Of hoe een jaar voorbij vliegt…

IMG-20170921-WA0001

Mijn lief klein patatje. Je bent vandaag 1 jaar geworden! In de opvang hebben ze dat gevierd en je kreeg er een mooie kroon voor in de plaats. Je grijpgrage handjes zullen die wel in een paar tellen te pakken gehad hebben. Wij doen ons feestje een beetje later.

Mijn klein scheetje. Ik knuffel je elke dag bijna plat, met de nodige zoenen erbij. En het is wederzijds. Je bent zelf ook een knuffelgat. Je kruipt van her naar der en ik vind het zo schattig. Die handjes over de vloer. Plets plets plets. Als je content bent dan schudt je ook je hoofdje heen en weer terwijl je over de grond schuifelt.

 

DSC_0006_3

Zottecontent, zo zien we je vaak. Je bent een vrolijk mannetje. Ook ben je sociaal, je lacht naar vrijwel iedereen, je bent graag bij de bende. Zalig is het gewoon, om je hier bij ons te hebben. En wat mij natuurlijk stiekem blij maakt, is dat je uiterlijk toch een beetje een kopie van mama blijkt te zijn 🙂 Je bent zelfs nog een donkerder type dan mij. Met je diepbruine ogen charmeer je niet alleen mezelf maar vele anderen. Typische moederpraat zeker? 😉

Je bent een enorm pratelgat. Daar zullen je vader zijn genen voor iets tussen zitten. Daar is soms ook geen woord tussen te krijgen 😉

Het heeft wat geduurd. Maar eer je er was, was je niet weg te slaan van je zus.

IMG_20170827_131525

Ja, je bent ‘haar’ Emiel. Ze is zo zot van jou. Ze schermt voor je en zorgt ervoor dat je geen kleine dingetjes in je mond steekt. Of de wc borstel.. Soms is het ook wat teveel voor je. Als je de zoveelste zoentjes en knuffels van je zusje krijgt, maar je wil even rust, dan kan je al eens van je afbijten. Maar Emieltje, je mag er zeker van zijn, je grote zus, daar zal je op kunnen bouwen, dat zie ik zo. Ook jij zoekt haar constant op. En als jullie liggen te schaterlachen, en je kijkt naar mij met je donkere kijkers.

Tja, dan smelt ik…

 

Gelukkige verjaardag kleine sprot!

Advertenties

Geven en nemen é

Wat ik gisteren deed:

 

5u30: Opstaan voor de baby. Met halfopen ogen al geeuwend naar beneden tsjaffelen. Vijf minuten later de oudste horen roepen dat ze ook wil opstaan. Want dat is niet eerlijk.

De baby in zijn park zetten.

Naar boven tsjaffelen en de oudste overtuigen om te blijven liggen. Ze luistert. Redelijk tegen haar zin maar, ze doet het. Fieuw.

Baby wassen en kleden, koffie zetten, baby boterham en melk geven.

6u30: ik hoor de oudste roepen door de babyfoon, dat het lichtje groen is. Sam het schaap ,de slaaptrainer, zijn oogjes zijn nog dicht want het is nog geen 7u. Maar ze wacht toch nog tot het lichtje van de wekker op groen springt om op te staan, dat is een half uur voordat de ogen open gaan, zoals ik haar heb gezegd. Sam het schaap doet dan toch nog half zijn dienst.

Hmmmm als ik nu het schaap eens wat later instel zodat ze kan blijven opstaan met het groene lichtje. Maar dan toch niet zo vroeg. Er wordt over nagedacht.

Tsjaffel tsjaffel naar boven (twee verdiepen tussen haakjes). En terug beneden. Ondertussen proberen stil te zijn voor D. Falend hierin. Maar het ligt eens niet aan mij. De baby huilt elke keer ik naar boven ga (de scheidingsangst) en Amber die heeft nu niet bepaald een stil stemmetje.

Oudste wassen en kleden, aan tafel gaan en samen eten. Verloopt verrassend vlot.

7u: allen gegeten en aangekleed. Behalve ik. Ondertussen is D. daar. We drinken nog een pot koffie. Terwijl hij beneden is, maak ik me klaar.

7u45: Vol goede moed de baby in de draagzak proberen te steken. Op de rug. Niet evident. Wat dacht ik ook.. dat kind is moe, ik ben moe. Ik heb het ongelofelijk warm van hem tot twee maal toe in die draagzak te krijgen. Half boven de zetel hangend. De draagzak vliegt met het nodige gevloek wijselijk aan de kant. Met de buggy dan.

Ondertussen de oudste nog eens aanmanen haar jas aan te doen. En schoenen. Wat blijkbaar vaak een immens bijna onmogelijke opdracht blijkt te zijn. Schoenen en jas aandoen. Wat vraag ik dat kind toch, zie ik ze soms denken.

En we kunnen vertre.. ah nee, de buggy zit nog in de auto.

Het zware gedrocht uit de koffer sleuren. De steeds ontsnappende baby er in zetten. De oudste haar step geven. Wandelen naar school.

Haar vlug in de rij gaan afzetten want de bel is al gegaan.

Dan ben je op van 5u30…

9u: thuiskomen, de baby in bed. Was draaien, opruimen, boterhammen van de grond rapen. Wat op de pc. Wat strijk wegleggen. Baby uit bed halen, vertrekken naar school want ’t is woensdag, een halve dag.

Tafel zetten, kinderen eten geven en terwijl zelf eten. Oudste voor TV poefen, Opruimen. Boterhammen van de grond rapen. Daarna eerst naar de winkel. Vlug. Want de baby moet in bed. Kinderen in auto laden. 2 Minuten verder kinderen uit de auto laden. Winkelen. Kinderen terug in de auto. 2 Minuten later kinderen uit de auto.

De baby in bed zwieren. De oudste voor tv poefen. Hopen dat ze een tukje doet.

14u-ish: eten maken voor vanavond. Vispannetje. Gelukkig, ontspannend voor mij. Ik ben wel moe. Maar tevreden van het resultaat. Keuken erna terug opruimen. Vaatwas legen en vullen. Wat was plooien uit de droogkast. De dochter ondertussen een koek geven. Fruit snijden en het nodige meedoen voor straks.

15u15: de baby is wakker, net op tijd. De oudste haar turnpak aandoen en haar in twee knotten draaien. En dat gaat niet al rechtstaan, dat moet vandaag al hangend.

De Roomba aanzetten, buggy en kinderen inladen, naar turnles rijden en oudste afzetten. En dan, nog 45 min. rust. Ondertussen koffieklets met vrienden en de baby zijn fruit geven.

17u30: thuiskomen van de turnles. Nog patatten schillen. Vispan in de oven zetten. Wijn drinken.

Eten.

Opruimen.

Zak maken.

Gaan werken.

 

Wat ik vandaag al heb gedaan:

Na het werk doorgereden naar een uitverkoop en twee zakken kleren gaan shoppen.

Patatten gescheld voor vanavond terwijl de koffie loopt.

Koffie gedronken en gegeten.

Dit geschreven.

Binnen een klein uurtje mijn patatjes gaan halen en het uurtje stelen voor een powernap.

 

Slaapwel!

 

 

 

 

 

 

 

Terug van offline

‘Vanaf volgende week ga ik terug minder Facebooken’.

Davy rolt net niet met zijn ogen. ‘Jaja, dat zeg je nu eens altijd als we weg zijn met vakantie’.

’t Is echt zo. Ik geniet er zo hard van. We zijn ondertussen al terug helemaal uitgepakt. De was is al aan het draaien en de handdoeken zijn zelfs al uit de droogkast gehaald en opgeplooid. Hoe huisvrouwachtig van mij is dat niet! Toen we maandag incheckten op de camping in De Gavers te Geraardsbergen was ik helemaal in mijn nopjes. Bij het opendoen van de deur van onze bungalow, ging de wifi op de gsm uit. We spreken op dat moment af dat we tot vrijdag offline gaan. We gebruiken het internet enkel om iets op te zoeken of om onze caches up te loaden in de gps. Geen Instagram, Facebook, email, Whatsapp, Messenger…

Za-lig!

Automatisch zijn we dan ook meer samen. Samenzijn in een druk leven waar je altijd en overal bereikbaar bent, betekent dat je wel samen-bent, maar echt samenZIJN, dat ben je nog meer als je offline bent. In ons geval doen we meer samen zoals (en vooral veel) uno spelen. 1001 Strafpunten later won Davy. Die heeft trouwens een heel goeie uno techniek. Ik kan hem maar niet verslaan. Ondertussen zijn we een nieuw spel gestart en staat het alweer 237-543 in mijn nadeel.

Wat we anders nog gedaan hebben:

Gek, ik moet hier echt over nadenken, en het is nog geen week geleden.

Ik geloof dat we maandagavond op het gemak alles hebben uitgepakt en een verkennende wandeling hebben gedaan op het domein. Oja, we zijn daar op de pedalo’s geweest met de kinderen. Nooit meer, jamais! Ik heb daar to-taal niet van genoten. Ik heb een trauma opgelopen die keer dat Amber met buggy en al in het water is gesukkeld. Sindsdien is de combinatie water-kinderen-ik een no go… Je had het moeten zien.. een verkrampte moeder die bij elke kik haar kroost krampachtig vasthoud, ondertussen een gsm in haar handen pogend een leuke selfie te nemen. Wat dacht ik dan ook.. In de verte zag ik een andere pedalo naderen, met twee jonge gastjes in, lachend naar onze pedalo vaarden ze dichterbij. Ze wilden botsen, ik zag het aan hun gniffelend smoeltje. Mijn moederalarm ging innerlijk af en mijn ogen werden vuurwapens denk ik, want ze peddelden al gauw de andere kant uit. Oepsie.

Dinsdag trokken we er een ganse dag op uit naar Pairi Daiza. Een heel groot park. Prachtig maar eerlijk waar, wij bleven in het begin wat op onze honger zitten. We namen in het begin een route denk ik waar je veel moest wandelen vooraleer je iets van beesten kon zien. Mooie architectuur, dat wel. Mooie bloemen en planten. Maar pretparken is dan misschien meer ons ding. We zijn er Amber trouwens 2 minuten kwijtgespeeld. En da’s lang. Ik heb zo een bandje met ons nummer op. Ze had het natuurlijk niet aan. Gelukkig vonden we ze vlug terug. Twee minuten kunnen op die manier lang duren.

Woensdag zijn we gaan zwemmen. Op het domein konden we voor een heel democratische prijs naar hartenlust gaan ploeteren in het zwembad. Heel verzorgd, proper, kindvriendelijk, kleine wildwaterbaan, een buis, een warm babybadje. Kinderen content, wij content. Het domein heeft ook een goeie cafetaria met groot terras, goed eten, goeie sangria en vlak daarbij een groot afgesloten speelplein. Je kan al vermoeden dat we daar vrijwel elke dag zaten, gewapend met ons unospel. Emiel met een cracot in de hand, ook content. Ik denk dat die jongen de eerstkomende week geen cracot meer kan zien..

Donderdag Geocachen in Galmaarden. See for yourself:

Vrijdag mochten we al inpakken. Daarna gingen we terug naar het zwembad, dan richting cafetaria om te eten en dan richting huis. Waar de eerste was al uit de wasmachine gehaald kan worden. En de dagelijkse gang van zaken terug kan beginnen.

Waarschijnlijk met wat minder Facebook en een beetje meer UNO.

 

Een beetje BLOG PLOG

Soms spreken mensen mij aan op het feit dat ik een blog heb. Soms tussen de soep en de patatten. Soms zeggen ze het mij rechtuit en soms tussen de lijntjes. Als ik iets aan het vertellen ben bijvoorbeeld: ‘aja ik heb er inderdaad iets van gelezen’. Iets van gelezen? Denk ik dan. Enja dan valt ie…

Het gaat om kennissen, vrienden, mensen van op ’t werk, maar ook de apotheker bijvoorbeeld. Die had mijn blog gevonden omdat een vriendin van haar het gelezen of geliked had. Bij het halen van ik weet niet meer wat hadden we het er eventjes over. Ik weet soms niet hoe te reageren! Soms sta ik gewoon schaapachtig te kijken.

Tja, waarom bloggen de bloggers. Vertel het mij eens? Omdat het leuk is om doen. Omdat het soms kriebelt om te schrijven. Omdat je soms eens wil delen. Omgekeerd lees ik ze ook graag. Zonder de laatste tijd vaak te reageren wegens tijdsgebrek. Ik ben voorlopig officieel een ‘lurker’. Een stiekeme meelezer. Dat maakt mij dan ook soms nieuwsgierig wie er hier allemaal komt meelezen? Fraai veel denk ik. Misschien meer dan ik zou denken. Maak je bekend zou ik zeggen? 😉

Anyway.. Ik ging PLOGgen!

Een kleintje dan maar..

img_20170202_212851.jpg

Deze week stond ik op de tweedehandsbeurs. Voor de eerste keer. UUUUUUUREN voorbereidingswerk. Op Anso-tempo natuurlijk (lees: traag) want het moet natuurlijk tot in de puntjes in orde zijn.. Maar het resultaat was ernaar. 203 Lappos verdiend om uit te geven aan zomerkledij voor de kinderen. Ze mogen mij in september terug verwachten. Er  ontpopte in mij een waar verkoopstertalent, al zeg ik het zelf.

dsc_0002_2.jpg

In het leven van werkende moeders zijn er parttime werkende moeders die kleinkinderen afhalen, babysitten en in tussentijd een strijksje doen. Moeder, merci!!!!!

img_20170208_175507.jpg

het ziet er een beetje raar uit maar het was wel lekker me dunkt!

In het leven van werkende moeders zijn er ook werkende vaders die congedagen moeten nemen als de moeders gaan werken zijn en de kinderen thuis zijn van school/opvang. Die congenemende thuisblijvende vader kookte vandaag nog ook. Me love you long time baby!

Noot: nieuwe gewoonte: wijn bij het eten. Man dat smaakt!

img_20170207_170743.jpg

Er werd geikead, om nu eens ons eigen woorden uit te vinden… Waarom heb ik die handige houder nog niet eerder gezien? ZO handig!  Ideaal!

img_20170121_071414.jpg

strike the pose!

Ongeposeerde foto’s zijn vaak de mooiste. Ik mag het bijna niet uitspreken bij de oudste dat ik er ene ga nemen of het is al verprutst voor ik er ben. De kleinsten daarentegen denkt: ‘foto?? Ik haal mijn supercute-irresistible-meltdown-lookinghot- look boven’.

Wat een typische moedergeklap hier zeg 😉

img_20170131_142811.jpg

Er werden cadeautjes opgestuurd naar Amerika. Stinkende diere, om het nu eens plat te zeggen. De verzendingskosten swingen de pan uit. Voor 1980 gram cadeautjes. En nu hopen dat ze op tijd arriveren.

dsc_0001_1.jpg

Ze mocht het laatste klikske geven. En trots dat ze was. ‘Haar lieve keppe’, zoals ze het zo schoon kan zeggen. ‘Mijn schetekoentjes’, zeg ik dan.

dsc_0001_4.jpg

Wachten bij de fysiotherapeut gewapend met bezighouding. Ik ga nu met plezier naar de dokter! Nee dat is geen waar hoor… Ik mijd nog steeds dokters als de pest. Maar als het moet, dan moet het. Verdict: rugschool. Ik zeg het je, sinds ik 30 ben komen de kwaaltjes naar boven. Precies of ze zijn allemaal op tram 3 gestapt.

De dokter: ‘twee keer per week en in vier maand ben je er vanaf’. Say whaaaat?

img_20170205_112003.jpg

Het huis voor je alleen hebben op een zondagmorgen. Dan belandt er wel eens een baby in bed. Tot 11u maffen. Merci Emieltje!!

Wie heeft dat gedaan?

Onze dochter. Als ik met haar in de wachtzaal van de dokter zit, dan zwijgt ze geen minuut. Ze is altijd wel aan het babbelen, zingen en vooral de laatste tijd… vragen stellen. Waarom dit, hoe komt dat, als dit, dan dat… Er komen dan grappige uitspraken uit.

‘Kijk, de maan!’

Verbazing alom (alsof ze de eerste keer in haar leven de maan ziet): ‘Er is een stukje af!’

‘Ja, dat noemen we, de halve maan.’

Met de handen in de zij en het bijhorende berispende totje: ‘Wie heeft dat gedaan!!?!’

Ik blijf haar het antwoord nog steeds schuldig.

 

Deze morgen zaten we bij de dermatoloog. De dermatologen zijn dun gezaaid dus in plaats van een afspraak te maken voor weken ver, ging ik naar de vrije consultatie. Ik kom op de parking, zie een plaatsje. Natúúrlijk ben ik diegene die zich parkeert naast een hoopje kots. Brokken en spetters ontwijkend kruip ik uit de wagen. Uiterst onelegant. Niet dat ik ooit al iemand op een elegante manier kots heb zien ontwijken. Ik was voorzien om gans mijn voormiddag aan die afspraak te hangen. Gewapend met kleurboeken, potloden, puzzels, nog wat klein gerief en voor mezelf, wol en haaknaald. Niet lang nodig gehad, ik was de tweede in de rij. Meevaller!

Tijd over dus. Babyloos. Enkel de kleuter. Vlug nog de auto gaan wassen.

– Spoel het zand eraf. Done.

– Neem de schuimborstel. Waarom toch een borstel.. Lastig vind ik het. Ik ben een luie, gierige autowasser. Ik wil zo vlug mogelijk klaar zijn voor zo weinig mogelijk geld.

– Spoel het schuim af. Terug naar de andere kant tsjaffelen.

Ondertussen met hoge hielen de ijsplekken ontwijken die ik aan het maken ben. Blijkbaar zijn het alleen vrouwen die hun auto gaan wassen in zo een vriesweer. Te zien aan de oprijdende wagens.

Mijn lieve mama lost me af als ik thuiskom. Emieltje gaat na zijn fles naar boven voor zijn middagdut en slaapt langer dan verwacht. Ik besluit de oudste een volle dag thuis te houden van school. Ookal zijn mijn batterijen bijna plat. De nachten are killing me. Maar de beste remedie die ik mezelf kan geven, is bezig blijven. Gewoon blijven gaan en vooral NIET in de zetel gaan hangen.

img_20170120_145024.jpg

De ene koter entertaint zonder haar weten de andere koter.

Van een nood een deugd maken dus. Daarna Emiel de draagzak inzwieren en Amber op haar fiets mee, trekken we naar buiten.

img_20170120_183625.jpg

Prachtig weer is het. We vergeten stante pede waarom we dringend buiten moesten. We gaan naar het speelplein en springen eens binnen bij de vroegere onthaalmoeder van Amber. Onaangekondigd. So not me.

Terug thuis krijg ik het even op mijn brood dat Amber vandaag geen tv of tablet meer mag kijken. Yep. De tablet is back. Hij lag maanden in de kast. Het interesseerde haar geen bal meer. Maar opeens is de interesse er terug. Niet te doen hoe vlug ze hooked zijn aan dat ding. Laat ze los en ze komt er niet meer af.

img_20170120_133329.jpg

Daarom, twee keer een half uur per dag beeldschermtijd. Goede voornemens dus. We gaan ze proberen te houden. Ik wil niet dat mijn creatief zieltje verdwijnt. ’t Zou jammer zijn, toch? Wie zal er anders opmerken dat de maan een stukje mist? Dat er ‘zoveel’ vliegtuigen in de lucht vliegen, dat de straatlichten buiten ‘kapot’ zijn, dat er wolken uit de schoorstenen komen, …

 

 

 

Herfstvakantie

Als je geen kinderen hebt dan weet je amper wanneer er vakantie is. Ik bedoel, je leeft gewoon niet in dat ritme. Je moet waarschijnlijk al heel hard nadenken om te weten wanneer de krokusvakantie valt. Van mij was dat toch zo. Moeders praatten bvb. vroeger tegen mij over hun zoon of dochter die startte na de krokus. Ik moest toen al redelijk nadenken wanneer dit juist was. Vandaag de dag heb ik een schoolgaande kleuter. Nu heb ik de luxe om enkel na te denken wat we gaan doen in de vakantie want ik ben nog thuis. In werkmodus moet ik vooraf zorgen dat ik toch wat thuis ben en of er al dan niet opvang nodig is. Maar nu, dus niet! Zalig!

We zijn nu halverwege.

Maandag gingen we op bezoek bij een vriendinnetje uit A. haar klas. Als je kind naar school gaat dan stap je zo een nieuw sociaal netwerk in. Onze dochter heeft een vriendinnetje in de klas. Die twee komen erg goed overeen. Ondertussen leerden we de ouders ook kennen. Het klikt en we gingen op bezoek.

Dinsdag gingen we met vrienden naar er was eens in Oostende. Het was erg druk. Volgend jaar zou ik dit terug doen maar dan niet op de feestdag. Er was niet echt mogelijkheid om veel dingen te doen want er stonden te lange wachtrijen. Niet ideaal met onze kleuters. Ze trokken het zich niet aan, ze hadden elkaar. We besloten na alles gezien te hebben af te zakken naar een kindvriendelijke stek in Zonnebeke. Door een kleine misvatting deden we er een uur en half over. De avond sloten we af met een bescheiden etentje waar de kinderen zich konden uitleven in een binnenspeelpark.

Over Allerheiligen. Ik ben niet zo ‘kerkhofachtig’ aangelegd. Ik ga nooit naar kerkhoven. En als ik het zou doen dan zeker niet op zo een dagen. Al die triestigheid samen. Brr. Niets voor mij.

Vandaag dacht ik dat het slecht weer ging zijn. Hadden ze toch uitgegeven? Of ben ik mis? We hadden vooraf al afgesproken met vrienden om naar een binnenspeeltuin te gaan. Zeg nu eerlijk… als ouder wil je ook gewoon eens op je gemak zijn. Gewoon zitten, nu en dan eens de kroost voorzien van spijs en drank. Toezien hoe ze zich amuseren en tegelijk zichzelf afmatten, om dan naar huis te rijden met kinderen die bekaf zijn en zonder moeite gaan slapen omdat ze er de fut niet meer voor hebben. Om dit resultaat te bekomen zou je thuis nogal veel met plasticine mogen spelen of kamp spelen. Neenee, indoors. Minimum 1 keer per vakantie. Moet je doen.

Amber had geluk, ze mocht daarna nog exclusief met padré op het reuzenrad. Het staat nog even te pronken op de grote markt van Ieper vooraleer hij verdwijnt. Allen daarheen dus! Een beetje vader dochter tijd. Daarna gingen ze nog frieten gaan eten. Het kind was KO. Missie volbracht. Ze was voldaan.

Morgen hebben we niets gepland. Een ongeplande dag, moet kunnen. Het zal van het weer afhangen wat we gaan doen.

Vrijdag worden er valiezen ingepakt en gaan we een weekendje weg. Niet ver. Geraardsbergen. Even weg met ons vier. Emiel zijn eerste ‘reisje’. Ik zie er zo naar uit. Waar ik niet naar uit zie is het inpakken en uitladen achteraf. Dat is altijd zo een volksverhuis! Ligt volledig aan mezelf. Ik pak altijd te veel kleren in. Typisch zeker?

 

Verder maakte ik samen met Amber haar eerste aftelkalender terwijl Davy de boekhouding her-organiseerde. Leek me wel leuk om te doen. Ze is er verder nog niet al te veel mee bezig. De sint hype is nog niet zó hard doorgedrongen. Hoewel ze samen met D. haar brief heeft geschreven en die beplakte met cadeau-tips.

10 November zakken we af naar de kaai om de sint himself te zien aanmeren, samen met zijn gevolg (hopelijk) zwarte pieten. Om dan huiswaarts te keren en klaaskoeken te eten met warme chocomelk. Tradities eren.

dsc_0045.jpg

Er wordt al eens meer moeite gedaan in een vakantie. De eerste keer dat er hier verf wordt uitgehaald. Papa mocht de spits afbijten. Moeten we meer doen. Ik heb alvast wat ideetjes van Pinterest gehaald.

img_20161031_131827.jpg

We zijn dus al halverwege en de dagen werden al goed gevuld.

En jullie, wat waren/zijn de plannen voor deze vakantie?

Geocachen in Dadizele

De weekends thuis zijn. Man hoe zalig is me dat eigenlijk… Wat heb ik hier al van genoten. Nog niet denken aan 1 op de 2 werken… Voor wie wil vragen of het leven met een drie jarige en een 1 maandertje druk is. Ik zeg je dat het genieten is. Die kleine sprot past er perfect bij, precies of hij is er altijd al geweest. Zoals D. onlangs zei. Nu is ons gezin compleet.

In die vrije weekends hebben we al ons deel gehad van mooi weer. Het ideale moment voor ons om de wandelschoenen uit te halen en te gaan geocachen.

img_20161008_144535.jpg

De zon scheen ferm in ons gezicht

Onze eerste route was in Dadizele. De vuurdoop voor Emiel. Ik stopte hem in de draagdoek, Amber in de buggy, want we wisten nog niet hoe ver ze het zou volhouden om te stappen en weg waren we. Het was de eerste keer dat Amber actief mee zocht naar ‘doosjes’. Omdat we willen dat ze het graag doet, maken we er nogal een ‘spel’ van (met veel tamtam). We gebruiken woorden als schatten zoeken, verstoppen en zoeken wordt uitvergroot alsof dit het leukste spel is dat er bestaat. Er zijn koeken en snoep mee in de rugzak als beloning en ze mag op elk blaadje zelf de stempel zetten. Als ze er eentje heeft, zing ik luidkeels ‘Amber heeft er eentje gevonden!’. Wat je al niet moet doen he… Maar kijk, als we willen dat onze kinders onze hobby delen, moet er wat voor gedaan worden ook.

Ons Vlaamse landschap is mooi. Dat valt niet te ontkennen en ik kan het nooit laten om nu en dan foto’s te nemen, al is het maar met de gsm. Simpele velden, maar ze brengen rust. Dit is alweer een mooie route die we anders niet zouden gedaan hebben was het niet van het cachen.

dsc_0007.jpg

Je kan het bijna niet zien maar in de verte staat een man hout te hakken voor in zijn stove kachel. Het geluid weergalmt door de velden. Het zal er gezellig zijn in zijn huisje te lande.

dsc_0017.jpg

Er waren alweer enkele leuke verstoptechnieken, zoals deze obus. Een mooie streekgebonden touch. Er worden hier, in Vlaamse velden, dikwijls eens obussen gevonden.

dsc_0004.jpg

Op het einde van  de wandeling, een 4-tal kilometer en een kind met wonde aan de hand verder (ze viel en hield zich vast aan prikkeldraad), wissel ik de wandelschoenen terug in voor mijn hieltjes (die trouwens aan vernieuwing toe zijn. En ik moet nu straks toch toevallig naar de Brantano zeker…). Na een invasie van strontvliegen (de buiten he…) keren we huiswaarts.

De kleinste hummel heeft het nooit beseft dat we weg waren. Hij trok het hem allemaal niet aan en sliep voor het vaderland weg. De oudste likte haar wonden. We hopen dat het haar niet tegenhoud en dat ze geprikkeld is (snap je hem ;-)) om nog vele doosjes te gaan zoeken!

Een koningswens

Eindelijk kan ik er over schrijven en heb ik een gaatje gevonden om hier even mijn gedachten zwart wit te laten worden. Wetende dat ik vandaag pas om 16u mijn kookpotten van deze middag in de vaatwas heb gekregen, zegt genoeg denk ik. Een was van 30 graden die maar niet buiten aan de wasdraad geraakte, belandde -op goed geluk- in de droogkast volgens het programma ‘delicate was’. Die kwam er niet gekrompen en nog redelijk cava uit. Nog enkele dingen op de verwarming zwieren, een stuk of twee die toch een strijkbeurt kunnen gebruiken, plooi plooi plooi en het was klaar. Verdorie waarom heb ik dat nog niet eerder gedaan?!

Een koningswens… Zo hebben mensen ons vaak gefeliciteerd. Een koningswens! En man wat voelde het ook zo toen onze zoon werd geboren. Emiel kwam vorige week woensdag ter wereld. Ik zal je het bevallingsverhaal van begin tot einde sparen. Misschien kan ik je gewoon vertellen dat hij in 5.5 uurtjes mijn lijf verliet. Een flinke brok van 3.9 kg en 52.5 cm lang. Het was even puffen en pijn lijden om dat kleine mannetje uit mijn lijf te krijgen maar o wat verdween alles toch zo vlug eens hij op mijn buik lag. Wat was ik benieuwd geweest. Had hij veel haar of niet, hoeveel ging hij wegen, op wie ging hij lijken. En ja, natuurlijk is hij perfect. Hij is gewoon het mooiste mannetje dat ik ooit heb gezien.

Eindelijk kon ik kennis maken. Alles begon opnieuw. Je bent terug moeder. Van een tweede krijg je minder uitleg op de materniteit. Ik heb toch eventjes terug moeten vragen hoe je dat minimensje een pampertje aandoet zonder dat navelstrengetje te beschadigen op 1 of andere manier. Er hangt daar ook iets te bengelen waar je rekening mee moet houden. Een luier verschonen wordt plots een race tegen de tijd, anders loop je het risico een ongewenste zegening te krijgen. Plots heb je terug een kind die huilt en een moeder die nog niet weet waarom. Heeft hij het niet te warm of net te koud? Heeft hij wel genoeg gedronken, moet ik nog wat geven? Of heeft hij krampjes of ergens last van, en hoe moet ik hem nu troosten. De eerste nacht heeft hij mij goed liggen gehad! Hij sliep redelijk veel. De twee nachten daarna sliep ik een uurtje en half. Eenmaal thuis vonden we al vlug onzen draai. We bollen op het gemak verder. Niets moet. Hij slaapt voorlopig voorbeeldig in blokjes dus zijn we nog redelijk uitgerust. We volgen zijn ritme en passen ons aan.

Amber is nu grote zus en o wat doet ze dit toch goed! Ze wil zorgen en verzorgen, aanvaardt haar broertje alsof hij er altijd is geweest. We proberen haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken en letten er op dat ze niet het gevoel moet krijgen om plaats te maken voor een ‘ander kind’. En ze begrijpt het. Soms vraagt ze wat extra aandacht en doet wat stoer. En dan geven we die haar met veel liefde. Wat besef ik nu hoe groot dat kleine meisje al is. Groot en toch nog mijn kleine kleuter.

We zijn nu al een weekje met vier. Klaar om elkaar nog beter te leren kennen in elk onze (nieuwe) rol. En ik, ben nu moeder van 2.

Het plaatje past. Perfect.

En vervolgens…

De drie laatste weken zijn ingegaan. Vanaf nu begin ik nu en dan de vraag te krijgen, of ik het zie zitten. Mensen wensen me ook succes en een goede bevalling. Ik vind dat wel lief. Ik sta er nu en dan bij stil maar ook niet te veel. Je weet niet wat er zal komen en hoe het zal verlopen. Ik hoop natuurlijk stiekem dat het zo is wat ‘ze’ zeggen: dat een tweede vlotter gaat. De eerste floepte er uit na negen uren. Een uurtje of vijf voor nummer twee en ik ben content.

De eerste bevalling was een ‘droom’. Eentje zoals in de boekskes. Weeën begonnen ’s nachts en kunnen bevallen zonder pijnbestrijding. Dat was één van mijn ‘doelen’. Geen epidurale. Ze bekeken mij nogal schaapachtig aan toen ik dat zei in het ziekenhuis. Ik vind het niet evident nee, een prik in je ruggenmerg. Voor mij is het nog steeds iets abnormaals inspuiten en dat kan niet zonder risico zijn (al zijn die wel erg miniem, dat weet ik wel). Geen paniek voor de epi-gebruikers! Het is veilig. Maar als het even kan, liever zonder. Ik hoop dan ook dat ik het terug een tweede keer kan. Soms twijfel ik daaraan. Er is iets van het onbekende dat mij niet afschrikt. Als ik niet weet wat komen zal, ben ik er minder bang van en zie ik het veel beter zitten dan iets dat ik al heb meegemaakt of weet van heb.

Ik weet nog dat ik na de bevalling duizend man sterk was. Je lijf draait op adrenaline. Enkele uurtjes slaap is ‘voldoende’ om de kraamtijd in het ziekenhuis te doorstaan. En ik heb daar van genoten. De maanden daarna stapte ik door het leven als kersverse moeder alsof het niets was. Alle kleine probleempjes vlotjes doorstaande, samen met D. Tot ik terug moest gaan werken en na 4.5 maand ziek thuisbleef. Als een geslagen hond. Een grote klop gekregen van de man met de hamer. Drie maanden thuis en drie maanden part-time werken zorgden ervoor dat ik terug even sterk alles terug kon opnemen. Nog beter dan voordien. Ik heb mezelf dan ook goed verzorgd en mij laten verzorgen wanneer het nodig was op de gepaste wijze. Daar denk ik soms aan. Maar niet te veel. We pakken het gelijk het komt.

Verder denk ik ook hoe mijn tweede spruit er uit zal zien. Zal het ook eentje zijn met donker zwart haar zoals Amber. Of misschien toch een rostje met flaporen 😉 Klein, groot, dik, smal? Zal het ook zo guitig lachen, zal het een vroege of late kruiper zijn, even spontaan als zus of helemaal anders van karakter? Blauwe heldere kijkers zoals Amber of donker zoals ik?

Ik verlang om Amber voor te stellen aan haar nieuwe broertje of zusje. Om haar te laten helpen met verzorgen, om haar de baby te laten vasthouden, het te knuffelen, te bedebbelen en te bekeppen.

We zijn er helemaal klaar voor! Nu nog de baby er vlotjes uit zwieren. Komt in orde 😉

 

“Ikke dlie jaal”

 

Voor het derde jaar op rij is er, ik kan nu al zeggen traditie gewijs, een echte bake-off op Amber haar verjaardagsfeestje. Het begon allemaal met ‘ik bak de taart zelf’ en ‘zal ik helpen en er ook eentje maken’. Uiteindelijk bakt iedereen die wil een taart. Een week of twee vooraf hoor ik hier en daar al geroezemoes over welke taart er zal gemaakt worden. De vraag wie wat zal doen en of ééntje wel genoeg zou zijn. Wagen ze zich aan een nieuw recept of houden ze vast aan een aloude voltreffer?

Dit jaar was het een mengeling van de twee. De ene besloot vol moed en lef een nieuw receptje uit. Die kwam er uit 1/3 van het formaat wat het zou moeten zijn 🙂 Maar de smaak was er wel. Er waren taarten die ik nog nooit had gezien of van gehoord had en er waren er die mij terug katapulteerde naar vroeger. Echte nostalgie.

IMG_0347

De havermout taart van mijn mama, zoals ze hem vroeger altijd maakte.

IMG_0346

De charlotte taart van mijn schoonmama

IMG_0342

Mijn kaastaart met limoen

IMG_0349

Moeder’s tweede stuk: zwarte woudtaart

IMG_0351

Zus haar bananentaart

Drie jaar zijn betekent, naast het 5 maal uitblazen van kaarsjes op verjaardagstaarten ook:

img_20160808_112627.jpg

  • Een eigen plekje mogen opeisen in de zetel. Dat is oftewel in het hoekje (ik geef ze geen ongelijk, ik vind het ook zalig daar) oftewel óp het hoekje.

img_20160805_094509.jpg

 

 

 

 

 

 

 

  • Kroontjes helpen maken. Hoewel het toch mama’s versie is die het haalt (of ik moest het in 100 stukken met plakband rechtstreeks op haar hoofd bevestigen, dit leek me geen optie).
  • Eten uit een groot bord met groot bestek.
  • Overal eerst willen zijn met de kreet ‘ikke dlie jaal!’. Van de trap gaan, op de trap gaan, naar het wc gaan, gewoon ergens naartoe gaan, voor de buggy stappen en vooral niet er naast (want alé, dat is toch zó 2-jarig-achtig).
  • De deur van de wc TOE doen bij de grote boodschap. Het is te wachten moeder tot ik klaar ben! Er treedt enige vorm van gêne op. Om dan na het schreeuwen van KLAAR! haar achterste zo ver mogelijk omhoog te duwen om het af te laten vegen. So far de gêne.
  • Onderhandelen gelijk de groten. ‘Amber éérst Pingu kijken en dan poep wassen, oké’? Terwijl ik het net andersom heb aangekondigd
  • Een lievelingsslip hebben. Eentje met aardbeien.
  • Nagels mogen lakken. Laten lakken natuurlijk. Het principe dat het moet eventjes drogen achterna, dat zal wel iets voor vier-jarigen zijn.

 

Lieve Amber, het was fijn om voor jou terug een geslaagd feestje te geven. Je doet ons elke dag verbazen. Ons vel blinkt van fierheid!

 

IMG_0341