Tijd

Onlangs vertelde ik jullie, dat ik stilaan in zo een moeder verander die zegt: ‘ik heb geen tijd!’. En ja, soms kan ik daardoor nukkig rond lopen en stress, dat komt er dan ook soms bij.
Daarover heb ik nagedacht.

Natuurlijk heb ik tijd, bedacht ik me. Maar volgens mij deel ik mijn tijd verkeerd in, waardoor ik vaak met het gevoel loop geen tijd over te hebben en zo veel met het idee loop van: ‘Ik moet nog dat doen, en dat, en dat,…’.

Ik zal je een voorbeeld geven. Als ik een vrije dag heb, staan Amber en ik op het gemaksje op, rond 7u30 is ze meestal wakker. Kan ook 7u45 zijn. We ontbijten in onze pyjama, op het gemak. Ofwel slenter ik hier nog wat rond en doe ik wat in het huishouden of ik speel een beetje met Amber. Daarna was ik mij. Ik moet me dan douchen en ook mijn haar drogen als ik niet wil dat het paraplu staat. Meestal is Amber dan wat lastiger en beslist ze haar bezig te houden met haar favoriete hobby: Mama’s inlegkruisjes uit de kast halen en het papiertje er 1 voor 1 uithalen terwijl mama hulpeloos staat toe te kijken en tevergeefs roept: ‘neen, mag niet!’ Een rustig doucheke zit er dus niet in. Terwijl ik mijn haar droog komt ze met haar stoeltje af, naast mij staan en graait ze in de kast. Ze haalt mijn deo uit, haarlak, speldjes, wil haar tandjes poetsen,… Uiteindelijk neem ik de stoel af en is het bleitinge. Eens dat allemaal achter de rug is en ik aangekleed ben, kleed ik de kleine aan en gaan we vaak met de fiets boodschappen gaan doen als het weer het toelaat. Wat een verademing is! In de buitenlucht, wat beweging. Amber geniet daar ook van. Met de fiets duren de boodschappen soms wat langer en tegen dan is het vaak tijd om te zorgen voor een deftig middagmaal. Daarna bedtijd voor Amber. Onze kleine slaapt ’s middags gemiddeld 2.5 uur. Soms een half uurtje meer, soms een half uurtje minder. Dat is veel. Meestal zit ze rond 13u in bed. Dat wil zeggen dat ze tot 15u30 of soms 16u slaapt. Als ze in haar bed zit, begin ik de tafel en de keuken op te ruimen. In mijn tempo duurt dat wel vlug een kwartier, twintig minuten afhankelijk van wat ik klaar gemaakt heb.
Daarna vlieg ik er meestal in. Was, strijk, stof afdoen, dweilen, enfin vanalles van wat er te doen is in het huishouden met het idee van ‘nu de kleine slaapt, kan ik voortdoen’. Meestal wil ik dan veel na elkaar doen en het gebeurt vaak, wanneer ik klaar ben en ik denk van NU kan ik nog even zitten en ontspannen… is ze wakker. Dan is het opstaan en vieruurtje eten. Meestal spelen we dan wat samen en is het al bijna tijd om aan het avondeten te beginnen. Na het eten is het opruimen, nog wat spelen, in bad als het bad-dag is, melk geven en naar bed. Algauw is dat hier 20u-20u30. Dan is het tv kijken, of meestal in mijn geval de smartphone bovenhalen en wat instagram lezen, of blogjes. Mijn wederhelft wil meestal rond 21u30 gaan slapen.
Dat is vroeg. Voor mij is dat altijd al oké geweest. Een echte tv kijker ben ik zo al niet, en er is toch niets te zien nu in de vakantieperiode. Ik lees nog wat in mijn boek en dan slapen we.

Dit is een gemiddelde vrije dag.
DUS, hier moet verandering in komen!

Na grondig analyse 😉 heb ik besloten wat kleine wijzigingen in mijn dagverloop aan te brengen, waardoor ik hopelijk wat meer het gevoel zal hebben ‘tijd’ te hebben. Het zit hem -natuurlijk- altijd in de kleine dingen. Om deze wijzigingen door te voeren zal ik mij proberen te houden aan deze geboden:

– Gij zult ’s avonds douchen: Dit heb ik vanavond gedaan. Oh wat zaaaaaaalig! Alles opgeruimd, kleine in haar bed en mama neemt een douche. Zonder invasie op de inlegkruisjes, zonder geween en zonder stress. Gewoon, radio aan en op het gemak douchen. Het haar wordt niet gedroogd, dat kan ik nu gewoon morgen doen gezien ik nu al gewassen ben.

– Gij zult na het ontbijt direct jezelf klaarmaken en de kleine haar kleren aandoen: in pyjama rondwentelen, ik doe dat zo graag! Maar ik geef toe, dat ik dan soms tot de middag…ik weet het… nog niet klaar ben. En dat geeft me zo een lui gevoel. Zo geraak ik moeilijk in actie. Kleren aan, dat geeft het gevoel er rapper te kunnen invliegen. Of dat dit nu tussen de twee oren zit of niet, dat zullen we zien. Pyjamadagen houden we voor de vrije weekends.

– Gij zult in de voormiddag al wat van het huishouden doen: zo heb je ’s middags als de kleine in bed zit, meer tijd hebben om te ontspannen alvorens er dan terug in te vliegen.

– Gij zult uw kleine wat vroeger in bed stoppen. 13u Is te laat, en toch loopt het zo vlug uit. Als ik de kleine wat vroeger in bed stop en ze is bvb om 15u wakker, kan ik nog een 2-tal uur tijd vrijmaken om eens naar buiten te gaan, of een bezoekje te brengen aan mama, zus, vriendin.

– Gij zult tijdens de middagdut van de kleine uw tijd spenderen aan 1. huishouden en 2. iets anders: gezien er al een deeltje in de voormiddag verzet is, kan er een deeltje gedaan worden in de namiddag. Daarna stoppen en iets relaxerends doen. Wat tokkelen op de pc, boek lezen, iets bakken/koken, … Niet alles moet op 1 dag gedaan zijn!

– Gij zult als de kleine wakker is niets meer doen van huishoudelijke taken: ik vraag me af of dit mogelijk zal zijn maar we zullen dat wel nog zien. Eigenlijk zou dat wel moeten lukken als ik het wat meer spreid en altijd ‘iets’ doe. Het avondmaal voorbereiden is tenslotte ook al een huishoudelijke taak.

– Gij zult om 22u gaan slapen: 21u30 is te vroeg. Ik zal me proberen voor te nemen om vanaf 20u in de zetel wat bij D. te zitten en van 21u tot 22u wat op de pc te tokkelen. Want ik mis dit wel. Als hij dan vroeger wil gaan slapen, kan hij en hebben we toch wat samen gezellig in de zetel gehangen. Boven zal ik ofwel nog wat lezen tot 22u30 ofwel slapen.

– Gij zult effectief om 22u naar boven gaan. Later opblijven, ik kan dat goed.. maar dan ben ik niet uitgeslapen. En een niet uitgeslapen A-S is, een verstrooide en tragere versie van A-S, zo bleek al vaak 🙂

Ik hoop dat deze andere indeling van taken me meer tijd zal geven of toch het gevoel zal hebben meer tijd te hebben en niet altijd bezig te zijn met ‘werken’ maar ook wat meer tijd te hebben om te ‘ontspannen’.

Wat.Een.Weekend!

Van een gevuld weekend gesproken! Dit was wel een erg strakke planning zeg! Het weekend ging vooraf aan twee nachtdiensten, waarvan je wel mag slapen van 23u tot 6u30 maar daar komt niet veel van in huis, deels al door de nachtelijke controle die wij moeten doen en ja, ’t is je eigen bed niet hé.

Woensdag dus de nacht gedaan. Donderdagmiddag de kleine gaan halen naar de opvang om 12u30 om haar rechtstreeks in bed te stoppen. Ik heb geluk, ik heb een mafzakje gecreëerd waardoor ik op vrije dagen thuis gemiddeld 3u tijd heb om te doen wat ik wil. Of, wat moet. Daarom werd er dus gestofzuigd, gepoetst, en allerhande taakjes waar een rondlopende peuter niet veel aan bijdraagt, en contraire… In het weekend hou ik het graag zo veel mogelijk ‘huishoudvrij’, behalve de was. Niet omdat het goedkoper is om was te draaien in het weekend, maar omdat ik in mijn kleren wassen een routine moest vinden, of er zouden wel eens uitpuilende wasmanden durven ontstaan. Daarom: Weekend is wassen en de strijk moet tijdens de week ergens, maar zeker voor het weekend gedaan worden. Als ik dan echt in form ben dan ben ik maandag al van mijn strijk verlost en hoef ik 4 dagen die volgen niet meer aan wassen te denken! Ik zal je er maar bij vertellen dat ik het gestreken goed enkele dagen durf laten staan om het dan eindelijk in de kast weg te leggen. Leg dat dan direct weg, dan ben je er vanaf! Maar kijk, er wordt aan gewerkt, een beetje met een keer hé! Rome is ook niet op een dag gebouwd. Ik zal je er ook bij vertellen dat de wasmanden as we speak toch uitpuilen omdat ik dit weekend gewoonweg geen minigaatje vrij had om er mij mee bezig te houden! Daarom zit ik hier nog ’s avonds laat te wachten tot de handdoeken klaar zijn om ze nog in de droogkast te kunnen stoppen..
En daarom schreef ik dit blogje zeker?

Vrijdag kwam ik dan terug van de nacht en het eerste werk was deze keer om te gaan shoppen want, zaterdag was er een trouw. De kleine bleef slapen bij oma en we moesten er de dag erna niet vroeg om, dus werd er al een hele tijd vooraf nagedacht over wat er zal gedragen worden op de trouw. Kleedje werd gekocht. ’s Middags terug kleine gaan halen. Werkjes doen, en ’s avonds sprak ik af met twee vriendinnen om te gaan eten. Dat etentje was erg gezellig en liep uit tot 2u. Met kleine oogjes werd ik gewekt om 7u want om 7u45 moest ik bij de kapper staan om mijn haren te laten opsteken. Om 9u30 moest ik dan naar de schoonheidsspecialiste om de wenkbrauwen te laten bijwerken en direct daar na werd ik verwacht om te gaan poetsen bij mijn zus. Die verhuist volgende week en de vorige huurders hebben het huis achtergelaten als een varkensstal. Ook hebben ze er 17 jaar in gerookt. Ze hadden 2 grote honden en een vogelière. Het waren geen propere. BIJNA ALLE muren beneden in de leefruimte waren ZWART geschilderd en de keuken donkergrijs… U kunt zich voorstellen dat we nogal ons werk hebben met 1: poetsen en 2: alles schilderen. Toen we thuis kwamen had ik nog drie kwartier om mij klaar te maken (wat natuurlijk niet lukte, ik was een kwartier te laat maar mijn lieve D. had dit al ingecalculeerd en zodus waren we op tijd om onze carpoolers op te pikken). Om 18u30 komen we aan bij wat blijkt een heus feest te worden met alles er op en er aan. Mo mens! Dat eten! Goh, ik was al echt helemaal in mijn nopjes! Hapjes, lekker voorgerecht, hoofdgerecht, dessertbuffet met ijstaart. Het was super! En dan het feest… ik moet wel 5 uren aan een stuk gedanst hebben met hier en daar een kleine pauze. Maar geestig! Het is namelijk zo, als je als ouder eens losgelaten wordt, ontwaakt het innerlijke beest in je 😉 en zegt: Jaaaaaaaaa komaan we geven er een lap op! Die lap duurde tot 5u ’s morgens. Daarna kon ik nog maffen tot 12u en moest ik mezelf uit bed sleuren want om 14u werd ik bij Liese verwacht om kleine Linus te bewonderen.

Die zelfde zondagavond hadden we nog bezoek gepland van D. zijn ouders en twee broers met hun gevolg, en er moest eten voorzien worden. Dus stond ik in pyjama en met vaak (wat een mooi woord ‘vaak’) lasagne te maken voor 8 man en om dan vlug te douchen en een kwartiertje te laat bij Liese aan te komen. Daar SMOLT ik van zo een klein patatje en zo als het begon zo vlug was het terug voorbij en we zeiden het gezinnetje gedag om dan thuis te komen in een vol huis. Daar werd met een glimlach voor gastvrouw gespeeld. Om 21u konden we opruimen en uitgeteld gingen we naar ons paradijs namelijk ons BED. Om 10u stond ik terug op (onze dochter sliep tot 10u??, ik vraag me soms af of dat wel normaal is?) om nog wat verder op te ruimen, in bad te gaan, te eten en dan te vertrekken naar zus haar nieuwe stek om er verder te schilderen en te poetsen. Gelukkig maakte mama eten en konden we onze voetjes onder tafel schuiven (maar is dat geestig) om dan om 19u40 thuis te komen. De vaatwas moest nog geledigd worden, er werd even gepauzeerd om familie te kijken en de pc werd aangezet want de planning voor de opvang moet binnen.
Ondertussen boek ik mijn hellofresh box (dank u Liese :-)) en regel ik ik wat praktische zaken. Daarbij besluit ik nog op het laatste gat een blog te schijven, die langer is dan verwacht en nu zit ik hier nog en het is bijna middernacht!

Slaapwel!

A women with a plan

Typisch, zó typisch ik. Duizend en één dingen plannen op een dag, en de dag zelf beseffen dat je het toch nooit allemaal klaarspeelt. Het begon deze morgen toen mijn wekker om 7u afliep. Zo had ik nog ruime tijd om mezelf te douchen, te ontbijten met de kleine, die laatste aan te kleden en te vertrekken. Om 7 uur dus.. pak 7u10.. of toch nog een beetje, 7u20 dan! Ik ga opsta… 7u35: SHIT ik moet OPSTAAN!

Kleine nog niet wakker, vlug in de douche! In de douche hoor ik D. in de living. ‘Je mag ne keer leren opstaan wi in plaats van te snoozen!’.

‘Ja, ik weet het…’

Ondertussen ben ik uit de douche en zet ik me bij de kleine met mijn kommetje muesli. Kijken hoe ze haar boterhammetje met confituur opeet. Hem in twee trekken, het middelste opeten en dan de korstjes. Zoals ze met beleg eerst haar beleg opeet, het dan opentrekt in twee helften, en dan de helften oppeuzelt. Het doet me glimlachen. Ik hou er van haar af te loeren.

9 Uur moest ik in Moorslede zijn. Daar had ik afgesproken met iemand waarvan ik iets gekocht had via tweedehands. En aangezien ik op bezoek ging bij mijn oma in Ledegem, kwam dat goed uit. Ik volg netjes mijn gps. Toen ik aankwam in de straat vond hij het nummer niet. Tiens.. Raar. Achter de wijk waar ik me bevond stond een nieuwe wijk. Met enkele niet-katholieke manoeuvres bevond ik mij ‘plots’ aan de nieuwbouw wijk. Kasten van huizen, naast nieuwbouw huizen die allemaal op elkaar leken.. Hoewel nummer 96 nergens te vinden was. 95 En 98, maar 96.. Hmm ik stond voor een raadsel. El petito vonden het niet leuk om stil te staan en begon van haar oren te maken. En ik vond dat verdomde huis niet. Toen ik het ging opgeven, mijn haren bijna ging uittrekken en aan mezelf geïrriteerd zei dat ze het speelgoed kon steken waar de zon nooit schijnt, ging ik nog eens onze correspondentie checken. Daar stond ik dan, een minuutje later bij numero 46…

Daarna op weg naar oma. Daar ben ik veel te laat vertrokken richting huis. Gelukkig kwam D. zelf laat thuis van het voetbal en om 13u konden we onze eend opsmoefelen. Volgens alweer een topreceptje van Meus.

Dan ging ik.. was draaien, was plooien, was uithangen, strijken, soep maken, groenten blancheren en invriezen, stofzuigen en misschien nog een dweiltje slaan. Om tegen 16u bij mijn ma te zijn.. Verder dan een wasje draaien ben ik niet geraakt..

The wish list

Een blogje van Carrie gaf mij inspiratie voor deze blog. Het gaat deels over ‘de kleine dingen’ die je doet voor elkaar en het zijn net deze dingen die ervoor zorgen dat een relatie blijft duren. Bij mij toch 🙂 Zo vroeg D. deze week of ik eens een halve kip wilde halen, zo eentje van uit de oven. Het mocht gerust van de Spar komen. Liefst met een bokaaltje hak appelmoes mousseline en patatjes. Donderdag ging ik boodschappen doen. Er is een soort ‘wish list’ ontstaan die ik bijhoud ivm de vraag ‘gaan we dát eens eten?’ Een kipje van de markt is lekker, maar geen haar op mijn lijf die er aan dacht om die halve uitgedroogde kip te kopen die trouwens ook erg duur uitvalt. De smartphone werd geraadpleegd, google en hoe kan het ook anders dat Jeroentje klaarstond met een goed recept. Mijn talenten als time-manager (soms ver te zoeken maar nu en dan lukt het) werden terug op de proef gesteld. Graag wou ik voor mezelf en onze dochter verse appelmoes maken en daarbij moesten de patatjes nog gesneden worden. Die dag moest ik werken tot 12u, tegen 12u30 de kleine halen van de opvang, in bed stoppen en om 15u15 vertrok ik pas naar de winkel (de middagdut..). Om 16u moest ik aan de kip beginnen rekening houdend met de kooktijd. Terwijl de kip in de oven zat werd er ‘vier uur dertigtje’ gegeten, was uitgehangen samen met de dochter (die heel flink en schattig de wasspelden aangeeft :-)), wat opgeruimd, appelmoes gemaakt en nu en dan in potten geroerd. Bij thuiskomst van zijn werk konden we bijna direct eten. Na het eten bleek de oorlog terug uitgebroken en was de keuken blijkbaar ontploft, moest de kleine nog in bad en moest D. nog naar het huis, wat anders, gaan werken. Toen ik beneden kwam met de kleine was het al terug tijd voor haar fles en moest de keuken nog opge.. Toch niet, dat had hij al gedaan 🙂

De laatste tijd lopen we elkaar voorbij met ons werk, de zorg voor de kleine en de werken in ons huis. Het is telkens een soort aflossysteem waar we zelden een gaatje vinden om bij elkaar te zijn. ’s Avonds als we gaan slapen, om 21u30-22u zijn we beiden bekaf. Al twee maand en half leven we naast elkaar. Gelukkig is het einde in zicht…

Geven en nemen en de kleine dingen doen het werken denk ik 🙂 Dure cadeau’s, constant smsen en bellen is niet aan ons besteed. Hoewel de druk op de ketel soms wat stijgt.. die zal verdwijnen zijn als we terug in ons eigen huis kunnen. My god ik verlang!!

Staan nog op de wishlist:

Koeientong in tomatensaus, eend, stoofvlees met frietjes,…