Ouderzonden: #gulzigheid

cartoon-of-a-business-person-with-two-answers_1207-254

Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)Β 

De volgende vraag in de reeks ouderzonden:

Wat kan je kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Hmm.. er is 1 grote regel. Wanneer ze iets willen, dan vragen ze het. Normaal. Niet roepen, tieren, wenen, zagen, op de grond gooien, enz. De kleinste da’s een ander verhaal, die kan nog niet praten. Die moet het allemaal nog leren. Hoewel hij ’s avonds zijn melk al ‘vraagt’, met zijn handje zwaaiend naar de kast en een smoeltje van ‘komt er nog wat van?’.

Als we naar de winkel gaan mag ze soms wel eens iets kiezen. Niet altijd. Ik hou zo niet van het belonen met voeding. Een snoep krijgen omdat ze flink is in de winkel, je zal het mij niet zo vlug zien doen. Ik laat ze af en toe wel iets kiezen maar het is zeker geen standaard verhaal.

Toen ze nog kleiner was zat dit allemaal in de leerfase. Ik had een geluk dat Amber niet het type was om zich in de grond te gooien. Al heb ik ze 1 keer apart gezet in de supermarkt. Voor zover je dat kan. Ergens in een hoek aan de kruiden was het. Kind schreeuwt. Mensen staren. Moeder in ’t zweet, je kent het wel.

Wat is dat een lastige periode. Daar zie ik wel wat tegenop om het Emiel allemaal bij te brengen. Maar het brengt wel op. Dat zal ik mezelf herhaaldelijk in het hoofd moeten herhalen. Twee dingen. Het brengt op. Het is een fase. Herhalen herhalen herhalen.

Weigeren doe ik regelmatig wel eens (natuurlijk), hoewel ze geen type is die constant dingen zit te vragen. Gaan we naar de speelgoedwinkel een cadeau gaan halen voor iemand anders, dan begrijpt ze dat ze zelf niets krijgt.

Wat ik nooit of te nooit mijn kinderen zal weigeren is ons huis en de warmte van ons gezin. De schouder en steun. Hoe oud ze ook zullen zijn, ze zullen altijd welkom zijn. Ik hoop dat ze dat ook zullen doen.

Ik weet nog toen ik tiener was, mijn moeder me altijd zei: wat er ook is, je mag altijd bellen ’s nachts, gelijk wanneer. Ga nooit mee met iemand in de auto. Ik kom je altijd halen. Ik zal niet boos zijn, bij eender wat. Dan was er die nacht, dat ik stomdronken naar huis moest maar amper op mijn benen kon staan, laat staan de fiets naar huis nemen. Met de woorden van mijn ma in mijn met alhochol gedrenkte hersenen belde ik mijn moeder op. Die kwam me halen. No questions asked. No judgement.

Ik weet niet meer of ze zich dat nog herinnert maar het is mij wel bijgebleven.

Ik hoop dus als er iets is, dat mijn kinderen de weg naar ons blijven vinden.