“When life gives you lemons, make lemonade”

Dit is Nadia Fuad.

Ik leerde haar kennen via een YouTube filmpje waar ze toonde hoe je een doudou kan maken. Verder leerde ik ook via haar tutorial hoe je een sjaal haakt. Het was de bedoeling de sjaal cadeau te geven aan Davy maar toen heb ik ze eens gedragen en sindsdien…

Als je graag haakt, haar video’s zijn erg toegankelijk. Op haar Facebookpagina kan je ook de link volgen van haar winkeltje. Daar verkoopt ze haakpatronen. En van elk item dat ze verkoopt, gaat er een deeltje naar een stichting die geld inzamelt voor het vinden van een geneesmiddel voor de ziekte van Chrohn. Als ik mijn huidige projectje heb afgewerkt, dan zal ik eerst leren patronen lezen en koop ik hier mijn eerste patroon!

Haar verhaal.

Sinds een aantal jaren lijdt Nadia aan de ziekte van Chrohn. Na enkele operaties waar ze bij eentje door het oog van de naald kroop, leeft ze nu met een permanente stoma. In het ziekenhuis is ze beginnen haken, om de tijd te verdrijven. Algauw werd dit een hobby en werkte dit voor haar therapeutisch. Ze creëert, stopt haar ziel in haar werken en ik vind dat je dit ook ziet. Het zijn ook stuk voor stuk leuke projecten. En, hoe ze omgaat met de uitdagingen in haar leven, vind ik knap.

Want je kan twee dingen doen als er iets je overkomt. Je kan in een hoekje zitten en bang afwachten. Je kan oogkleppen opzetten en doen alsof er niets aan de hand is.

Maar je kan ook wat je overkomt met beide handen aanpakken en er iets mee doen. Of zoals ze bij haar laatste projectje toonde:

16711954_1522989641062008_1993468471544314248_n

Of hoe ze het zelf omschrijft:

“Everyone has to deal with the hand they have been dealt. I am no exception to that rule. I just feel that out of something negative, it was vital for me to turn it into something positive, and for me to not allow this disease to take from me more than it already has.”

Hoe haakt ie?

‘Is dat een poncho dat je bezig bent?’

‘Ja, een poging tot’.

De twee oude dametjes leken het niet veel te zien, een jonge twintiger (;-)) aan het haken. Ik zat bij de dokter met een zeer oor. De perfecte gelegenheid om dat haakwerk mee te nemen. In plaats van de oude story’s op het tafeltje samen met de flair en ander bepotelde magazines. Als je er zo aan denkt. Magazines bij de dokter. Germ-alarm!

Sinds kort heb ik een nieuwe hobby. Haken. Of crocheren, zodat ze dat hier zeggen. Ik zocht een hobby. Of je het nu raar vind of niet, ik heb tijd over. Ik ben geen tv-kijker, en ik lijk goed mee te kunnen met het huishouden. De rustpauzes die ik inlas tussen de taakjes thuis, werden opgevuld met gsm, pc, bloggen. En dan nog. Tijd over.

Ja, ik heb een peuter die drie uur slaapt over de middag, wat wil je?

Ik weet eigenlijk niet meer echt hoe ik er op kwam, maar opeens dacht ik, haken, misschien is dat iets voor mij. Algauw lag mijn schof vol met wol (wij hebben hier elk ‘een schof’, ik en D. hebben er één en de kleine twee, je bent volledig vrij wat je er in gooit, zolang het maar in je schof is en niet er buiten).

Ik foefelde wat met een proeflapje, een paar hartjes, een sterretje en ik begon aan mijn eerste stuk: een poncho. Hier zie je het begin er van.

 

Nu kwam ik vandaag tot het besef dat die poncho eigenlijk niet zo heel soepel valt. Ik postte het op de facebookpagina van de ontwerpster er van (ik maak het via een tutorial op tjoebtjoeb). Ze bevestigde het.. Beter opnieuw doen met een grotere naald.. Ondertussen zitten er al meer dan twee bollen wol in en een paar uur werk..

Dus ga ik nu, na dit blogje, alles terug uithalen.

En dan begin ik straks terug opnieuw…