Of hoe een jaar voorbij vliegt…

IMG-20170921-WA0001

Mijn lief klein patatje. Je bent vandaag 1 jaar geworden! In de opvang hebben ze dat gevierd en je kreeg er een mooie kroon voor in de plaats. Je grijpgrage handjes zullen die wel in een paar tellen te pakken gehad hebben. Wij doen ons feestje een beetje later.

Mijn klein scheetje. Ik knuffel je elke dag bijna plat, met de nodige zoenen erbij. En het is wederzijds. Je bent zelf ook een knuffelgat. Je kruipt van her naar der en ik vind het zo schattig. Die handjes over de vloer. Plets plets plets. Als je content bent dan schudt je ook je hoofdje heen en weer terwijl je over de grond schuifelt.

 

DSC_0006_3

Zottecontent, zo zien we je vaak. Je bent een vrolijk mannetje. Ook ben je sociaal, je lacht naar vrijwel iedereen, je bent graag bij de bende. Zalig is het gewoon, om je hier bij ons te hebben. En wat mij natuurlijk stiekem blij maakt, is dat je uiterlijk toch een beetje een kopie van mama blijkt te zijn 🙂 Je bent zelfs nog een donkerder type dan mij. Met je diepbruine ogen charmeer je niet alleen mezelf maar vele anderen. Typische moederpraat zeker? 😉

Je bent een enorm pratelgat. Daar zullen je vader zijn genen voor iets tussen zitten. Daar is soms ook geen woord tussen te krijgen 😉

Het heeft wat geduurd. Maar eer je er was, was je niet weg te slaan van je zus.

IMG_20170827_131525

Ja, je bent ‘haar’ Emiel. Ze is zo zot van jou. Ze schermt voor je en zorgt ervoor dat je geen kleine dingetjes in je mond steekt. Of de wc borstel.. Soms is het ook wat teveel voor je. Als je de zoveelste zoentjes en knuffels van je zusje krijgt, maar je wil even rust, dan kan je al eens van je afbijten. Maar Emieltje, je mag er zeker van zijn, je grote zus, daar zal je op kunnen bouwen, dat zie ik zo. Ook jij zoekt haar constant op. En als jullie liggen te schaterlachen, en je kijkt naar mij met je donkere kijkers.

Tja, dan smelt ik…

 

Gelukkige verjaardag kleine sprot!

Advertenties

10 Jaar

Tien jaar zijn we vandaag samen. Gek hoe je dan denkt, waar is de tijd. Soms voelt het aan of het gisteren was. Ik heb vandaag al meerdere malen de tijd zitten terugdraaien in mijn hoofd. Over hoe het eigenlijk allemaal toevallig was en eigenlijk ook goed uitgedraaid is. Raar om zeggen, maar dat is wel zo als je weet dat wij elkaar leerden kennen via het internet.

Toen ik Davy leerde kennen had ik mezelf gezworen om geen relatie meer te hebben. Ik had er even genoeg van. Na 4.5 jaar wilde ik gewoon alleen zijn.

Ik had een internetpagina, op ‘redbox’. De voorloper van Tinder? Daarmee kan je het misschien vergelijken. Maar simpeler, denk ik. Een profielpagina, een of meerdere foto’s, een beschrijving van jezelf. Mijn voornaamste reden om die te hebben, eigenlijk de enigste reden, was om rond te neuzen op andere pagina’s. Ik plaatste er ook gedichtjes op (I know…) en teksten. Telkens kreeg ik verzoeken van jongens die mijn msn adres vroegen om dan te chatten. De pagina zelf daar kon je enkel berichtjes heen en weer mee sturen. Ik blokte dit altijd af, dat chatten. Geen zin had ik in al dat gezever en gepalaver dacht ik. De meesten drongen aan en dan moest ik er nog minder van weten.

En dan was hij daar, 1 van de zovelen die een berichtje achterliet. Na enkele berichtjes heen en terug vroeg hij zoals de anderen mijn msn adres om te chatten. En weer stuurde ik terug dat ik dit niet gaf, omdat ik geen contact wou. Maar hij was anders dan de rest. Hij zei dat hij dit begreep en dat hij dit respecteerde.

En toen was het hek van de dam… Omdat hij de enige was die niet aandrong, gaf ik toch toe. Dat resulteerde in drie maand chatten, weg en weer geven van enkele fotootjes om uiteindelijk op een eerste date te gaan. Na de eerste date kwam er een tweede en dan was het koekenbak.

Nog geen jaar later gingen we samenwonen, twee jonge snotters (19 en 20) om vijf jaar later een huis te kopen en het jaar daarop een gezin te stichten. Een dochter en een zoon later ben ik nog altijd zottecontent dat hij naast mij staat.

We zitten op dezelfde golflengte. Meestal denken we hetzelfde over een bepaald onderwerp hebben we dezelfde smaak. Hoe zal ik dat zeggen. We vinden elkaar in een gesprek. Wij maken zelden ruzie. Bijna nooit. Ik herinner mij 2 ruzies in al die jaren. We discussiëren wel eens over iets maar we komen eigenlijk goed overeen. Ale, al een chance 🙂 Ook over de opvoeding van de kinderen hebben we weinig meningsverschillen. Natuurlijk zijn die er wel. Maar niet in die mate dat ze zo hard van elkaar verschillen.

We kunnen goed praten. Dat zal dan waarschijnlijk een grote reden zijn waarom er hier niet vaak geruzied wordt. We praten dingen uit, respecteren elkaars mening en kunnen gewoon goed met elkaar om.

Hij is eigenlijk de perfecte man voor mij.

Hij is superhandig. Hij kan veel en heeft hier al veel gedaan in ons huis. En toegegeven, ik heb twee linker handen. Hij heeft inzicht. En ja, ik niet 😀

Hij is slim. Hij is verstandig en dat siert hem. Hij kan bijvoorbeeld enorm goed hoofdrekenen. Ik vind dat sexy, ik kan het niet helpen 😀

Hij is grappig. Hij is de grappige, ik ben eerder de serieuze. En dat trekt mij in hem aan. Hij kan zo een situatie ombuigen gewoon door zijn manier van doen. En als hij 1 van zijn ‘dansjes’ showt, ja dan kan ik gewoon niet meer…

Hij is de ideale papa. Hoe hij bezig is met de kinderen, ik wordt er week van. Ik zou uren kunnen toekijken hoe hij met hen bezig is. Hoe Emiel op zijn borst ligt te slapen of hoe hij met de oudste speelt. Hij neemt volop zijn verantwoordelijkheid en zijn gezin komt op de eerste plaats. Zijn kinderen zijn zijn alles. En daarom is hij ook mijn alles. Ik probeer niet de melige toer op te gaan maar da’s moeilijk bij zo een logjes 😉

Hij kan het enorm goed uitleggen. Ik hoor hem graag bezig. Hij kan zo in een groep staan en beginnen vertellen. Dan ben ik hem soms aan het afloeren. Dan krijg ik soms binnenpretjes en muis ik hem af. Hoe hij vertelt en de manier waarop. Het is iets dat ik niet zo goed kan. Het uitleggen. Misschien dat ik daarom liever schrijf. Eens hij begint dan is hij ook moeilijk te stoppen 🙂

Hij is enorm sociaal en heeft mensenkennis. Hij zou praten tegen een steen. Hij weet ook áltijd wat gezegd. Dat op zich vind ik al een kunst. Hij kan mensen ook goed inschatten.

 

Alles samen. Hij heeft het. En het allerbelangrijkst, ik heb hem.

De liefde van de vrouw gaat door de…

wpid-dsc_0197.jpg

Ons bed. In de living. Waar we nu al een goeie week slapen. Leuk eigenlijk, uit je bed en onmiddellijk de keuken in, koffietje, aan tafel. Ook wanneer je nog in je bed ligt te ronken is het zalig wanneer de andere koffie aan het maken is (die andere dat is dan meestal D. en ik ben diegene die hem nog nekeer draait. Meestal lig ik dan zo dat ik het bed volledig inpalm, benen en armen gestrekt, op zíjn kussen. Er is iets met dat kussen van hem..raar maar als hij opstaat, móet ik daar eens eens op liggen voor ik opsta…).

D. is onze kamer volledig aan het renoveren. Oude huizen zijn namelijk scheef en schots. Of schots en scheef. Ook niet bijster goed geïsoleerd. Om een voorbeeld te geven. Als de buurvrouw haar licht aansteekt, hoor je ‘klik’. Gelukkig is ze alleenstaand… 😉
Beneden hadden we hetzelfde voor, hebben we volledig tegen geluid geïsoleerd, en dat is zeer goed gelukt. Boven dus hetzelfde. Profielen, isoleren, osb platen, gyproc. Nieuw plafond, nieuwe vloer en schilderen.

wpid-wp-1444682232554.jpeg
wpid-img_20150926_090850.jpg

We zitten in de fase van het schilderen. YES! Geen lelijk paars meer (ik zie die kleur wel graag, maar niet in een slaapkamer). Geen lelijke hippielamp meer. Zaaaalig. Het begint dus stilaan vorm te krijgen, onze kamer.

En de verdienste ligt volledig bij mijn klusser in the house, mijn handyman, mijne Roger, mijn dobbit-held. Ik ben hem erg dankbaar! En dan vervul ik met plezier het cliché van ‘de man werkt en de vrouw het huishouden’. Dan loop ik niet te zagen van de kousen op de grond, de trui over de stoel, de afwas die op de keuken staat, de schoenen die rondslingeren. Nee, dan berg ik alles netjes op en maak dessertjes en zondags eten zoals hij het graag heeft. De liefde van de man gaat door de maag. De liefde van de vrouw, door de gyproc 😉

Rolling away

Onze dochter gaan vanzelfsprekend niet naar de opvang als ik thuis ben. Wat doet zo een kind een godganse dag? Ondertussen is ze al tien maanden en ze wordt meer en meer beweeglijker. Dat wil nu zeggen dat ze heen en weer rolt en achteruit sluipt. Gelukkig kan ze wat zittend spelen en blijft ze dan ook zitten. Maar als ze neerligt, is er geen houden meer aan. Na vijf minuten hoor je dan wat geween omdat ze weeral eens klem zit onder een of ander meubel. Het park wordt dan ook minder en minder gebruikt. Het wordt gewoon te klein. Wat we ook hebben is dit:

wpid-wp-1402987874606.jpg

Herkenbaar? Daarin zit ze nu en dan dus eens. Ze kan met haar voetjes aan de grond en beweegt zich dan gretig achteruit. Tot ze niet meer achteruit kan en mama dan geroepen wordt om haar van koers te veranderen. Je moet creatief zijn met zo een kind. Ik zet haar bvb naast de wasmachine als hij draait en als ik in de badkamer moet zijn. Dan is ze gefascineerd en kan ik mij rustig klaarmaken. Die kleine beweegt zich dus meer en meer rond in het huis. Men had mij er natuurlijk al voor gewaarschuwd. ‘Wacht maar tot ze kruipt!hoho!’ Of: ‘Wacht maar tot ze rondloopt’. De wilde waarschuwers, zo noem ik ze. En soms hebben ze godverdomme nog gelijk ook. Nu al zit ze de isolatie af te krabben aan onze onafgewerkte deuren. Trekt ze kasten en schuiven open, trekt ze aan de rol wc papier terwijl ik in de douche weerloos zit toe te kijken. Allemaal voorproefjes van haar groeiende curiositeit. Mama haar haren staan er nu en dan eens van recht, maar het merendeel van de tijd vind ze het gewoon schattig en smelt ze keer op keer :-))