Het M-decreet

Het M-decreet. Voor de ene misschien onbekend en indien bekend misschien wel onbemind voor de mensen die er mee te maken hebben.

Het M-decreet is, kort gezegd, een beslissing van minister Crevits, om het reguliere onderwijs, inclusief te maken. Kinderen met een beperking, stoornis, speciale noden, laten deelnemen aan het gewone onderwijs.

Inclusie.Een mooi woord. Wat is er mooier, mensen te integreren in de ‘gewone’ wereld. Inclusief zijn betekent, samen met elkaar, voor elkaar. Elkaar respecteren en elkaar aanvaarden met elk zijn rugzak. En die rugzak van een ander helpen dragen. Hoe moeilijk en hoe zwaar die rugzak ook is. Iets dat vele voorzieningen hoog in het vaandel dragen. Dagelijks worden er vele initiatieven, mensen en middelen ingezet, om mensen met een beperking zoveel mogelijk te integreren in het dagdagelijkse leven. En er worden bruggen gebouwd, bergen verzet, met een lach op het gezicht, van de zorgvrager en de zorgverlener. Een mooie harmonie.

Voorzieningen, begeleiders, deskundigen, die de kennis en ervaring hebben om met vele problematieken om te gaan, dragen maar al te graag hun steentje bij om al dat moois te verwezenlijken. Het is namelijk niet zo vanzelfsprekend, omgaan met autisme, dyslexie, dyscalculie, ADD, ADHD, aandachtsstoornissen, gedragsproblematieken, enz…

Het M-decreet schets hierin zijn beeld. Als een deel van deze kinderen kunnen meedraaien in het gewone onderwijs, dan is dat inclusief werken. En is dat een meerwaarde voor beide partijen. De schoolgemeenschap, de medeleerlingen, het kind met noden. Het kan iets moois zijn. Kinderen die zorgen voor elkaar. Die leren omgaan met iemand anders, met een rugzak, en die helpen dragen.

Hoewel, dat je het als leerkracht, ouder en kind, niet alleen kan. Dus laten we elkaar helpen hierbij. De expertise die er in het buitengewoon onderwijs aanwezig is. Een multidisciplinair team van ergotherapeuten, kinesisten, opvoeders, en nog zoveel meer. Is er niet in het gewone onderwijs. Er is enkel het kind, de ouder en de school.

En dan kan er hulp ingeroepen worden. Van GON begeleiding, van zorgleerkrachten. Van mensen met kennis van zaken, die ondersteuning kunnen bieden aan alle partijen.

Je zal de ouder maar zijn. Je merkt dat je kind thuiskomt met problemen. Je merkt dat je kind anders is. Je doet een test, en die bevestigd al dan niet je vermoedens. En je gaat op zoek naar hulp. Want elke ouder wil dat zijn kind gelukkig is. En dat kan, ook al heeft het extra ondersteuning nodig. Je wil dat je kind, terwijl jij gaat werken, in een veilige begripvolle omgeving zit. Die weet wat je kind nodig heeft. En dat gaat niet alleen over autisme, maar ook fysieke beperkingen, verstandelijke beperkingen, …

Je zal de leerkracht maar zijn. Je merkt dat het kind in je klas anders is. Of je merkt het niet, maar de ouders komen je vertellen, dat er bijvoorbeeld autisme is vastgesteld. Iets dat in een klas niet altijd duidelijk is, maar thuis des te meer. Een kind die elke dag zijn uiterste best doen om mee te draaien, en thuis moet ontladen, … Maar wat is dat juist, autisme? Of dyslexie? Of hoe moet ik in godsnaam omgaan met gedragsproblemen? Of wat kan ik doen om dat kind te ondersteunen? Want ik heb ook nog 19,20,21,… andere kindjes in mijn klas die ik elke dag mijn aandacht moet kunnen geven.

Je zal het kind maar zijn. Je merkt dat je anders bent. En je doet je best om mee te draaien. En je kan alleen maar hopen dat die grote mensen de juiste beslissingen nemen.

En die zijn er. Er zijn zoveel mogelijkheden om te helpen. Extra hulp, begeleiding. Zolang er maar voldoende dialoog is tussen alle partijen.

Waar het M-decreet dan misschien wel faalt? De nodige middelen en begeleiding voorzien. Om inclusie mogelijk te maken. Het is en blijft een mooi woord, en het kan iets prachtigs zijn. Maar het heeft verdomd veel moeite en middelen nodig om het te kunnen bereiken. En dan is mijn vraag.

Is het reguliere onderwijs daar wel klaar voor? Ik lees en hoor voorbeelden van hoe stroef het gaat om de juiste weg te vinden voor alle partijen. Ik hoop dat er ook vele verhalen zijn waar het wel lukt om samen de juiste weg te vinden en het kind de juiste begeleiding te geven die het nodig heeft.

Helaas lees ik bijvoorbeeld in dit artikel van de Knack, dat er nog een lange weg te gaan is…

En ik hoop dat de angst voor het onbekende, plaats kan maken voor een mooie samenwerking , in het belang van het kind.

Advertenties