Colruyt perikelen

De colruyt is een winkel waar ik nu en dan eens ‘iets voorheb’, zo blijkt.

De voorlaatste keer wandelde ik langs de schepsnoepjes. Voor mij liep een man. De man graaide in de bak van de blauwe muntspekjes. Die langwerpige. De snoepjes belandden in zijn jaszak. Hij wandelde even verder, deed alsof zijn neus bloedde (logisch, hij zal er geen dansje staan doen) en wat verder haalde hij er eentje uit zijn zak en smikkelde hem binnen.

Jammer dat ik hem niet meer tegenkwam of ik ging wel eens een opmerking gegeven hebben in de zin van: ‘lekker he, die blauwe snoepjes’. Zou hij schaamrode kaken krijgen? Of zou het hem niets doen? Vroeg ik me dan af, slenterend naar de volgende gang. Weinig volk die dag. Zalig.

Vandaag daarentegen, veel te veel volk. Vakantievolk. Ik ben gewend om boodschappen te doen buiten de spitsuren. Met zo weinig mogelijk kinderen mee op de meest kalme tijden. Dat probeer ik toch. Maar in de vakantie en een week gesloten opvang is er geen andere optie. ’t Is niet dat mijn kinderen er een boeltje van maken, nee hoor, zeker niet. Gewoon, liever alleen. Preventief werken noem ik het. Waarschijnlijk wat beroepsmisvorming.

Ik winkel met kind en kar. Dan gebeurt het. Kar stoot andere kar. Hand van kind zit tussen kar. Kind krijst. Vinger bloedt. Moeder manoeuvreert uit de frigo’s en troost gelijk een moeder troosten kan. Ik vloek binnensmonds want die karren manoeuvreren niet gelijk ik wil dat ze het doen.

Na alle pijntjes weg te sssstttsssttssttt-en wil hij niet meer in de kar. Gelukkig ben ik bijna rond, nog even look halen. Ik zet hem hiervoor op de grond. Kind ziet ladder. Kind kruipt op ladder. Moeder haalt hem eraf. Kind krijst en spartelt. En dan komt de medewerkster.

‘Ah madam, mag ik eventjes reclame maken voor de babybox. Die kan je aanvragen tot je kindje vier weken is. Jou zoontje is al te oud, maar wie weet komt er nog een volgende, of ken je iemand in de toekomst?’

Ondertussen strekt en krijst Emiel zich in mijn armen. Beleefd luister ik naar haar verhaal maar ondertussen wandel ik stapvoets achteruit naar mijn kar. Ik zeg nog dat ik er waarschijnlijk geen drie zal hebben maar wens ze veel succes met haar box.

Eenmaal thuis geef ik hem eten, stop hem in bed en eet ik alleen mijn stuutjes op. In een lookloos huis. Want die ben ik in alle heisa vergeten.

The diary of a mom’s life.. Spannender wordt het niet mensen 🙂

 

 

 

Advertenties

Een lesje in offline zijn

Je weet het ondertussen al. Ik heb voor mezelf een goed evenwicht gevonden tussen online en offline zijn. Enkel wanneer ik daar goesting en tijd voor heb, gaat de knop op aan. Zo kan ik mij beter focussen op de dingen die voor mij op dit moment het meest mijn aandacht verdienen of nodig hebben.

Zoals dat klein smoefelaartje die hier naast mij zit te eten. Hij is ondertussen alles aan het rondsmossen. Wrap met kip all over the place momenteel. Hij eet met zijn handen. Er hangt ook overal tartaarsaus. Ik vraag me af waarom ik de moeite doe om alles in een bordje te leggen. Je zou de grond eens moeten zien. Pas op, ik hoef er niet over te klagen, ik stoor er me niet echt aan. Ik denk alleen soms hoe blij ik misschien wel zal zijn als de dag komt dat hij met een vork zijn eten zelf in zijn mond zal kunnen steken. Zonder het bord om te kieperen. En de opkuis, het ene moment liever dan het andere. Maar momenteel heb ik liever dat hij zelfstandig smost dan dat ik hem proper met een lepel voed.

Het lesje dat ik gisteren heb geleerd? Ik moet misschien vaker mijn mails beginnen checken. Gisteren was het zes dagen geleden dat ik mijn inbox bekeek. Behalve om een mail te sturen en te kijken naar het antwoord, zag ik niet echt het nut om de rest asap grondig te bekijken. Had ik die mail van 16 november gezien, dan stond ik gisteren niet in de bibliotheek, met Amber in pyjama, denkend dat het voorleesfeest ‘dresscode pyjama’ was. Dat ik in de bib stond, was mijn fout. Ik moest eigenlijk in de hoofdschool staan. Daar was Amber ingeschreven voor het voorleesfeest. Het zag er een leuke avond uit met juffen die zouden voorlezen, (groot)ouders, allen in pyjama, lekker gezellig. Niet te lang maar ook niet te kort, om 19u30 gedaan. Ideaal om na afloop thuis te komen en rechtstreeks naar bed te gaan.

Mijn frang was al deels gevallen toen ik de schuifdeur binnenstapte en zag dat er daar geen enkel kind rondliep in nachtkledij. Enkel Amber met haar gloednieuwe rendierpyjama en Minnie Mouse savatjes die we de middag zelf nog zijn gaan halen. Aan de balie kwam ik te weten dat ten eerste, ik op de verkeerde locatie stond en ten tweede, het voorleestfeest was afgelast wegens te weinig inschrijvingen. ‘Hebben ze je niet verwittigd misschien?’ Euh. Ja, blijkt dus achteraf.

Daar stond ik dan. Na te denken welk vervolg er hier aan zal komen, hopen dat de ontgoocheling niet te groot zou zijn. Want ze zag er wel naar uit. Ze leek het haar niet aan te trekken. We gingen naar het toilet waar ze haar jas afdeed. En ik zag dat ze content was. Was ze was in de bib. In haar pyjama. Dat zij de enige was en dat er geen juffen, geen (groot)ouders, geen voorleesfeest was, kon haar precies geen bal schelen. Ze was zottecontent en was duidelijk van plan haar eigen voorleesfeest te organiseren.

Dus dacht ik what the hell. Met de jas in de hand trokken we van toiletten terug naar de bib. Amber speelde er, snuisterde in boekjes, begon haar eigen spel en trok zich buiten het feit dat ze veel plezier had, van de rest geen sikkepit aan.

 

 

Geven en nemen é

Wat ik gisteren deed:

 

5u30: Opstaan voor de baby. Met halfopen ogen al geeuwend naar beneden tsjaffelen. Vijf minuten later de oudste horen roepen dat ze ook wil opstaan. Want dat is niet eerlijk.

De baby in zijn park zetten.

Naar boven tsjaffelen en de oudste overtuigen om te blijven liggen. Ze luistert. Redelijk tegen haar zin maar, ze doet het. Fieuw.

Baby wassen en kleden, koffie zetten, baby boterham en melk geven.

6u30: ik hoor de oudste roepen door de babyfoon, dat het lichtje groen is. Sam het schaap ,de slaaptrainer, zijn oogjes zijn nog dicht want het is nog geen 7u. Maar ze wacht toch nog tot het lichtje van de wekker op groen springt om op te staan, dat is een half uur voordat de ogen open gaan, zoals ik haar heb gezegd. Sam het schaap doet dan toch nog half zijn dienst.

Hmmmm als ik nu het schaap eens wat later instel zodat ze kan blijven opstaan met het groene lichtje. Maar dan toch niet zo vroeg. Er wordt over nagedacht.

Tsjaffel tsjaffel naar boven (twee verdiepen tussen haakjes). En terug beneden. Ondertussen proberen stil te zijn voor D. Falend hierin. Maar het ligt eens niet aan mij. De baby huilt elke keer ik naar boven ga (de scheidingsangst) en Amber die heeft nu niet bepaald een stil stemmetje.

Oudste wassen en kleden, aan tafel gaan en samen eten. Verloopt verrassend vlot.

7u: allen gegeten en aangekleed. Behalve ik. Ondertussen is D. daar. We drinken nog een pot koffie. Terwijl hij beneden is, maak ik me klaar.

7u45: Vol goede moed de baby in de draagzak proberen te steken. Op de rug. Niet evident. Wat dacht ik ook.. dat kind is moe, ik ben moe. Ik heb het ongelofelijk warm van hem tot twee maal toe in die draagzak te krijgen. Half boven de zetel hangend. De draagzak vliegt met het nodige gevloek wijselijk aan de kant. Met de buggy dan.

Ondertussen de oudste nog eens aanmanen haar jas aan te doen. En schoenen. Wat blijkbaar vaak een immens bijna onmogelijke opdracht blijkt te zijn. Schoenen en jas aandoen. Wat vraag ik dat kind toch, zie ik ze soms denken.

En we kunnen vertre.. ah nee, de buggy zit nog in de auto.

Het zware gedrocht uit de koffer sleuren. De steeds ontsnappende baby er in zetten. De oudste haar step geven. Wandelen naar school.

Haar vlug in de rij gaan afzetten want de bel is al gegaan.

Dan ben je op van 5u30…

9u: thuiskomen, de baby in bed. Was draaien, opruimen, boterhammen van de grond rapen. Wat op de pc. Wat strijk wegleggen. Baby uit bed halen, vertrekken naar school want ’t is woensdag, een halve dag.

Tafel zetten, kinderen eten geven en terwijl zelf eten. Oudste voor TV poefen, Opruimen. Boterhammen van de grond rapen. Daarna eerst naar de winkel. Vlug. Want de baby moet in bed. Kinderen in auto laden. 2 Minuten verder kinderen uit de auto laden. Winkelen. Kinderen terug in de auto. 2 Minuten later kinderen uit de auto.

De baby in bed zwieren. De oudste voor tv poefen. Hopen dat ze een tukje doet.

14u-ish: eten maken voor vanavond. Vispannetje. Gelukkig, ontspannend voor mij. Ik ben wel moe. Maar tevreden van het resultaat. Keuken erna terug opruimen. Vaatwas legen en vullen. Wat was plooien uit de droogkast. De dochter ondertussen een koek geven. Fruit snijden en het nodige meedoen voor straks.

15u15: de baby is wakker, net op tijd. De oudste haar turnpak aandoen en haar in twee knotten draaien. En dat gaat niet al rechtstaan, dat moet vandaag al hangend.

De Roomba aanzetten, buggy en kinderen inladen, naar turnles rijden en oudste afzetten. En dan, nog 45 min. rust. Ondertussen koffieklets met vrienden en de baby zijn fruit geven.

17u30: thuiskomen van de turnles. Nog patatten schillen. Vispan in de oven zetten. Wijn drinken.

Eten.

Opruimen.

Zak maken.

Gaan werken.

 

Wat ik vandaag al heb gedaan:

Na het werk doorgereden naar een uitverkoop en twee zakken kleren gaan shoppen.

Patatten gescheld voor vanavond terwijl de koffie loopt.

Koffie gedronken en gegeten.

Dit geschreven.

Binnen een klein uurtje mijn patatjes gaan halen en het uurtje stelen voor een powernap.

 

Slaapwel!