Tabula rasa

Ik vroeg me daarnet af, of ik helemaal opnieuw zou beginnen met mijn blog. Alles wissen, ander thema, ander lettertype, alles anders. Alle berichten weg. Met een leeg blad beginnen.

Vanwaar komt die vraag..

Ik heb hier en daar wat oudere berichten zitten lezen en merk dat ik qua schrijfstijl redelijk wat ben geëvolueerd. Ik vind enkele van mijn oudere berichten zelfs maar niets. De schrijfstijl, de onderwerpen, hoe ik ze heb uitgeschreven. Ik vind sommige niet mooi uitgetypt. Soms eindeloos lang en saai. Of volledig naast de kwestie. Ik ben er een paar beginnen wissen. Dan ben ik gestopt. Elk bericht opnieuw lezen. Dat geeft geen nut. En dan begon ik na te denken. Waarom wissen van iets waar ik die tijd wel achterstond. Het is uiteindelijk wel iets van mezelf geweest. Je kan ook geen boek schrijven, het publiceren en na enkele jaren in elk huis elk boek gaan ophalen en verbranden. Het is ook gemakkelijk.

Dus ik denk er anders over. Wat ik schreef en hoe ik het verwoordde, was op dat moment oke voor mij. Daar hou ik het nu bij. En het is wel mooi om de evolutie te zien van mezelf in het schrijven.

Misschien vind ik sommige van mijn berichten van nu binnen vijf jaar ook maar niets. Je kan het misschien vergelijken met het lezen van je dagboek dat je terugvind na al die jaren. En bovendien, zijn er ook andere berichten die erg leuk zijn om terug te zien. Zoals hier, over de tijd toen ik zwanger was bijvoorbeeld. Of hier en hier, waar ik recepten deelde en schreef over mijn liefde voor eten. Ja liefde, geen overdreven woordkeuze. Of over mijn mooie familie en gezin. En tal van andere verhalen..

Ik blijf dus gewoon verder bollen. En jullie, bloggers, begrijp je wat ik bedoel? Ooit al eens gereboot?

Advertenties

Ooit wil ik

Ooit wil ik de wereld zien. Wil ik over bergen trekken of door woestijnen rijden. Wil ik plaatsen zien waar anderen zelden komen. Of beter nog. Wil ik op een plaats komen waar niemand ooit is geweest. Wil ik logeren bij locals en wil ik zien hoe het is daar, in die andere wereld. Wil ik proeven van ‘hun’ keuken en wil ik leren van hun gewoontes.

Ooit wil ik een waaghals zijn. Wil ik racen in een wagen. Wil ik springen uit een vliegtuig. Wil ik bungeejumpen vanop de hoogste brug. Wil ik duiken in de diepste zee, of klimmen op de hoogste berg.

Ooit wil ik toneel spelen. Wil ik spreken voor een volle zaal. Wil ik mij inleven in een rol. Wil ik ontdekken of ik het kan. Wil ik uit mijn comfortzone stappen en mijn eigen grenzen verleggen.

 

Durf te dromen…maar..

want-quote

Sneak peek at my week

 

Ik maakte ravioli. Het was een leuke dag. Alles wat moest gedaan zijn, was gedaan. Geen gehaast, tijdsdruk of wat dan ook. In het oorspronkelijke recept moest ik wontonvellen gebruiken om de ravioli te maken. Natuurlijk waren er in de verste verte geen wontonvellen te bespeuren. Na wat opzoekwerk blijkt het iets Aziatisch te zijn. Ik ben ietsje teleurgesteld in mijn Italiaans kookboekje. Maar soit, ik besloot om dan zelf mijn pasta te draaien. Zo ontspannend voor mij. Als ik kook mag het voor mij gerust stil zijn. En liefst niemand rond mij. Deze ravioli was met een zalmvulling en een citroen-dille saus. Verrassend lekker.

IMG_20171005_231800.jpg

Ik had een date. We zien elkaar veel te weinig. Dus daar moest iets aan gedaan worden. Het werd een ongelofelijk gezellige avond. Waar ik twee cava’s mengde met een joekel van een triple sec koffie. Ik ging de dag erop gaan werken met een kleine kater. Ik postte de foto op Instagram én Facebook. So not me dat laatste. Met hashtags enal zelfs! Ik ben een Instagirl (bestaat dat woord?). Maar kijk, ook vriendschap is een werkwoord en niets is vanzelfsprekend. Dus ik was blij om de avond door te brengen met mijn sweety. Een van de weinigen waar ik de slappe lach mee kan krijgen, waarbij de tranen van over je wangen rollen en je buik pijn doet van het lachen.

DSC_0012.JPG

Ik heb een schaap gekocht. Amber had toen ze klein was ook zo een schaap, die is lange tijd haar lievelingsbeertje geweest. Ik spotte deze in Delhaize en twijfelde niet. Dit exemplaar is wel redelijk groot. Met als gevolg dat Emiel hem niet moet hebben. Dus heb ik het schaap geadopteerd. En slaap ik vanaf nu met een beer. Ik kan het iedereen aanraden 🙂

IMG_20171013_123743.jpg

Vraag me niet waarom maar ik ben dit jaar fan van chrysanten. Ik vind ze prachtig en ik associeer ze totaal niet met kerkhoven of trieste tijden. Ze staan buiten net achter het keukenraam. Telkens als ik buiten kijk fleuren ze mij op.

We dropten de kroost vrijdagavond bij mijn schoonouders. Die wonen heel handig dichtbij Oostende 🙂 Ideaal voor onze date night! We gingen voor ‘iets anders’ en aten voor de eerste keer Mexicaans. Een dikke vette royal mojito met een bordje vol vettigheid en als hoofdgerecht een bordje vol met nog meer vettigheid. Maar oh zo lekker. Na het eten gingen we op mijn verzoek eerst een avondwandeling maken. We gingen op de pier en moesten terugkeer maken want de wind deed pijn aan onze oren. Hoe romantisch! Of het aan de leeftijd ligt, vraag ik me af. Tien jaar terug ging ik er waarschijnlijk bij wijze van spreken in mijn ondergoed rondgedarteld hebben. Ofja.. eigenlijk niet echt bij wijze van spreken maar da’s een ander verhaal… haha. Ik was doodcontent toen we arriveerden in het casino en ik na inschrijving de toiletten kon opzoeken want ik moest pipi doen van de koude. En mijn haren kammen. En mijn lipstick bijwerken. Davy mocht alweer wachten op mij.. zal hij dit ooit gewoon worden..? 🙂 Toen ik buitenkwam was hij, typisch, al een praatje aan het slaan met de wc mevrouw. Hij is niet het type die zijn smartphone bovenhaalt. Hij doet een klapke. I love him for it. (Ik ben trouwens wél dat type).

We namen plaats aan de roulette tafel. Hij speelde en ging met redelijk wat winst naar huis. En ik genoot van dit alles, van onze avond. We kunnen er weer tegen. Binnen een week of zeven is het weer zover. De oppas is al geregeld!

 

Het M-decreet

Het M-decreet. Voor de ene misschien onbekend en indien bekend misschien wel onbemind voor de mensen die er mee te maken hebben.

Het M-decreet is, kort gezegd, een beslissing van minister Crevits, om het reguliere onderwijs, inclusief te maken. Kinderen met een beperking, stoornis, speciale noden, laten deelnemen aan het gewone onderwijs.

Inclusie.Een mooi woord. Wat is er mooier, mensen te integreren in de ‘gewone’ wereld. Inclusief zijn betekent, samen met elkaar, voor elkaar. Elkaar respecteren en elkaar aanvaarden met elk zijn rugzak. En die rugzak van een ander helpen dragen. Hoe moeilijk en hoe zwaar die rugzak ook is. Iets dat vele voorzieningen hoog in het vaandel dragen. Dagelijks worden er vele initiatieven, mensen en middelen ingezet, om mensen met een beperking zoveel mogelijk te integreren in het dagdagelijkse leven. En er worden bruggen gebouwd, bergen verzet, met een lach op het gezicht, van de zorgvrager en de zorgverlener. Een mooie harmonie.

Voorzieningen, begeleiders, deskundigen, die de kennis en ervaring hebben om met vele problematieken om te gaan, dragen maar al te graag hun steentje bij om al dat moois te verwezenlijken. Het is namelijk niet zo vanzelfsprekend, omgaan met autisme, dyslexie, dyscalculie, ADD, ADHD, aandachtsstoornissen, gedragsproblematieken, enz…

Het M-decreet schets hierin zijn beeld. Als een deel van deze kinderen kunnen meedraaien in het gewone onderwijs, dan is dat inclusief werken. En is dat een meerwaarde voor beide partijen. De schoolgemeenschap, de medeleerlingen, het kind met noden. Het kan iets moois zijn. Kinderen die zorgen voor elkaar. Die leren omgaan met iemand anders, met een rugzak, en die helpen dragen.

Hoewel, dat je het als leerkracht, ouder en kind, niet alleen kan. Dus laten we elkaar helpen hierbij. De expertise die er in het buitengewoon onderwijs aanwezig is. Een multidisciplinair team van ergotherapeuten, kinesisten, opvoeders, en nog zoveel meer. Is er niet in het gewone onderwijs. Er is enkel het kind, de ouder en de school.

En dan kan er hulp ingeroepen worden. Van GON begeleiding, van zorgleerkrachten. Van mensen met kennis van zaken, die ondersteuning kunnen bieden aan alle partijen.

Je zal de ouder maar zijn. Je merkt dat je kind thuiskomt met problemen. Je merkt dat je kind anders is. Je doet een test, en die bevestigd al dan niet je vermoedens. En je gaat op zoek naar hulp. Want elke ouder wil dat zijn kind gelukkig is. En dat kan, ook al heeft het extra ondersteuning nodig. Je wil dat je kind, terwijl jij gaat werken, in een veilige begripvolle omgeving zit. Die weet wat je kind nodig heeft. En dat gaat niet alleen over autisme, maar ook fysieke beperkingen, verstandelijke beperkingen, …

Je zal de leerkracht maar zijn. Je merkt dat het kind in je klas anders is. Of je merkt het niet, maar de ouders komen je vertellen, dat er bijvoorbeeld autisme is vastgesteld. Iets dat in een klas niet altijd duidelijk is, maar thuis des te meer. Een kind die elke dag zijn uiterste best doen om mee te draaien, en thuis moet ontladen, … Maar wat is dat juist, autisme? Of dyslexie? Of hoe moet ik in godsnaam omgaan met gedragsproblemen? Of wat kan ik doen om dat kind te ondersteunen? Want ik heb ook nog 19,20,21,… andere kindjes in mijn klas die ik elke dag mijn aandacht moet kunnen geven.

Je zal het kind maar zijn. Je merkt dat je anders bent. En je doet je best om mee te draaien. En je kan alleen maar hopen dat die grote mensen de juiste beslissingen nemen.

En die zijn er. Er zijn zoveel mogelijkheden om te helpen. Extra hulp, begeleiding. Zolang er maar voldoende dialoog is tussen alle partijen.

Waar het M-decreet dan misschien wel faalt? De nodige middelen en begeleiding voorzien. Om inclusie mogelijk te maken. Het is en blijft een mooi woord, en het kan iets prachtigs zijn. Maar het heeft verdomd veel moeite en middelen nodig om het te kunnen bereiken. En dan is mijn vraag.

Is het reguliere onderwijs daar wel klaar voor? Ik lees en hoor voorbeelden van hoe stroef het gaat om de juiste weg te vinden voor alle partijen. Ik hoop dat er ook vele verhalen zijn waar het wel lukt om samen de juiste weg te vinden en het kind de juiste begeleiding te geven die het nodig heeft.

Helaas lees ik bijvoorbeeld in dit artikel van de Knack, dat er nog een lange weg te gaan is…

En ik hoop dat de angst voor het onbekende, plaats kan maken voor een mooie samenwerking , in het belang van het kind.

#flashback 3: augustus 2015

De laatste van drie gedachtekronkels die ik twee jaar geleden had…

 

13 augustus 2015

 

Mijn lijf vind dat ik moet wachten. Ik wacht af… Maar ik ben niet geduldig, ik ben er erg mee bezig.. ik probeer van niet.. maar ik denk er bijna elke dag aan.

Ik ben erg onregelmatig…

Verdikke. Als dit niet regelmatig komt, dan weet ik ook langs geen kanten wanneer dat de kans het grootst is om…

Ik hoop dat het stilaan toch op zijn plooi zal komen. Want ik begin nu wel meer en meer te verlangen naar een broertje of zusje voor Amber!

 

 

 

 

#flashback 2: mei 2015

Een vervolg op gisteren…

 

Zondag 17 mei 2015

Na een goede twee maand pilvrij te zijn komt mijn lichaam terug op gang. Raar is dat hoor. Mannen, u bent gewaarschuwd, vrouwenpraat op komst! Jarenlang neem je die hormonen en programmeer je jou lijf naar je eigen zin. Netjes de maandstonden, geen puistjes, geen hinder van allerhande kwaaltjes (ik toch niet, andere vrouwen misschien wel). Maar eens je stopt met de pil dan zegt je lichaam AHA! en ziet ze de kans schoon je te flikken precies of we zien nog niet genoeg af om het toekomstige kind er uit te duwen er urenlang te kermen van de pijn. En dan ben ik nog zo éne die koppig een epidurale weiger… Geen spuit in mijn ruggenmerg, dank u. Maar ik dwaal af!

Mijn lijf dus. Ze bestookt mij met pijnlijke borsten, puisten, stemmingswisselingen… En laat nu net dat laatste zijn waar ik even ben van geschrokken. Het begon met enkele nachten niet goed slapen en het werd daarna gevolgd door wat ik het best kan omschrijven als verstrooidheid, minder geconcentreerd, onzekerheid die boven komt drijven.. ik zal het niet als neerslachtigheid omschrijven maar echt happy was ik niet. Ook viesgezind, zo erg dat D. mij letterlijk gezegd heeft dat ik minder moet zagen want dat het erover is. En hij had nog gelijk ook.. (maar dat zeggen we niet te luid hé ;-)) Enfin, ik was een beetje op mijn ongemakken… Bang om terug de volledige controle over mezelf te verliezen, je eigen ik die precies stilletjes aan verdwijnt… Het deed mij direct daar aan denken! Die stomme ziekte… Het goede nieuws is dat mijn maandstonden bijna gedaan zijn en de symptomen daarbij ook verdwijnen! Wat ben ik blij! En opgelucht…

Alles komt dus terug op gang en ik hoop zo hard dat het niet lang meer zal duren 🙂 Vooral nu er enkele vriendinnen net bevallen zijn van hun kleintje, doet mij nog meer verlangen naar het onze!

 

 

Flashback #1: januari 2015

In 2015 waren dit mijn gedachten. Die schreef ik toen neer maar publiceerde ze niet. Zo volgen er nog 2. Dit is de eerste…

 

3 januari 2015

We hebben net enkele winkeltjes afgeschuimd, hebben ons opgewarmd in een gezellige tearoom. Het is koud maar we zijn alle drie goed ingepakt en gaan voldaan richting auto. We nemen de vestingroute, wat mooi en gezellig wandelen is. De zon schijnt en we praten. Wandelen praat makkelijk. Het gesprek gaat richting toekomst.

Op dit moment gaat het goed met ons drietjes. We hebben onze draai goed gevonden en in de opvoeding van A. komen we goed overeen, zitten we op dezelfde golflengte. We zijn ook beiden van mening dat er wel wat tijd tussen twee kindjes mag zitten. A. zal eerst naar school gaan.
We praten over een tweede kind. Ik vertel hem mijn idee. Stoppen met de pil in februari-maart en afwachten hoe mijn lichaam reageert. Vorige keer duurde het drie maanden en half eer de eerste kans er was op zwanger te geraken. Daarna terug een goeie twee maand. Uiteindelijk stopte ik in maart en was ik zwanger eind het jaar. Een gemiddelde tijd.
We besluiten om in februari/maart te stoppen met de pil en vanaf augustus ongeveer te gaan voor een tweede kindje. Nu voel ik me er nog niet 100% klaar voor maar ik voel wel dat ik het meer en meer wil.

Spannend hoor 🙂

 

Naar aanleiding van Emiel zijn eerste verjaardag, overmorgen…

 

We zin eki gelucht

Of zoals Liese het zou verwoorden 😉 We zin eki gelucht, we mogen eens buiten. Mogen, ik mag altijd hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik ga wel vaker eens weg met vriendinnen of collega’s. Soms over de middag, soms ’s avonds. Iets gaan eten, daarna iets gaan drinken. Maar deze keer ging ik gaan dansen. Zoals vroeger. Ow jee dat klinkt zo.. oud.

Ik stond deze morgen op. Moe, maar redelijk fris gezien het al heel erg lang geleden is dat ik nog eens echt uit ben geweest. Maar echt, lang geleden in de zin van jaren. Ik vroeg me vooraf zelfs nog af of ik dat nog kan, dansen, haha! En toen ik er was dacht ik, dit moet ik meer doen. Want wat heb ik mij gejeund! Dansen op retromuziek, de beats. De opzwepende muziek, de sfeer, dansen tot je er bijna bij neervalt. Als ik mij echt smijt dan sta ik te springen alsof het mijn laatste keer is. Haha, echt… de huismus in mij is eens uitgevlogen..

Zo een ‘fuif’, da’s ook echt de ideale plek om ‘dingen’ mee te maken. Zo kwam ik Spillie tegen. Je weet wel, die van Big Brother. Ik zag hem aan de wc’s. Ik zag hem eerst selfies nemen met wat meiskes. Mijn zus en ik zeiden nog tegen elkaar. Wat zijn wij blij dat we geen bekende kop hebben. Wij houden van onze anonimiteit. Spillie kwam bij mij staan en vroeg: ‘ken ik je van ergens’. Ik zei hem, nee, kan niet. Jaja zegt hij, ik ken je van ergens. Nope. Ik ken jou van ergens maar gij mij niet hoor, for sure. Ik zei hem ook dat dit waarschijnlijk de meest gebruikte one-liner moet zijn.

Dan was er een jongen. Die kwam praten. In twee minuten tijd waren we bezig over relaties en de liefde. Ik moest zijn leeftijd raden. Goh ja.. moeilijk. We waren wat aan het praten en dan komt het moment. Het moment dat je zegt dat je 30 bent en twee kindjes hebt. Hahah!! Het gezicht dat je dan te zien krijgt. Goud waard 😉 Die jongen was 20 en geloofde niet in de ware liefde. Jammer. Hij zei dat hij nooit een meisje voor 100% zal kunnen vertrouwen. Ik zei dat als je dat niet kan doen, je de liefde niet al vinden. Na een paar minuten droop hij af.

Er werd gedanst en gesprongen. Meegaan op de muziek, de vibes, dansen tot het hoogtepunt van de beats. Man ik was vergeten hoe machtig dat dit is. Ik dans graag alleen, zit dan wat in mijn eigen cocoon. Za-lig.

Maar deze morgen. Goh hoh! Een wrak strompelt naar beneden. Mja ik overdrijf nu wel een beetje. Maar ik ben toch een beetje gehavend. Stramme nek en een zere knie. Blaren aan mijn voeten. Bwah eigenlijk valt het nog mee. Geen zere kop, want ik was bob. Davy staat op voor de kindjes en ik kan nog slapen tot 8u. Als ik beneden kom is de tafel nog gedekt en staat de koffie klaar. Hij is toch zó geweldig!

Hoe kan het ook anders, loop ik de ganse voormiddag in pyjama rond en maak ik het middageten klaar in dezelfde tenue. Ik eet alleen met de kindjes, want ik zeg hem aan de telefoon dat hij wat kan blijven plakken in ’t cafe. Die kleine pagadders zijn vandaag een schoolvoorbeeld aan tafel. Yes! En door bezig te blijven ben ik raar genoeg niet erg moe.

Volgend jaar mogen ze het terug doen, ‘k zal er zeker zijn. Met mijne compagnon, é zus? 🙂

 

 

Een halve liter milkshake en frieten vanavond

‘k Heb daarnet een banaan uit de vriezer genomen, er melk bij gedraaid en de mixer er in gezet. Precies wat ik nodig had. Je zou denken dat een grote tas koffie een bakje troost biedt, maar vandaag doet de milkshake ook zijn werk. Hoewel ik er achteraf wel van opgepoeft ben. Bekomend van een rare week. Waarin ik moet wennen aan nieuwe routines en waarin ik terug weer wat moet loslaten. En wat heb ik het daar toch zo moeilijk mee soms. ’s Avonds ben ik kapot. Van zorgen en van denken, bezorgdheid en moedergevoelens die soms de bovenhand nemen.

De nuchterheid neemt wel van me over en plaatst alles in perspectief. Want hoe ik het ook draai of keer, op het einde van de dag is het allemaal relatief en zijn er geen problemen. En bedenk ik me ook dat wij hier goed zitten. En dat alles goed gaat. En dat de kinderen gelukkig zijn, en wij ook.

En dat ik vanavond frieten ga eten. Met een dikke vette Bicky.

Geven en nemen é

Wat ik gisteren deed:

 

5u30: Opstaan voor de baby. Met halfopen ogen al geeuwend naar beneden tsjaffelen. Vijf minuten later de oudste horen roepen dat ze ook wil opstaan. Want dat is niet eerlijk.

De baby in zijn park zetten.

Naar boven tsjaffelen en de oudste overtuigen om te blijven liggen. Ze luistert. Redelijk tegen haar zin maar, ze doet het. Fieuw.

Baby wassen en kleden, koffie zetten, baby boterham en melk geven.

6u30: ik hoor de oudste roepen door de babyfoon, dat het lichtje groen is. Sam het schaap ,de slaaptrainer, zijn oogjes zijn nog dicht want het is nog geen 7u. Maar ze wacht toch nog tot het lichtje van de wekker op groen springt om op te staan, dat is een half uur voordat de ogen open gaan, zoals ik haar heb gezegd. Sam het schaap doet dan toch nog half zijn dienst.

Hmmmm als ik nu het schaap eens wat later instel zodat ze kan blijven opstaan met het groene lichtje. Maar dan toch niet zo vroeg. Er wordt over nagedacht.

Tsjaffel tsjaffel naar boven (twee verdiepen tussen haakjes). En terug beneden. Ondertussen proberen stil te zijn voor D. Falend hierin. Maar het ligt eens niet aan mij. De baby huilt elke keer ik naar boven ga (de scheidingsangst) en Amber die heeft nu niet bepaald een stil stemmetje.

Oudste wassen en kleden, aan tafel gaan en samen eten. Verloopt verrassend vlot.

7u: allen gegeten en aangekleed. Behalve ik. Ondertussen is D. daar. We drinken nog een pot koffie. Terwijl hij beneden is, maak ik me klaar.

7u45: Vol goede moed de baby in de draagzak proberen te steken. Op de rug. Niet evident. Wat dacht ik ook.. dat kind is moe, ik ben moe. Ik heb het ongelofelijk warm van hem tot twee maal toe in die draagzak te krijgen. Half boven de zetel hangend. De draagzak vliegt met het nodige gevloek wijselijk aan de kant. Met de buggy dan.

Ondertussen de oudste nog eens aanmanen haar jas aan te doen. En schoenen. Wat blijkbaar vaak een immens bijna onmogelijke opdracht blijkt te zijn. Schoenen en jas aandoen. Wat vraag ik dat kind toch, zie ik ze soms denken.

En we kunnen vertre.. ah nee, de buggy zit nog in de auto.

Het zware gedrocht uit de koffer sleuren. De steeds ontsnappende baby er in zetten. De oudste haar step geven. Wandelen naar school.

Haar vlug in de rij gaan afzetten want de bel is al gegaan.

Dan ben je op van 5u30…

9u: thuiskomen, de baby in bed. Was draaien, opruimen, boterhammen van de grond rapen. Wat op de pc. Wat strijk wegleggen. Baby uit bed halen, vertrekken naar school want ’t is woensdag, een halve dag.

Tafel zetten, kinderen eten geven en terwijl zelf eten. Oudste voor TV poefen, Opruimen. Boterhammen van de grond rapen. Daarna eerst naar de winkel. Vlug. Want de baby moet in bed. Kinderen in auto laden. 2 Minuten verder kinderen uit de auto laden. Winkelen. Kinderen terug in de auto. 2 Minuten later kinderen uit de auto.

De baby in bed zwieren. De oudste voor tv poefen. Hopen dat ze een tukje doet.

14u-ish: eten maken voor vanavond. Vispannetje. Gelukkig, ontspannend voor mij. Ik ben wel moe. Maar tevreden van het resultaat. Keuken erna terug opruimen. Vaatwas legen en vullen. Wat was plooien uit de droogkast. De dochter ondertussen een koek geven. Fruit snijden en het nodige meedoen voor straks.

15u15: de baby is wakker, net op tijd. De oudste haar turnpak aandoen en haar in twee knotten draaien. En dat gaat niet al rechtstaan, dat moet vandaag al hangend.

De Roomba aanzetten, buggy en kinderen inladen, naar turnles rijden en oudste afzetten. En dan, nog 45 min. rust. Ondertussen koffieklets met vrienden en de baby zijn fruit geven.

17u30: thuiskomen van de turnles. Nog patatten schillen. Vispan in de oven zetten. Wijn drinken.

Eten.

Opruimen.

Zak maken.

Gaan werken.

 

Wat ik vandaag al heb gedaan:

Na het werk doorgereden naar een uitverkoop en twee zakken kleren gaan shoppen.

Patatten gescheld voor vanavond terwijl de koffie loopt.

Koffie gedronken en gegeten.

Dit geschreven.

Binnen een klein uurtje mijn patatjes gaan halen en het uurtje stelen voor een powernap.

 

Slaapwel!