten, om dan naar huis te rijden met kinderen die bekaf zijn en zonder moeite gaan slapen omdat ze er de fut niet meer voor hebben. Om dit resultaat te bekomen zou je thuis nogal veel met plasticine mogen spelen of kamp spelen. Neenee, indoors. Minimum 1 keer per vakantie. Moet je doen.

Amber had geluk, ze mocht daarna nog exclusief met padré op het reuzenrad. Het staat nog even te pronken op de grote markt van Ieper vooraleer hij verdwijnt. Allen daarheen dus! Een beetje vader dochter tijd. Daarna gingen ze nog frieten gaan eten. Het kind was KO. Missie volbracht. Ze was voldaan.

Morgen hebben we niets gepland. Een ongeplande dag, moet kunnen. Het zal van het weer afhangen wat we gaan doen.

Vrijdag worden er valiezen ingepakt en gaan we een weekendje weg. Niet ver. Geraardsbergen. Even weg met ons vier. Emiel zijn eerste ‘reisje’. Ik zie er zo naar uit. Waar ik niet naar uit zie is het inpakken en uitladen achteraf. Dat is altijd zo een volksverhuis! Ligt volledig aan mezelf. Ik pak altijd te veel kleren in. Typisch zeker?

 

Verder maakte ik samen met Amber haar eerste aftelkalender terwijl Davy de boekhouding her-organiseerde. Leek me wel leuk om te doen. Ze is er verder nog niet al te veel mee bezig. De sint hype is nog niet zó hard doorgedrongen. Hoewel ze samen met D. haar brief heeft geschreven en die beplakte met cadeau-tips.

10 November zakken we af naar de kaai om de sint himself te zien aanmeren, samen met zijn gevolg (hopelijk) zwarte pieten. Om dan huiswaarts te keren en klaaskoeken te eten met warme chocomelk. Tradities eren.

dsc_0045.jpg

Er wordt al eens meer moeite gedaan in een vakantie. De eerste keer dat er hier verf wordt uitgehaald. Papa mocht de spits afbijten. Moeten we meer doen. Ik heb alvast wat ideetjes van Pinterest gehaald.

img_20161031_131827.jpg

We zijn dus al halverwege en de dagen werden al goed gevuld.

En jullie, wat waren/zijn de plannen voor deze vakantie?

Geocachen in Dadizele

De weekends thuis zijn. Man hoe zalig is me dat eigenlijk… Wat heb ik hier al van genoten. Nog niet denken aan 1 op de 2 werken… Voor wie wil vragen of het leven met een drie jarige en een 1 maandertje druk is. Ik zeg je dat het genieten is. Die kleine sprot past er perfect bij, precies of hij is er altijd al geweest. Zoals D. onlangs zei. Nu is ons gezin compleet.

In die vrije weekends hebben we al ons deel gehad van mooi weer. Het ideale moment voor ons om de wandelschoenen uit te halen en te gaan geocachen.

img_20161008_144535.jpg

De zon scheen ferm in ons gezicht

Onze eerste route was in Dadizele. De vuurdoop voor Emiel. Ik stopte hem in de draagdoek, Amber in de buggy, want we wisten nog niet hoe ver ze het zou volhouden om te stappen en weg waren we. Het was de eerste keer dat Amber actief mee zocht naar ‘doosjes’. Omdat we willen dat ze het graag doet, maken we er nogal een ‘spel’ van (met veel tamtam). We gebruiken woorden als schatten zoeken, verstoppen en zoeken wordt uitvergroot alsof dit het leukste spel is dat er bestaat. Er zijn koeken en snoep mee in de rugzak als beloning en ze mag op elk blaadje zelf de stempel zetten. Als ze er eentje heeft, zing ik luidkeels ‘Amber heeft er eentje gevonden!’. Wat je al niet moet doen he… Maar kijk, als we willen dat onze kinders onze hobby delen, moet er wat voor gedaan worden ook.

Ons Vlaamse landschap is mooi. Dat valt niet te ontkennen en ik kan het nooit laten om nu en dan foto’s te nemen, al is het maar met de gsm. Simpele velden, maar ze brengen rust. Dit is alweer een mooie route die we anders niet zouden gedaan hebben was het niet van het cachen.

dsc_0007.jpg

Je kan het bijna niet zien maar in de verte staat een man hout te hakken voor in zijn stove kachel. Het geluid weergalmt door de velden. Het zal er gezellig zijn in zijn huisje te lande.

dsc_0017.jpg

Er waren alweer enkele leuke verstoptechnieken, zoals deze obus. Een mooie streekgebonden touch. Er worden hier, in Vlaamse velden, dikwijls eens obussen gevonden.

dsc_0004.jpg

Op het einde van  de wandeling, een 4-tal kilometer en een kind met wonde aan de hand verder (ze viel en hield zich vast aan prikkeldraad), wissel ik de wandelschoenen terug in voor mijn hieltjes (die trouwens aan vernieuwing toe zijn. En ik moet nu straks toch toevallig naar de Brantano zeker…). Na een invasie van strontvliegen (de buiten he…) keren we huiswaarts.

De kleinste hummel heeft het nooit beseft dat we weg waren. Hij trok het hem allemaal niet aan en sliep voor het vaderland weg. De oudste likte haar wonden. We hopen dat het haar niet tegenhoud en dat ze geprikkeld is (snap je hem ;-)) om nog vele doosjes te gaan zoeken!

Een koningswens

Eindelijk kan ik er over schrijven en heb ik een gaatje gevonden om hier even mijn gedachten zwart wit te laten worden. Wetende dat ik vandaag pas om 16u mijn kookpotten van deze middag in de vaatwas heb gekregen, zegt genoeg denk ik. Een was van 30 graden die maar niet buiten aan de wasdraad geraakte, belandde -op goed geluk- in de droogkast volgens het programma ‘delicate was’. Die kwam er niet gekrompen en nog redelijk cava uit. Nog enkele dingen op de verwarming zwieren, een stuk of twee die toch een strijkbeurt kunnen gebruiken, plooi plooi plooi en het was klaar. Verdorie waarom heb ik dat nog niet eerder gedaan?!

Een koningswens… Zo hebben mensen ons vaak gefeliciteerd. Een koningswens! En man wat voelde het ook zo toen onze zoon werd geboren. Emiel kwam vorige week woensdag ter wereld. Ik zal je het bevallingsverhaal van begin tot einde sparen. Misschien kan ik je gewoon vertellen dat hij in 5.5 uurtjes mijn lijf verliet. Een flinke brok van 3.9 kg en 52.5 cm lang. Het was even puffen en pijn lijden om dat kleine mannetje uit mijn lijf te krijgen maar o wat verdween alles toch zo vlug eens hij op mijn buik lag. Wat was ik benieuwd geweest. Had hij veel haar of niet, hoeveel ging hij wegen, op wie ging hij lijken. En ja, natuurlijk is hij perfect. Hij is gewoon het mooiste mannetje dat ik ooit heb gezien.

Eindelijk kon ik kennis maken. Alles begon opnieuw. Je bent terug moeder. Van een tweede krijg je minder uitleg op de materniteit. Ik heb toch eventjes terug moeten vragen hoe je dat minimensje een pampertje aandoet zonder dat navelstrengetje te beschadigen op 1 of andere manier. Er hangt daar ook iets te bengelen waar je rekening mee moet houden. Een luier verschonen wordt plots een race tegen de tijd, anders loop je het risico een ongewenste zegening te krijgen. Plots heb je terug een kind die huilt en een moeder die nog niet weet waarom. Heeft hij het niet te warm of net te koud? Heeft hij wel genoeg gedronken, moet ik nog wat geven? Of heeft hij krampjes of ergens last van, en hoe moet ik hem nu troosten. De eerste nacht heeft hij mij goed liggen gehad! Hij sliep redelijk veel. De twee nachten daarna sliep ik een uurtje en half. Eenmaal thuis vonden we al vlug onzen draai. We bollen op het gemak verder. Niets moet. Hij slaapt voorlopig voorbeeldig in blokjes dus zijn we nog redelijk uitgerust. We volgen zijn ritme en passen ons aan.

Amber is nu grote zus en o wat doet ze dit toch goed! Ze wil zorgen en verzorgen, aanvaardt haar broertje alsof hij er altijd is geweest. We proberen haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken en letten er op dat ze niet het gevoel moet krijgen om plaats te maken voor een ‘ander kind’. En ze begrijpt het. Soms vraagt ze wat extra aandacht en doet wat stoer. En dan geven we die haar met veel liefde. Wat besef ik nu hoe groot dat kleine meisje al is. Groot en toch nog mijn kleine kleuter.

We zijn nu al een weekje met vier. Klaar om elkaar nog beter te leren kennen in elk onze (nieuwe) rol. En ik, ben nu moeder van 2.

Het plaatje past. Perfect.

En vervolgens…

De drie laatste weken zijn ingegaan. Vanaf nu begin ik nu en dan de vraag te krijgen, of ik het zie zitten. Mensen wensen me ook succes en een goede bevalling. Ik vind dat wel lief. Ik sta er nu en dan bij stil maar ook niet te veel. Je weet niet wat er zal komen en hoe het zal verlopen. Ik hoop natuurlijk stiekem dat het zo is wat ‘ze’ zeggen: dat een tweede vlotter gaat. De eerste floepte er uit na negen uren. Een uurtje of vijf voor nummer twee en ik ben content.

De eerste bevalling was een ‘droom’. Eentje zoals in de boekskes. Weeën begonnen ’s nachts en kunnen bevallen zonder pijnbestrijding. Dat was één van mijn ‘doelen’. Geen epidurale. Ze bekeken mij nogal schaapachtig aan toen ik dat zei in het ziekenhuis. Ik vind het niet evident nee, een prik in je ruggenmerg. Voor mij is het nog steeds iets abnormaals inspuiten en dat kan niet zonder risico zijn (al zijn die wel erg miniem, dat weet ik wel). Geen paniek voor de epi-gebruikers! Het is veilig. Maar als het even kan, liever zonder. Ik hoop dan ook dat ik het terug een tweede keer kan. Soms twijfel ik daaraan. Er is iets van het onbekende dat mij niet afschrikt. Als ik niet weet wat komen zal, ben ik er minder bang van en zie ik het veel beter zitten dan iets dat ik al heb meegemaakt of weet van heb.

Ik weet nog dat ik na de bevalling duizend man sterk was. Je lijf draait op adrenaline. Enkele uurtjes slaap is ‘voldoende’ om de kraamtijd in het ziekenhuis te doorstaan. En ik heb daar van genoten. De maanden daarna stapte ik door het leven als kersverse moeder alsof het niets was. Alle kleine probleempjes vlotjes doorstaande, samen met D. Tot ik terug moest gaan werken en na 4.5 maand ziek thuisbleef. Als een geslagen hond. Een grote klop gekregen van de man met de hamer. Drie maanden thuis en drie maanden part-time werken zorgden ervoor dat ik terug even sterk alles terug kon opnemen. Nog beter dan voordien. Ik heb mezelf dan ook goed verzorgd en mij laten verzorgen wanneer het nodig was op de gepaste wijze. Daar denk ik soms aan. Maar niet te veel. We pakken het gelijk het komt.

Verder denk ik ook hoe mijn tweede spruit er uit zal zien. Zal het ook eentje zijn met donker zwart haar zoals Amber. Of misschien toch een rostje met flaporen 😉 Klein, groot, dik, smal? Zal het ook zo guitig lachen, zal het een vroege of late kruiper zijn, even spontaan als zus of helemaal anders van karakter? Blauwe heldere kijkers zoals Amber of donker zoals ik?

Ik verlang om Amber voor te stellen aan haar nieuwe broertje of zusje. Om haar te laten helpen met verzorgen, om haar de baby te laten vasthouden, het te knuffelen, te bedebbelen en te bekeppen.

We zijn er helemaal klaar voor! Nu nog de baby er vlotjes uit zwieren. Komt in orde 😉

 

“Ikke dlie jaal”

 

Voor het derde jaar op rij is er, ik kan nu al zeggen traditie gewijs, een echte bake-off op Amber haar verjaardagsfeestje. Het begon allemaal met ‘ik bak de taart zelf’ en ‘zal ik helpen en er ook eentje maken’. Uiteindelijk bakt iedereen die wil een taart. Een week of twee vooraf hoor ik hier en daar al geroezemoes over welke taart er zal gemaakt worden. De vraag wie wat zal doen en of ééntje wel genoeg zou zijn. Wagen ze zich aan een nieuw recept of houden ze vast aan een aloude voltreffer?

Dit jaar was het een mengeling van de twee. De ene besloot vol moed en lef een nieuw receptje uit. Die kwam er uit 1/3 van het formaat wat het zou moeten zijn 🙂 Maar de smaak was er wel. Er waren taarten die ik nog nooit had gezien of van gehoord had en er waren er die mij terug katapulteerde naar vroeger. Echte nostalgie.

IMG_0347

De havermout taart van mijn mama, zoals ze hem vroeger altijd maakte.

IMG_0346

De charlotte taart van mijn schoonmama

IMG_0342

Mijn kaastaart met limoen

IMG_0349

Moeder’s tweede stuk: zwarte woudtaart

IMG_0351

Zus haar bananentaart

Drie jaar zijn betekent, naast het 5 maal uitblazen van kaarsjes op verjaardagstaarten ook:

img_20160808_112627.jpg

  • Een eigen plekje mogen opeisen in de zetel. Dat is oftewel in het hoekje (ik geef ze geen ongelijk, ik vind het ook zalig daar) oftewel óp het hoekje.

img_20160805_094509.jpg

 

 

 

 

 

 

 

  • Kroontjes helpen maken. Hoewel het toch mama’s versie is die het haalt (of ik moest het in 100 stukken met plakband rechtstreeks op haar hoofd bevestigen, dit leek me geen optie).
  • Eten uit een groot bord met groot bestek.
  • Overal eerst willen zijn met de kreet ‘ikke dlie jaal!’. Van de trap gaan, op de trap gaan, naar het wc gaan, gewoon ergens naartoe gaan, voor de buggy stappen en vooral niet er naast (want alé, dat is toch zó 2-jarig-achtig).
  • De deur van de wc TOE doen bij de grote boodschap. Het is te wachten moeder tot ik klaar ben! Er treedt enige vorm van gêne op. Om dan na het schreeuwen van KLAAR! haar achterste zo ver mogelijk omhoog te duwen om het af te laten vegen. So far de gêne.
  • Onderhandelen gelijk de groten. ‘Amber éérst Pingu kijken en dan poep wassen, oké’? Terwijl ik het net andersom heb aangekondigd
  • Een lievelingsslip hebben. Eentje met aardbeien.
  • Nagels mogen lakken. Laten lakken natuurlijk. Het principe dat het moet eventjes drogen achterna, dat zal wel iets voor vier-jarigen zijn.

 

Lieve Amber, het was fijn om voor jou terug een geslaagd feestje te geven. Je doet ons elke dag verbazen. Ons vel blinkt van fierheid!

 

IMG_0341

 

 

 

 

Jongleren

jonge-vrouw-die-met-haar-leven-jongleren-39867918

Zaterdag was een kut-dag. Slecht weer om te beginnen. Wat kan dat toch een invloed op mij hebben. Maar vooral lichamelijk voelde ik mij klote. Op en af misselijk en moe. Het komt en het gaat. Voeg daar zaterdag nog een slapeloze nacht aan toe op het werk en je hebt jezelf een moody pregnant woman.

En pas er van op van de deze 😉

De laatste tijd heb ik het gevoel dat we onze tijd als gezin wat verloren geraakt zijn. Dat we onze tijd moeten verdelen tussen allerlei moetens en willens, dat heeft iedereen. Wij hebben er nog bij dat ik 1 op de 2 weekends werk. Dat wil zeggen dat we logischerwijze 1 op de 2 weekends tijd hebben voor ons. En daar slaan we de bal soms mis. We kunnen beiden moeilijk nee zeggen en als gevolg worden onze vrije weekends volgepropt en opgeslorpt. Ik heb de regel voor mezelf, om geen vriendinnendates te plannen in het weekend. Enkel als we samen kunnen ergens naartoe gaan, wordt er toegezegd. Dat gaat dus over etentjes, familiebezoeken, … Daarnaast helpt Davy soms bij vrienden, en dan blijf ik uitzonderlijk alleen thuis met Amber. Tel daarbij nog de eigen klusjes thuis die moeten gedaan worden, het voetbal de zondagochtend en veel schiet er niet meer van over.

En dan begint het te knagen. Ik krijg het gevoel dat ik de ballen niet even hoog kan houden. Dat ons balletje helemaal onderaan bengelt. Gelukkig heb ik op school JAREN geleerd om aan zelfreflectie te doen (er in gestampt, echt) en zorgde ik ervoor dat er de zondagvoormiddag, want het voetbal werd afgelast, terug eens kon gedacht worden aan ons drietjes.

We trokken naar het zwembad. Stierekoud dat water (maar dat ligt aan mij, ik heb altijd koud, altijd) maar erg leuk. Daarna gingen we op restaurant, stopten thuis de kleine in bed en keken samen een film. Voor de eerste keer dit jaar genoten we van een kleine gezinsuitstap. Een zalige dag. Tegen 18u30 moest ik terug gaan werken, maar mijn batterijen waren alvast volledig opgeladen. Onze batterijen, eigenlijk.

Voorlopig heeft het nog zijn voordelen. Weekends werken = meer dagen thuis tijdens de week. Dat betekende slechts parttime onthaalmoeder voor de kleine, ik kan tijdens de week boodschappen doen buiten de spitsuren, ik kan de kleine veel brengen en halen naar school, gaan halen om thuis te eten over de middag… Ik heb eigenlijk wel genoeg tijd om af te spreken met vriendinnen gezien de meesten ook flexibele uren hebben. Maar ik vraag me soms af of ik het wel zal willen blijven doen, dat weekend werk. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen.

Voorlopig dansen de ballen terug even hoog en hebben we de komende twee weekends nog niets in de agenda staan!

Vakantie!

Eindelijk was het zo ver! We vertrokken, met pak en zak, geladen gelijk ezels, naar Frankrijk.
Een prachtig land. Ik word verliefd op Frankrijk. Een aantal jaren geleden gingen we naar de Côte d’Azur. Dit jaar met de kleine besloten we om niet te ver te gaan. We reden naar Varennes-sur-loire. 6 Uur rijden.

We gingen eigenlijk niet op vakantie gaan. We verbouwden vorig jaar dus we gingen in April al een midweekje op verlof, naar Landal Greenparks. Als er iets last minute, goedkoop natuurlijk, uit de bus ging vallen, dan konden we dat misschien nog meepakken in Augustus, zeiden we.

Tja, en zo keken we twee weken voordien eens rond. Ons oog viel op Domaine de la Brèche. Een camping. Er was nog 1 ‘huisje’ vrij. Een promotie. Nuja, een echt goedkoop reisje was het niet, maar toch ietsje goedkoper dan anders. En, we hadden het toch wel verdiend! Zeiden we tegen onszelf. Iedere werkende mens verdiend het om op congé te gaan! Toen we klaar waren met onszelf wat op te hemelen, boekten we de reis!

De autorit.

De kleine heeft het eerste half uur vervelend zitten doen. O jee… toch geen zes uur dit? Gelukkig niet. Daarna was ze een droom. Er werd gezegd dat je om de twee uur moet stoppen, maar we veegden daar ons voeten aan en reden gewoon door tot we zelf konden inschatten dat het nodig was om de beentjes eens te strekken. Zo konden we onze reis vervolledigen met 1 tussenstop. Met een hele doos legoblokken, een puzzel en een pop op de achterbank, kon Amber haar goed bezighouden. Raar genoeg sliep ze bijna niet in de auto.

De aankomst.

De camping bestond uit 50% Engelsen, 40% Fransen en de rest Nederlanders en Belgen, waardoor de receptionisten naast Frans ook volledig Engelstalig waren. Een groot gemak. Je me debrouille bien en Français, a qui é. Of zoiets. Maar ’t is wel zalig om soms niet met handen en voeten iets te moeten uitleggen in het Frans.
We werden voorgeleid tot onze stacaravan. En ik maar denken dat we in een bungalowtje gingen zitten. Had ik dus mis op 🙂 Maar een stacaravan is even leuk! Wel kleiner, maar gezellig. We kijken eens goed rond naar de ruimte (we draaien ons hoofd eens naar links en rechts :p). Alles ziet er prima uit. Proper, compact maar efficiënt. Nadat we ons boeltje uitladen merk ik iets op. Er is geen tv.
We hebben ook geen internet. Het kostte ons 20 euro per week en we lazen op de site dat die traag ging. Er was wel gratis wifi in de bar, leek voor ons voldoende.
‘Geen internet en geen tv? Vind je dat niet erg?’, zeg ik tegen mijn compagnon.
‘Bwanee’.
Ik weet eventjes niet wat zeggen, beetje verbaasd ben ik. Hij, zo een tv kijker, kan geen dag zonder tv thuis. En nu, vijf dagen zonder.
Ik daarentegen spring eigenlijk bijna een gat in de lucht. Geen TV!

Als je geen tv hebt:

– Kijk je ’s avonds laat op je terrasje in de ligstoel naar de sterren. Je zoekt de grote en kleine beer, fantaseert over buitenaards leven, zoekt vallende sterren en vraagt je af wat dát daar is.

– Ga je ’s avonds buiten zitten met een glaasje of een koffie en praat je. Over koetjes en kalfjes.

– Speel je gezelschapsspelletjes.

– Ga je eens vroeg naar bed.

Verder kan ik je uitgebreid vertellen wat we gedaan hebben. Maar ik zal het best kort houden, want dan wordt dit postje een beetje te lang. Maar scroll gerust eens door de fotootjes van de links! Misschien geef ik je goesting om volgend jaar ook naar Frankrijk te gaan!

Saumur gaan verkennen. Een prachtig stadje!
Zwemmen op de camping. Een mooie peuterbad, een overdekt gedeelte, waterglijbanen en een waterbuis en een groot zwembad.
– Gaan eten, ijsjes eten, nog eens gaan eten, nog een ijsje eten
– BBQ-en
– Geocachen
Wijndegustatie doen en een rondleiding bij Ackerman. Je bezoekt de ondergrondse grotten, de geschiedenis van hun wijnen, die prachtig verweven zijn met hedendaagse kunst
– Kasteel bezoeken
– Naar Chinon gaan, een heel mooi stadje
– Naar een dierentuin gaan. De mooiste die ik ooit heb gezien
– Plaatselijke markt gaan bezoeken
– Vééééééél aperitieven

En vooral,

Genieten…

‘Oooh!’, zei ze

Een dier is een dier, zo moet ze gedacht hebben.. Waar maken jullie nu eigenlijk zo een spel van??

Laat ik beginnen bij het begin.

We zijn op reis geweest! Ja, op reis, ik, D. en de kleine. Naar het buitenland. Jaja!
Nee, stel u er niet veel van voor. We zaten in het Vennenbos, Landal Greenparks, net over de grens in Nederland. Mocht ik een scheet gelaten hebben ze zouden het rieken thuis. Reizen naar Amerika, Spanje, Italië en de côte d’ Azur zit er (voorlopig) niet meer in. Al dat getsjool met materiaal, voorraad pampers en vanalles zien we niet echt zitten. Daarom kiezen we voor het goedkopere alternatief en gaan we buiten seizoen naar Landal. We boekten een eindje vooraf waardoor we al 6 weken aan het uitkijken waren naar ons uitje. Tot we twee weken voordien zagen dat hetzelfde verblijf opeens 170 euro goedkoper stond. Tevergeefs probeerden we die korting nog uit hun beuzen te pierelen maar het was geen avance. Volgend jaar doen we eens gek, en boeken we twee weken voordien, waar er nog plaats is. Ja, wij zijn nogal waaghalzen zenne!

Anyways, goed volgeladen komen we toe in het park, vlotjes geraken we binnen en we maken een verkennende wandeling. Ons huisje is zoals je het wel kent, kotje naast kotje, allemaal hetzelfde maar proper, degelijk en alles wat je moet hebben. Een aparte kamer met een bed voor A., aangepast speelgoed was aanwezig (wat erg handig was!), eetgerief voor haar enz. Qua koffiemachine stond er een senseo maar daar zijn we geen zo een fan van. Er stond geen koffiezet maar de ‘maatbeker’ waar de gemaakte koffie inkomt (hoe noem je dat eigenlijk?) stond er wel. Raar. Er stond wel een waterkoker maar geen koffiefilterdinges om water door te gieten. Dat zijn we dan maar gaan kopen.

Onze week werd al gauw volgepland met wandelingen en uitstapjes + elke dag gaan zwemmen naar het subtropisch zwembad, ofcourse. Dat was trouwens geweldig want er was erg weinig volk die eerste week na de paasvakantie.

1 Van onze uitstapjes was naar ‘dierenrijk’. Een geweldig park waar je heel dicht bij de dieren kan, een meter van een grote arend kan staan, tussen de apen kan wandelen die op je schouder springen, door het vogelrijk wandelen waar ze rond je oren vliegen en in principe kan aanraken. Bij het olifantenverblijf kunnen, een jonge ijsbeer in het water zien spelen twee meter voor jou, enz. D. en ik, we waren precies kind (ok ik dan misschien het meest) maar kijk, ik was echt onder de indruk. En A., die was hier en daar wat aan het rondzien maar echt onder de indruk kon je ze ook niet echt noemen. De hevigste emotie die ze uitte was toen de maki haar cracotje afpakte. Wij ondertussen: ‘kijk! Een beer!, En kijk daar, een kameel, en kijk daar, een buffelachtig/ezelvormig beest!’. Maar het kon haar niet al te veel bommen.

Ze stapte wel flink rond. Toen zag ze een duif, wees ze met haar vinger, draaide laaiend enthousiast haar hoofd alsof ze het zevende wereldwonder had gezien en zei: ‘oh’!!’

Gelukkig, haar entree was voor niets 🙂