“When life gives you lemons, make lemonade”

Dit is Nadia Fuad.

Ik leerde haar kennen via een YouTube filmpje waar ze toonde hoe je een doudou kan maken. Verder leerde ik ook via haar tutorial hoe je een sjaal haakt. Het was de bedoeling de sjaal cadeau te geven aan Davy maar toen heb ik ze eens gedragen en sindsdien…

Als je graag haakt, haar video’s zijn erg toegankelijk. Op haar Facebookpagina kan je ook de link volgen van haar winkeltje. Daar verkoopt ze haakpatronen. En van elk item dat ze verkoopt, gaat er een deeltje naar een stichting die geld inzamelt voor het vinden van een geneesmiddel voor de ziekte van Chrohn. Als ik mijn huidige projectje heb afgewerkt, dan zal ik eerst leren patronen lezen en koop ik hier mijn eerste patroon!

Haar verhaal.

Sinds een aantal jaren lijdt Nadia aan de ziekte van Chrohn. Na enkele operaties waar ze bij eentje door het oog van de naald kroop, leeft ze nu met een permanente stoma. In het ziekenhuis is ze beginnen haken, om de tijd te verdrijven. Algauw werd dit een hobby en werkte dit voor haar therapeutisch. Ze creëert, stopt haar ziel in haar werken en ik vind dat je dit ook ziet. Het zijn ook stuk voor stuk leuke projecten. En, hoe ze omgaat met de uitdagingen in haar leven, vind ik knap.

Want je kan twee dingen doen als er iets je overkomt. Je kan in een hoekje zitten en bang afwachten. Je kan oogkleppen opzetten en doen alsof er niets aan de hand is.

Maar je kan ook wat je overkomt met beide handen aanpakken en er iets mee doen. Of zoals ze bij haar laatste projectje toonde:

16711954_1522989641062008_1993468471544314248_n

Of hoe ze het zelf omschrijft:

“Everyone has to deal with the hand they have been dealt. I am no exception to that rule. I just feel that out of something negative, it was vital for me to turn it into something positive, and for me to not allow this disease to take from me more than it already has.”

“I mean: It’s the end of an era!!”

Ik wil vandaag eventjes, maar niet te lang, terugblikken over de herstart op het werk, na de zwangerschap van Amber. De trip op die rollercoaster is er eentje die ik (natuurlijk) nooit zal vergeten en ene die ook voor altijd deel uit zal maken van mijn leven. Het heeft mij voor een stuk ‘hervormt’, in de positieve zin. Misschien is het raar om het als iets positiefs te benoemen, maar nadien voelt het wel zo aan. Ik heb het ticket op die coaster nooit zelf gekocht of gevraagd, ik hem ‘m gekregen, de rit uitgezeten en ik ben er terug afgestapt.

Toen ik in die tijd op die coaster gezet werd kon ik me niet voorstellen dat ik er nadien zo over ging denken. Maar 1 ding wist ik wel van het moment dat ik er in vastgegespt zat: ik ben er nu, ik zal ‘m aanvaarden en uitzitten. De rit wordt hevig en pittig maar er komt een einde aan.

Logischerwijze is het iets waar ik de laatste dagen even aan terugdacht. Deze morgen zette ik de grootse af aan school en de kleinsten bij de opvang. Daarna vertrok ik naar het werk. Na meer dan zeven maand thuis, back in business! Ongelofelijk hoe je zo vlug terug ‘er in’ zit. Twintig minuten voortijd stond ik op het werk. Er op het gemak ‘invliegen’ met een vergadering en na drie uurtjes terug thuis. De kleinsten blijft nog even in de opvang, ondertussen schrijf ik wat en begin dan hier en daar wat rond te roefelen in huis. Het ‘echte’ leven kan terug beginnen. En dat zal zo zijn, binnen hier en een week ‘klappen’ we er al niet meer van.

Zalige stilte nu. Straks aangevuld met zalige drukte. Die twee kleine patatjes die hier straks zullen thuiskomen zullen straks bijna doodgeknuffeld worden door hun moeder. En dan zal ik de kleinste patat een liefjes vragen of hij deze nacht misschien eens wil doorslapen ;-).

 

 

 

Microgolfkoffietjes

Toen ik dit las bij Marion, dacht ik, eweja waarom niet he. Het zal alleszinds geen zeer doen, het kan alleen maar deugd doen (tenzij ik in een megagrote stekker trap natuurlijk).

Marion gaat dertig dagen de uitdaging aan om dichter bij de natuur te komen en voert daarbij elke dag een bepaalde opdracht uit. Opdracht twee: 30 minuten buiten gaan op de blote pekkels. Gezien ik DRINGEND in de tuin moest gaan werken om het wat proper te maken voor de herfst/winter, was dit het ideale moment. Wel, ik heb de rest van de dag op mijn blote voetjes rondgetrappeld. Wat was dat geestig zeg! In het gras, de aarde, met de tuinslang de bloembakken afspuiten en die dan naar het tuinhuis verhuizen.
Het deed deugd.

Met zo een mooi weer probeer ik zoveel mogelijk buiten te komen. In de tuin, met de fiets boodschappen doen. Ik heb het nodig. Ik voel het. Gisteren en vandaag betrap ik mezelf er op te denken, ja ik beken, zelfs te piekeren. Allerlei gedachten schieten van de ene kant van mijn hoofd naar de andere kant. De onnozelste dingen eerst en dan gevolgd door serieuzere dingen. Ik denk aan mijn grootvader die in het ziekenhuis ligt. Het gaat niet goed. Hij vecht voor zijn leven en ik ben er mee bezig. Dat zal dan ook wel verklaren waarom ik eergisteren en misschien de dagen ervoor zo nukkig rondliep en D. daar wel een beetje het slachtoffer van was. Mijn eerste reactie op het gebeuren was: ik voel en hij begrijpt niet.
Hij begrijpt wél hoor. Maar hij reageert niet zoals ik dat wil en dat maakte me kwaad. Nu het allemaal een beetje bezonken is besef ik wel dat hij anders met bepaalde dingen omgaat dan mij. Hij bekijkt alles positief. Terwijl ik me voorbereid op het ergste. Doordat hij het positief bekijkt, heb ik het gevoel dat hij minimaliseert.. Maar dat doet hij niet. Maar ik voel het zo. Ale, voelde. Nu besef ik wel dat hij gelijk heeft en ik weet dat hij me steunt. Pepe zal wel vechten, ze vechten in het ziekenhuis voor hem. En later, dan zien we wel..

Jongens jongens, zieje, dat is nu eens een gedachtenkronkel van mij. Nen echte hersenspinsel.

Pepe is de vader van mijn moeder. Ik heb er zo goed als geen band mee. Wij hebben hem als opgroeiend kind nooit echt veel in ons leven gezien. Hij is er zelfs een aantal jaren niet in voorgekomen. Later, dan weer wel. Op een jaarlijks familiefeestje bijvoorbeeld. Op bezoek gaan, dat deed ik nooit. Ik ben met Davy maximum misschien 2-3 keer geweest. En we zijn bijna 9 jaar samen.. Ik heb lang het gevoel gehad dat een grootvader-kleindochterband iets is dat je creëert met de jaren en dat het nu toch een verloren zaak was. Opeens kwam daar verandering in en begon ik meer en meer te denken: ‘beter laat dan nooit’. Vooral ook nadat ik Amber had. Ik hoorde dat hij ook blij was aanwezig te zijn op haar feestjes. Pepe is altijd welkom geweest hoor, ik heb zeker geen wrok of ik ben niet kwaad, nee zo zit het niet in elkaar. Er is gewoon geen ‘band’. Al lang zat ik te denken: ‘ik moet eens gaan naar pepe’. Dan verstreken dagen, weken, tot die gedachte nog eens in mijn hoofd kwam. Dan dacht ik het nog eens.. Dat uitstelgedrag is echt voor niets goed…

Twee weken geleden ging ik na mijn inslaapdienst rechtstreeks van mijn werk door naar Reningelst. Amber blijft dan in de opvang tot de middag dus ik kon een rustig bezoek brengen. Onverwachts belde ik aan. Er spookten dingen door mijn hoofd.

Zal hij het niet raar vinden.
Stoor ik hem niet.
Wat zal hij denken.
Heeft hij het wel graag.

Achteraf gezien waren al deze onzekere gedachten voor niets nodig. Pepe opende zijn deur en was erg blij me te zien. Ik gaf hem een foto van ons gezin. Hij was er erg blij mee. We dronken microgolfkoffie (pepe gooit niet graag iets weg en warmt zijn koffie altijd terug op in de microgolf :-)) en we praatten. Na een klein uurtje nam ik afscheid. Ik zei hem dat ik meer ging binnenspringen. Ik maakte die belofte voor mezelf. Ook omdat pepe nu geen auto meer heeft en afhankelijk is van andere mensen, vond ik dat ik naar hem toe moest gaan. Al is het om een uurtje eens zijn dag te breken. Ja, dacht ik, dit voelt goed. Ik kan perfect geregeld na mijn inslaap eens binnen springen.

De week erna wordt hij naar spoed gebracht met een klonter in zijn ene been en vocht in de longen. Hij wordt geopereerd. De dag erna zou het goed komen. De dag daarna slaat het helemaal om. Er worden nog klonters ontdekt, er wordt nog vocht gezien in de longen, hij heeft nierfalen en ligt aan de dialyse. Het andere been wordt nu aangepakt en alle complicaties die er bij komen. Het eerste been, daarvan wordt de voet al zeker geamputeerd want die is niet meer te redden door zuurstoftekort. Zijn hart is zwak.

En nu sla ik mezelf voor de kop dat ik nooit eerder een bezoekje bracht.

Ik hoop dat er nog veel microgolfkoffietjes mogen volgen.