“Ikke dlie jaal”

 

Voor het derde jaar op rij is er, ik kan nu al zeggen traditie gewijs, een echte bake-off op Amber haar verjaardagsfeestje. Het begon allemaal met ‘ik bak de taart zelf’ en ‘zal ik helpen en er ook eentje maken’. Uiteindelijk bakt iedereen die wil een taart. Een week of twee vooraf hoor ik hier en daar al geroezemoes over welke taart er zal gemaakt worden. De vraag wie wat zal doen en of ééntje wel genoeg zou zijn. Wagen ze zich aan een nieuw recept of houden ze vast aan een aloude voltreffer?

Dit jaar was het een mengeling van de twee. De ene besloot vol moed en lef een nieuw receptje uit. Die kwam er uit 1/3 van het formaat wat het zou moeten zijn 🙂 Maar de smaak was er wel. Er waren taarten die ik nog nooit had gezien of van gehoord had en er waren er die mij terug katapulteerde naar vroeger. Echte nostalgie.

IMG_0347

De havermout taart van mijn mama, zoals ze hem vroeger altijd maakte.

IMG_0346

De charlotte taart van mijn schoonmama

IMG_0342

Mijn kaastaart met limoen

IMG_0349

Moeder’s tweede stuk: zwarte woudtaart

IMG_0351

Zus haar bananentaart

Drie jaar zijn betekent, naast het 5 maal uitblazen van kaarsjes op verjaardagstaarten ook:

img_20160808_112627.jpg

  • Een eigen plekje mogen opeisen in de zetel. Dat is oftewel in het hoekje (ik geef ze geen ongelijk, ik vind het ook zalig daar) oftewel óp het hoekje.

img_20160805_094509.jpg

 

 

 

 

 

 

 

  • Kroontjes helpen maken. Hoewel het toch mama’s versie is die het haalt (of ik moest het in 100 stukken met plakband rechtstreeks op haar hoofd bevestigen, dit leek me geen optie).
  • Eten uit een groot bord met groot bestek.
  • Overal eerst willen zijn met de kreet ‘ikke dlie jaal!’. Van de trap gaan, op de trap gaan, naar het wc gaan, gewoon ergens naartoe gaan, voor de buggy stappen en vooral niet er naast (want alé, dat is toch zó 2-jarig-achtig).
  • De deur van de wc TOE doen bij de grote boodschap. Het is te wachten moeder tot ik klaar ben! Er treedt enige vorm van gêne op. Om dan na het schreeuwen van KLAAR! haar achterste zo ver mogelijk omhoog te duwen om het af te laten vegen. So far de gêne.
  • Onderhandelen gelijk de groten. ‘Amber éérst Pingu kijken en dan poep wassen, oké’? Terwijl ik het net andersom heb aangekondigd
  • Een lievelingsslip hebben. Eentje met aardbeien.
  • Nagels mogen lakken. Laten lakken natuurlijk. Het principe dat het moet eventjes drogen achterna, dat zal wel iets voor vier-jarigen zijn.

 

Lieve Amber, het was fijn om voor jou terug een geslaagd feestje te geven. Je doet ons elke dag verbazen. Ons vel blinkt van fierheid!

 

IMG_0341

 

 

 

 

Jongleren

jonge-vrouw-die-met-haar-leven-jongleren-39867918

Zaterdag was een kut-dag. Slecht weer om te beginnen. Wat kan dat toch een invloed op mij hebben. Maar vooral lichamelijk voelde ik mij klote. Op en af misselijk en moe. Het komt en het gaat. Voeg daar zaterdag nog een slapeloze nacht aan toe op het werk en je hebt jezelf een moody pregnant woman.

En pas er van op van de deze 😉

De laatste tijd heb ik het gevoel dat we onze tijd als gezin wat verloren geraakt zijn. Dat we onze tijd moeten verdelen tussen allerlei moetens en willens, dat heeft iedereen. Wij hebben er nog bij dat ik 1 op de 2 weekends werk. Dat wil zeggen dat we logischerwijze 1 op de 2 weekends tijd hebben voor ons. En daar slaan we de bal soms mis. We kunnen beiden moeilijk nee zeggen en als gevolg worden onze vrije weekends volgepropt en opgeslorpt. Ik heb de regel voor mezelf, om geen vriendinnendates te plannen in het weekend. Enkel als we samen kunnen ergens naartoe gaan, wordt er toegezegd. Dat gaat dus over etentjes, familiebezoeken, … Daarnaast helpt Davy soms bij vrienden, en dan blijf ik uitzonderlijk alleen thuis met Amber. Tel daarbij nog de eigen klusjes thuis die moeten gedaan worden, het voetbal de zondagochtend en veel schiet er niet meer van over.

En dan begint het te knagen. Ik krijg het gevoel dat ik de ballen niet even hoog kan houden. Dat ons balletje helemaal onderaan bengelt. Gelukkig heb ik op school JAREN geleerd om aan zelfreflectie te doen (er in gestampt, echt) en zorgde ik ervoor dat er de zondagvoormiddag, want het voetbal werd afgelast, terug eens kon gedacht worden aan ons drietjes.

We trokken naar het zwembad. Stierekoud dat water (maar dat ligt aan mij, ik heb altijd koud, altijd) maar erg leuk. Daarna gingen we op restaurant, stopten thuis de kleine in bed en keken samen een film. Voor de eerste keer dit jaar genoten we van een kleine gezinsuitstap. Een zalige dag. Tegen 18u30 moest ik terug gaan werken, maar mijn batterijen waren alvast volledig opgeladen. Onze batterijen, eigenlijk.

Voorlopig heeft het nog zijn voordelen. Weekends werken = meer dagen thuis tijdens de week. Dat betekende slechts parttime onthaalmoeder voor de kleine, ik kan tijdens de week boodschappen doen buiten de spitsuren, ik kan de kleine veel brengen en halen naar school, gaan halen om thuis te eten over de middag… Ik heb eigenlijk wel genoeg tijd om af te spreken met vriendinnen gezien de meesten ook flexibele uren hebben. Maar ik vraag me soms af of ik het wel zal willen blijven doen, dat weekend werk. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen.

Voorlopig dansen de ballen terug even hoog en hebben we de komende twee weekends nog niets in de agenda staan!

Vakantie!

Eindelijk was het zo ver! We vertrokken, met pak en zak, geladen gelijk ezels, naar Frankrijk.
Een prachtig land. Ik word verliefd op Frankrijk. Een aantal jaren geleden gingen we naar de Côte d’Azur. Dit jaar met de kleine besloten we om niet te ver te gaan. We reden naar Varennes-sur-loire. 6 Uur rijden.

We gingen eigenlijk niet op vakantie gaan. We verbouwden vorig jaar dus we gingen in April al een midweekje op verlof, naar Landal Greenparks. Als er iets last minute, goedkoop natuurlijk, uit de bus ging vallen, dan konden we dat misschien nog meepakken in Augustus, zeiden we.

Tja, en zo keken we twee weken voordien eens rond. Ons oog viel op Domaine de la Brèche. Een camping. Er was nog 1 ‘huisje’ vrij. Een promotie. Nuja, een echt goedkoop reisje was het niet, maar toch ietsje goedkoper dan anders. En, we hadden het toch wel verdiend! Zeiden we tegen onszelf. Iedere werkende mens verdiend het om op congé te gaan! Toen we klaar waren met onszelf wat op te hemelen, boekten we de reis!

De autorit.

De kleine heeft het eerste half uur vervelend zitten doen. O jee… toch geen zes uur dit? Gelukkig niet. Daarna was ze een droom. Er werd gezegd dat je om de twee uur moet stoppen, maar we veegden daar ons voeten aan en reden gewoon door tot we zelf konden inschatten dat het nodig was om de beentjes eens te strekken. Zo konden we onze reis vervolledigen met 1 tussenstop. Met een hele doos legoblokken, een puzzel en een pop op de achterbank, kon Amber haar goed bezighouden. Raar genoeg sliep ze bijna niet in de auto.

De aankomst.

De camping bestond uit 50% Engelsen, 40% Fransen en de rest Nederlanders en Belgen, waardoor de receptionisten naast Frans ook volledig Engelstalig waren. Een groot gemak. Je me debrouille bien en Français, a qui é. Of zoiets. Maar ’t is wel zalig om soms niet met handen en voeten iets te moeten uitleggen in het Frans.
We werden voorgeleid tot onze stacaravan. En ik maar denken dat we in een bungalowtje gingen zitten. Had ik dus mis op 🙂 Maar een stacaravan is even leuk! Wel kleiner, maar gezellig. We kijken eens goed rond naar de ruimte (we draaien ons hoofd eens naar links en rechts :p). Alles ziet er prima uit. Proper, compact maar efficiënt. Nadat we ons boeltje uitladen merk ik iets op. Er is geen tv.
We hebben ook geen internet. Het kostte ons 20 euro per week en we lazen op de site dat die traag ging. Er was wel gratis wifi in de bar, leek voor ons voldoende.
‘Geen internet en geen tv? Vind je dat niet erg?’, zeg ik tegen mijn compagnon.
‘Bwanee’.
Ik weet eventjes niet wat zeggen, beetje verbaasd ben ik. Hij, zo een tv kijker, kan geen dag zonder tv thuis. En nu, vijf dagen zonder.
Ik daarentegen spring eigenlijk bijna een gat in de lucht. Geen TV!

Als je geen tv hebt:

– Kijk je ’s avonds laat op je terrasje in de ligstoel naar de sterren. Je zoekt de grote en kleine beer, fantaseert over buitenaards leven, zoekt vallende sterren en vraagt je af wat dát daar is.

– Ga je ’s avonds buiten zitten met een glaasje of een koffie en praat je. Over koetjes en kalfjes.

– Speel je gezelschapsspelletjes.

– Ga je eens vroeg naar bed.

Verder kan ik je uitgebreid vertellen wat we gedaan hebben. Maar ik zal het best kort houden, want dan wordt dit postje een beetje te lang. Maar scroll gerust eens door de fotootjes van de links! Misschien geef ik je goesting om volgend jaar ook naar Frankrijk te gaan!

Saumur gaan verkennen. Een prachtig stadje!
Zwemmen op de camping. Een mooie peuterbad, een overdekt gedeelte, waterglijbanen en een waterbuis en een groot zwembad.
– Gaan eten, ijsjes eten, nog eens gaan eten, nog een ijsje eten
– BBQ-en
– Geocachen
Wijndegustatie doen en een rondleiding bij Ackerman. Je bezoekt de ondergrondse grotten, de geschiedenis van hun wijnen, die prachtig verweven zijn met hedendaagse kunst
– Kasteel bezoeken
– Naar Chinon gaan, een heel mooi stadje
– Naar een dierentuin gaan. De mooiste die ik ooit heb gezien
– Plaatselijke markt gaan bezoeken
– Vééééééél aperitieven

En vooral,

Genieten…

‘Oooh!’, zei ze

Een dier is een dier, zo moet ze gedacht hebben.. Waar maken jullie nu eigenlijk zo een spel van??

Laat ik beginnen bij het begin.

We zijn op reis geweest! Ja, op reis, ik, D. en de kleine. Naar het buitenland. Jaja!
Nee, stel u er niet veel van voor. We zaten in het Vennenbos, Landal Greenparks, net over de grens in Nederland. Mocht ik een scheet gelaten hebben ze zouden het rieken thuis. Reizen naar Amerika, Spanje, Italië en de côte d’ Azur zit er (voorlopig) niet meer in. Al dat getsjool met materiaal, voorraad pampers en vanalles zien we niet echt zitten. Daarom kiezen we voor het goedkopere alternatief en gaan we buiten seizoen naar Landal. We boekten een eindje vooraf waardoor we al 6 weken aan het uitkijken waren naar ons uitje. Tot we twee weken voordien zagen dat hetzelfde verblijf opeens 170 euro goedkoper stond. Tevergeefs probeerden we die korting nog uit hun beuzen te pierelen maar het was geen avance. Volgend jaar doen we eens gek, en boeken we twee weken voordien, waar er nog plaats is. Ja, wij zijn nogal waaghalzen zenne!

Anyways, goed volgeladen komen we toe in het park, vlotjes geraken we binnen en we maken een verkennende wandeling. Ons huisje is zoals je het wel kent, kotje naast kotje, allemaal hetzelfde maar proper, degelijk en alles wat je moet hebben. Een aparte kamer met een bed voor A., aangepast speelgoed was aanwezig (wat erg handig was!), eetgerief voor haar enz. Qua koffiemachine stond er een senseo maar daar zijn we geen zo een fan van. Er stond geen koffiezet maar de ‘maatbeker’ waar de gemaakte koffie inkomt (hoe noem je dat eigenlijk?) stond er wel. Raar. Er stond wel een waterkoker maar geen koffiefilterdinges om water door te gieten. Dat zijn we dan maar gaan kopen.

Onze week werd al gauw volgepland met wandelingen en uitstapjes + elke dag gaan zwemmen naar het subtropisch zwembad, ofcourse. Dat was trouwens geweldig want er was erg weinig volk die eerste week na de paasvakantie.

1 Van onze uitstapjes was naar ‘dierenrijk’. Een geweldig park waar je heel dicht bij de dieren kan, een meter van een grote arend kan staan, tussen de apen kan wandelen die op je schouder springen, door het vogelrijk wandelen waar ze rond je oren vliegen en in principe kan aanraken. Bij het olifantenverblijf kunnen, een jonge ijsbeer in het water zien spelen twee meter voor jou, enz. D. en ik, we waren precies kind (ok ik dan misschien het meest) maar kijk, ik was echt onder de indruk. En A., die was hier en daar wat aan het rondzien maar echt onder de indruk kon je ze ook niet echt noemen. De hevigste emotie die ze uitte was toen de maki haar cracotje afpakte. Wij ondertussen: ‘kijk! Een beer!, En kijk daar, een kameel, en kijk daar, een buffelachtig/ezelvormig beest!’. Maar het kon haar niet al te veel bommen.

Ze stapte wel flink rond. Toen zag ze een duif, wees ze met haar vinger, draaide laaiend enthousiast haar hoofd alsof ze het zevende wereldwonder had gezien en zei: ‘oh’!!’

Gelukkig, haar entree was voor niets 🙂

Rolling away

Onze dochter gaan vanzelfsprekend niet naar de opvang als ik thuis ben. Wat doet zo een kind een godganse dag? Ondertussen is ze al tien maanden en ze wordt meer en meer beweeglijker. Dat wil nu zeggen dat ze heen en weer rolt en achteruit sluipt. Gelukkig kan ze wat zittend spelen en blijft ze dan ook zitten. Maar als ze neerligt, is er geen houden meer aan. Na vijf minuten hoor je dan wat geween omdat ze weeral eens klem zit onder een of ander meubel. Het park wordt dan ook minder en minder gebruikt. Het wordt gewoon te klein. Wat we ook hebben is dit:

wpid-wp-1402987874606.jpg

Herkenbaar? Daarin zit ze nu en dan dus eens. Ze kan met haar voetjes aan de grond en beweegt zich dan gretig achteruit. Tot ze niet meer achteruit kan en mama dan geroepen wordt om haar van koers te veranderen. Je moet creatief zijn met zo een kind. Ik zet haar bvb naast de wasmachine als hij draait en als ik in de badkamer moet zijn. Dan is ze gefascineerd en kan ik mij rustig klaarmaken. Die kleine beweegt zich dus meer en meer rond in het huis. Men had mij er natuurlijk al voor gewaarschuwd. ‘Wacht maar tot ze kruipt!hoho!’ Of: ‘Wacht maar tot ze rondloopt’. De wilde waarschuwers, zo noem ik ze. En soms hebben ze godverdomme nog gelijk ook. Nu al zit ze de isolatie af te krabben aan onze onafgewerkte deuren. Trekt ze kasten en schuiven open, trekt ze aan de rol wc papier terwijl ik in de douche weerloos zit toe te kijken. Allemaal voorproefjes van haar groeiende curiositeit. Mama haar haren staan er nu en dan eens van recht, maar het merendeel van de tijd vind ze het gewoon schattig en smelt ze keer op keer :-))

Stoeferij

Ik heb wel een aantal dingen waarover ik kan stoefen. Jaja, en dit ga ik nu eens lekker doen.

* Ik heb een zuid gerichte tuin. Oké, ’t is een klein gegeven, maar toch wel belangrijk. Wij kunnen van ’s morgens tot ’s avonds continu genieten van de zon op ons smoel, en dat op ons eigen terras. Het hoeft vernieuwing, ons terras, maar daar denken we niet aan als we in de zomer bijna dagelijks buiten eten, in of uit de zon. Daarachter ligt nog een tuin van perfecte afmeting met weinig onderhoud. En als je er zit, waan je je niet in het stad, en hoor je zelfs de vogeltjes weelderig fluiten en een badje nemen in het grondeke water dat staat in de ton verderop. Genieten! En bovenal, ’t is allemaal van ons! (Alegow, binnen een jaar of 28)

* Een wolk van een dochter die de klok rond slaapt, goed eet en altijd welgezind is.

* Een kanjer van een wederhelft die volop zijn verantwoordelijkheden neemt. Een toegewijde vader, een manusje van alles, een werker, een handige Harry én een poetswonder. Zo kom ik gisteren thuis van een 11 uren dagje werken. Is de haag geschoren, de vaatwasser geleegd en gevuld, de beneden opgeruimd en gepoetst, de zetel gestofzuigd én deed hij nog wat kleine boodschappen. Op zijn vrije dag. Verder staat hij bijna altijd op voor de kleine en blijf ik meestal nog wat liggen. Omdat ik geen ochtendmens ben, en hij wel.

* Een goede vriendenkring. Mijn madammen, ik zou ze voor geen geld ter wereld kunnen missen. Een bendeke van drie, ik en twee vriendinnen die al meegaan van het derde middelbaar. We spreken nu en dan af en dan gaan we drie uur naar de sauna, met twee flessen cava mee. Vrijdag was het zover. Daarna gingen we uit en kwam ik om 3u30 thuis. En in Juni staat de date gepland met mijn andere madammen van ’t school. Nog iets om naar uit te kijken! Ze zijn ook mijn steun geweest toen ik het even moeilijk had.

* Een leuke job, waar de tijd vliegt en ik te horen kreeg dat ik er meer uren mag doen en dat ik er mag blijven. Yeah!

* Toffe schoonfamilie, waar het heel goed mee klikt. Als ik sommige anderen hoor over hun schoonouders of schoonzussen krijg ik soms compassie. Wij daarentegen gaan met plezier bij elkaar over de vloer en organiseren etentjes bij elkander.

Tot zover mijn stoeferij ;-))