de paasvakantie

Onze eerste vakantie met schoolgaand kind is achter de rug. Met al wat kleine kinderen in de familie en vriendinnen met kleine kinderen, had ik al lang in het snotje dat je met hen:

1: Ă­ets te doen moet hebben (maw laat ze zich niet vervelen, ze veranderen in kleine monstertjes)

2: geen  langdurig huishoudelijk werk vlotjes kan uitvoeren. Maar enfin, dat was voordien ook al niet zo

3: je tijd moet maken (logisch)

4: best wat dingen vooraf plant

5: kan ‘combineren’: kinderen met andere kinderen: het werkt. Het is wat drukker op sommige momenten maar het loont! (En ik vind het persoonlijk gezellig zo wat leven in huis…)

De eerste week had Davy verlof en had ik slechts maandag en dinsdag de nacht, waardoor ik overdag en dan de rest van de week  thuis was. Gevolgd door een weekend werken + de maandag een lang dag, om dan vervolgens terug vijf dagen thuis te zijn. Ik mag dus niet klagen. Natuurlijk had ik de tweede week verlof gezet.

Als ik mijn agenda er bij neem (ja die moet ik er bij nemen, want tegen dat mijn hersentjes en ik er uit zijn wat we nu weer uitgespookt hebben…erg ik weet, ik ben te lui en te moe om na te denken) dan zijn er geen spectaculaire dingen gebeurd hoor. Het gaat er gewoon om, om tijd te nemen, ook voor de kleinere dingen. Langer ontbijten, minder rush, alles op het gemak, tijd maken om samen dingen te doen,…

  • We hebben eindelijk nog eens oma bezocht. A. was erg open en sociaal, zat op de schoot en poseerde voor foto’s. Ik was blij, we zien de oma van Davy niet zo vaak en het duurde lang eer ze wat toegankelijker was tegenover haar. Een leuke middag! Amber kwakte er ook met volle gewicht tegen de glazen deur. Ze nam haar aanloop vanaf de gang en dacht rechtstreeks naar de living te kunnen lopen. Mis gedacht dus! Ik wupte omhoog en Amber verstond er zich niet aan. Traantjes duurden niet lang. Benieuwd of ze het zal onthouden dat deuren ook uit glas kunnen bestaan.
  • We gingen naar de gynaecoloog. Vanaf nu wordt dat gepland als Davy ook mee kan en de kleine gaat ook mee. Zo proberen we haar duidelijk te maken dat er effectief een baby in die buik zit. Het wat concreet maken. Ik hoop haar zo een stuk te kunnen voorbereiden op het feit dat we binnen enkele maanden onze aandacht zullen moeten verdelen tussen twee kindjes.
  • We gingen met een bevriend koppel en hun dochtertje naar zee! Wat was dat een leuke dag! Wandelen op de dijk van Oostende, een belachelijke dure pannenkoek gegeten op de dijk (3,9 euro voor 1 exemplaar?!?) en, hoe clichĂ© het ook is: met zijn allen op een go-cart gaan zitten, de kindjes van voor, het kind uithangen…
  • Maandag is het werkendag. Dinsdag ga ik met de kleine naar de keuring om onze tweede wagen te keuren voor verkoop. Die is vlotjes verkocht. ’s Middags nodig ik mijn zus uit op de koffie om wat bij te kletsen.
  • De dag erop komen A. haar twee nichtjes logeren. Van 8u ‘smorgens tot de dag er op ’s middags ben ik moederkip voor drie stuks. Er wordt veel gespeeld, met de fietsjes gereden binnen (dat is hier nogal een topactiviteit), met plasticine gespeeld, gekleurd en getekend… na het middagmaal mogen ze tv en tablet bekijken (dat geeft mij wat rust terwijl de kleine slaapt). Er worden pannenkoeken gebakken want iets na de middag nodigde ik wat collega’s uit en ik sta niet graag met lege handen. Een mens moet vieruurtjes eten he… Het werd een gezellige boel! Tegen de avond ben ik moe maar voldaan.
  • El petito en ik werden gevraagd om mee te gaan naar een binnenspeeltuin. Het was de eerste keer voor haar. 6 Euro’s, een ijsje en een zak chips later had ze misschien alles samen een dik half uur in het speeltuintje voor haar leeftijd gezeten. Voor de rest hing ze voortdurend rond mijn ‘sleppen’. Ik vond het eigenlijk niet zo erg… (ze is een papa’s kindje…).
  • Vrijdag’s mochten we spaghetti gaan eten bij mijn moeder. Met een potje saus naar huis mee was ik al gemakkelijk voor Davy zijn eten. De rest van de dag spookte ik niet te veel meer uit.
  • Tussen alles door werd er wat gestreken, lichtjes huishouden gedaan maar niet te veel. Gelukkig was er Davy die zondag de trekker en dweil in handen nam terwijl ik een elf uren dagje ging gaan werken.

Vandaag bracht ik A. terug naar school. Er stond een koppeltje jonge ouders aan het raam voor de eerste schooldag van hun kindje. Amber stapte iet wat aarzelend de klas terug binnen. Niet te geloven hoeveel ze al veranderd is in die korte tijd waarin ze haar schoolcarrière begonnen is.

 

 

Bonux, kwestie van gezond verstand

Klop klop klop. Ik trappel naar de deur en doe ze open. Een bel hadden we nog niet. Nu wel. Ze doet van jingle bells, lekker in de kerstsfeer zijn, ook met de bel. Vroeger had mijn ma een kerstman hoofd naast de ingang, zodat telkens je er kwam, hij zong van HO HO HO, MERRY CHRISTMAS! Dan bewoog zijn mond en baard op en neer, ik vond het geweldig! Enfin, dit vollédig naast de kwestie.

De deur zwiert open en daar staat mijn lieve vriendin. We kennen elkaar van het derde middelbaar. Daar waren we onafscheidelijk. Dankzij haar ben ik de richting opvoedster gevolgd. Op professioneel vlak zijn we elk een andere richting gegaan, maar onze vriendschap die blijft bestaan (schoon hé, en het rijmt). Elk weerzien is telkens lachen geblazen en er wordt serieus wat gebabbeld en gezwansd op een manier zoals enkel vrouwen dat kunnen. De fles cava wordt gekraakt. Gans de morgen had ik gekookt, want onze andere vriendin kwam ook. Voor hen doe ik graag mijn best en voor ik het wist zaten we volop te kletsen. De kleine was er natuurlijk ook. Ze was niet in haar doen. Het was al de vijfde dag dat ze diarree had. Verder dan dat speelde ze, sliep ze goed, hoewel wat meer of anders, at ze goed en was ze gewoon zoals anders. Maar met die slappe enorm stinkende gele stoelgang. Ja kijk, ik ben geen overbezorgde moeder. Ik probeer rationeel om te gaan met elk kwaaltje en niet bij elke scheet bij de kinderarts te gaan staan. Maar deze morgen was er iets anders. Haar kaken stonden rood, maar meer dan anders. Ook mijn vriendin had het opgemerkt. Maar ze krijgt volop tandjes, zei ik. Dat verklaarde volgens mij ook de diarree, want dat had ze altijd als er tanden zaten te duwen. Na het eten doe ik haar slaapzakje aan en stop ik ze in bed. Ze huilt veel, maar ze zat er later in dan gewoonlijk en ik dacht, ze is erover aan het gaan van vermoeidheid dus ik laat ze wat wenen. Maar het stopte niet.

De vriendinnen en ik keken elkaar aan, en met die blik sta ik recht en ga ik naar boven. Ik haal ze naar beneden en zet ze op de verzorgingstafel. Daar ontdek ik wat rare rode vlekken in haar gezicht. Ik piep onder haar body en ook op haar borst een grotere rode vlek. Ik roep mijn vriendin erbij, die zelf twee kindjes heeft. ‘Mo gow wi zeg wuk is da ier zeg?’ (Moet je nu eens zien, wat is dat)
In alle kalmte maar toch wat paniekerig kleed ik haar uit op zoek naar andere vlekken. Mijn vriendin merkte mijn nervositeit op want ze was bij de pinken. Maar toch bleef ze kalm, zoals een goede vriendin dat is op zo een moment. Terwijl we er nog ontdekken, op haar rug, op haar benen, overal rode vlekken.
Inderdaad, toen ze wakker was deze morgen zag ik een rode vlek op haar knie, maar ik dacht dat dit een drukplekje was. In een mum van tijd hadden de vlekken zich dus verspreid. Sommige verdwenen en verschenen dan ergens anders, andere bleven erg groot. Ik haal mijn briefje over kinderziektes uit de verzorgingstas en samen met de vriendin loop ik de symptomen af. 1 Vermoeden, maar verder niets. De dokter wordt gebeld. Die komt redelijk vlug, gezien mijn nerveus telefoontje zal die zich wel gerept hebben.

Klop klop klop.

‘Aaaaah champagne!’ zegt ie terwijl hij kijkt naar de glazen en hapjes op tafel. Als twee betrapte tieners ruimen de vriendinnen wat op en proberen excuses te verzinnen om uit te leggen waarom drie meiden hier op een vrijdagvoormiddag cava zitten te drinken. Ik heb binnenpretjes en vind het een komisch zicht. De dokter onderzoekt de kleine. ‘Het is Utricaria’, zegt de dokter.
‘Wat?’, zeg ik.
‘Utricaria’.
Zeg dan toch wat dat is ik ben geen dokter, doe niet zo geleerd, praat eens normaal zeg!!
‘En wat is dat dan?’, vraag ik.
‘Een allergische reactie, ze heeft iets gegeten of gedaan, anders dan anders, iets nieuws vastgenomen, iets anders gegeven misschien?
Neen, zeg ik. Niets nieuws. Ocharme het kind zat vol vlekken. Ze zag er maar mottig uit. Mijn geheugen is een zeef, maar ik wist al vlug wat de dader kon zijn. Niet lang geleden kocht ik Bonux van de eco-discount. Het goedkoopste in vergelijking met de rest. Daarmee had ik net quasi al haar kleertjes gewassen en dit was hoogstwaarschijnlijk de boosdoener.

Inderdaad, na kledij aan te doen wat niet met dit product gewassen werd, verdwenen de vlekken langzaam.
Ik was blij dat ik wist wat er aan de hand was. Ik kreeg ook pilletjes mee tegen de diarree. Die stond er helemaal los van, van het Bonuxgedoe. Hij bekeek mij wel wat raar zo van welke moeder laat haar kind nu vijf dagen met de vliegende spetter rondlopen. Hij stelde wel beleefd een medicament voor en vroeg daarna zijn centen.

Na al dat hectisch gedoe was ik blij dat alles in orde was, schoven we de voetjes onder tafel, en genoot ik van een leuk middagje met the girls!