Een koningswens

Eindelijk kan ik er over schrijven en heb ik een gaatje gevonden om hier even mijn gedachten zwart wit te laten worden. Wetende dat ik vandaag pas om 16u mijn kookpotten van deze middag in de vaatwas heb gekregen, zegt genoeg denk ik. Een was van 30 graden die maar niet buiten aan de wasdraad geraakte, belandde -op goed geluk- in de droogkast volgens het programma ‘delicate was’. Die kwam er niet gekrompen en nog redelijk cava uit. Nog enkele dingen op de verwarming zwieren, een stuk of twee die toch een strijkbeurt kunnen gebruiken, plooi plooi plooi en het was klaar. Verdorie waarom heb ik dat nog niet eerder gedaan?!

Een koningswens… Zo hebben mensen ons vaak gefeliciteerd. Een koningswens! En man wat voelde het ook zo toen onze zoon werd geboren. Emiel kwam vorige week woensdag ter wereld. Ik zal je het bevallingsverhaal van begin tot einde sparen. Misschien kan ik je gewoon vertellen dat hij in 5.5 uurtjes mijn lijf verliet. Een flinke brok van 3.9 kg en 52.5 cm lang. Het was even puffen en pijn lijden om dat kleine mannetje uit mijn lijf te krijgen maar o wat verdween alles toch zo vlug eens hij op mijn buik lag. Wat was ik benieuwd geweest. Had hij veel haar of niet, hoeveel ging hij wegen, op wie ging hij lijken. En ja, natuurlijk is hij perfect. Hij is gewoon het mooiste mannetje dat ik ooit heb gezien.

Eindelijk kon ik kennis maken. Alles begon opnieuw. Je bent terug moeder. Van een tweede krijg je minder uitleg op de materniteit. Ik heb toch eventjes terug moeten vragen hoe je dat minimensje een pampertje aandoet zonder dat navelstrengetje te beschadigen op 1 of andere manier. Er hangt daar ook iets te bengelen waar je rekening mee moet houden. Een luier verschonen wordt plots een race tegen de tijd, anders loop je het risico een ongewenste zegening te krijgen. Plots heb je terug een kind die huilt en een moeder die nog niet weet waarom. Heeft hij het niet te warm of net te koud? Heeft hij wel genoeg gedronken, moet ik nog wat geven? Of heeft hij krampjes of ergens last van, en hoe moet ik hem nu troosten. De eerste nacht heeft hij mij goed liggen gehad! Hij sliep redelijk veel. De twee nachten daarna sliep ik een uurtje en half. Eenmaal thuis vonden we al vlug onzen draai. We bollen op het gemak verder. Niets moet. Hij slaapt voorlopig voorbeeldig in blokjes dus zijn we nog redelijk uitgerust. We volgen zijn ritme en passen ons aan.

Amber is nu grote zus en o wat doet ze dit toch goed! Ze wil zorgen en verzorgen, aanvaardt haar broertje alsof hij er altijd is geweest. We proberen haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken en letten er op dat ze niet het gevoel moet krijgen om plaats te maken voor een ‘ander kind’. En ze begrijpt het. Soms vraagt ze wat extra aandacht en doet wat stoer. En dan geven we die haar met veel liefde. Wat besef ik nu hoe groot dat kleine meisje al is. Groot en toch nog mijn kleine kleuter.

We zijn nu al een weekje met vier. Klaar om elkaar nog beter te leren kennen in elk onze (nieuwe) rol. En ik, ben nu moeder van 2.

Het plaatje past. Perfect.

Advertenties

de paasvakantie

Onze eerste vakantie met schoolgaand kind is achter de rug. Met al wat kleine kinderen in de familie en vriendinnen met kleine kinderen, had ik al lang in het snotje dat je met hen:

1: íets te doen moet hebben (maw laat ze zich niet vervelen, ze veranderen in kleine monstertjes)

2: geen  langdurig huishoudelijk werk vlotjes kan uitvoeren. Maar enfin, dat was voordien ook al niet zo

3: je tijd moet maken (logisch)

4: best wat dingen vooraf plant

5: kan ‘combineren’: kinderen met andere kinderen: het werkt. Het is wat drukker op sommige momenten maar het loont! (En ik vind het persoonlijk gezellig zo wat leven in huis…)

De eerste week had Davy verlof en had ik slechts maandag en dinsdag de nacht, waardoor ik overdag en dan de rest van de week  thuis was. Gevolgd door een weekend werken + de maandag een lang dag, om dan vervolgens terug vijf dagen thuis te zijn. Ik mag dus niet klagen. Natuurlijk had ik de tweede week verlof gezet.

Als ik mijn agenda er bij neem (ja die moet ik er bij nemen, want tegen dat mijn hersentjes en ik er uit zijn wat we nu weer uitgespookt hebben…erg ik weet, ik ben te lui en te moe om na te denken) dan zijn er geen spectaculaire dingen gebeurd hoor. Het gaat er gewoon om, om tijd te nemen, ook voor de kleinere dingen. Langer ontbijten, minder rush, alles op het gemak, tijd maken om samen dingen te doen,…

  • We hebben eindelijk nog eens oma bezocht. A. was erg open en sociaal, zat op de schoot en poseerde voor foto’s. Ik was blij, we zien de oma van Davy niet zo vaak en het duurde lang eer ze wat toegankelijker was tegenover haar. Een leuke middag! Amber kwakte er ook met volle gewicht tegen de glazen deur. Ze nam haar aanloop vanaf de gang en dacht rechtstreeks naar de living te kunnen lopen. Mis gedacht dus! Ik wupte omhoog en Amber verstond er zich niet aan. Traantjes duurden niet lang. Benieuwd of ze het zal onthouden dat deuren ook uit glas kunnen bestaan.
  • We gingen naar de gynaecoloog. Vanaf nu wordt dat gepland als Davy ook mee kan en de kleine gaat ook mee. Zo proberen we haar duidelijk te maken dat er effectief een baby in die buik zit. Het wat concreet maken. Ik hoop haar zo een stuk te kunnen voorbereiden op het feit dat we binnen enkele maanden onze aandacht zullen moeten verdelen tussen twee kindjes.
  • We gingen met een bevriend koppel en hun dochtertje naar zee! Wat was dat een leuke dag! Wandelen op de dijk van Oostende, een belachelijke dure pannenkoek gegeten op de dijk (3,9 euro voor 1 exemplaar?!?) en, hoe cliché het ook is: met zijn allen op een go-cart gaan zitten, de kindjes van voor, het kind uithangen…
  • Maandag is het werkendag. Dinsdag ga ik met de kleine naar de keuring om onze tweede wagen te keuren voor verkoop. Die is vlotjes verkocht. ’s Middags nodig ik mijn zus uit op de koffie om wat bij te kletsen.
  • De dag erop komen A. haar twee nichtjes logeren. Van 8u ‘smorgens tot de dag er op ’s middags ben ik moederkip voor drie stuks. Er wordt veel gespeeld, met de fietsjes gereden binnen (dat is hier nogal een topactiviteit), met plasticine gespeeld, gekleurd en getekend… na het middagmaal mogen ze tv en tablet bekijken (dat geeft mij wat rust terwijl de kleine slaapt). Er worden pannenkoeken gebakken want iets na de middag nodigde ik wat collega’s uit en ik sta niet graag met lege handen. Een mens moet vieruurtjes eten he… Het werd een gezellige boel! Tegen de avond ben ik moe maar voldaan.
  • El petito en ik werden gevraagd om mee te gaan naar een binnenspeeltuin. Het was de eerste keer voor haar. 6 Euro’s, een ijsje en een zak chips later had ze misschien alles samen een dik half uur in het speeltuintje voor haar leeftijd gezeten. Voor de rest hing ze voortdurend rond mijn ‘sleppen’. Ik vond het eigenlijk niet zo erg… (ze is een papa’s kindje…).
  • Vrijdag’s mochten we spaghetti gaan eten bij mijn moeder. Met een potje saus naar huis mee was ik al gemakkelijk voor Davy zijn eten. De rest van de dag spookte ik niet te veel meer uit.
  • Tussen alles door werd er wat gestreken, lichtjes huishouden gedaan maar niet te veel. Gelukkig was er Davy die zondag de trekker en dweil in handen nam terwijl ik een elf uren dagje ging gaan werken.

Vandaag bracht ik A. terug naar school. Er stond een koppeltje jonge ouders aan het raam voor de eerste schooldag van hun kindje. Amber stapte iet wat aarzelend de klas terug binnen. Niet te geloven hoeveel ze al veranderd is in die korte tijd waarin ze haar schoolcarrière begonnen is.

 

 

Amber gaat naar school

Dat elke kleine pagadder naar school gaat, dat is normaal. Elk kind gaat naar school. Punt. Ik had dan ook niet gedacht dat ik er zo een spel van ging maken.

Het begon al een dag of drie vooraf. Ik kon de slaap niet vatten. Laat gaan slapen, wakker liggen… Door het slaaptekort verlies ik mijn focus, wordt ik wat bitsig, vergeet ik vlug,… Ik vond het al raar en kon het niet direct ergens aan linken. Behalve dan de hormonen, maar dat was het niet, ik voelde het. Als ik niet kan slapen dan stelt me dat direct ongerust…

Dag 1. De ochtend dat ze naar school gaat spring ik uit bed. Samen met Davy. Hij nam een dag verlof om mee te gaan. Opeens twijfelen we of we er wel goed aan doen om samen te gaan. Miljaar zeg.. Naarmate de ochtendminuten voorbijtikken.. Ik draai mezelf op.

Heb ik wel genoeg info gevraagd.

Wanneer gaat die bel weer?

Waar moet ik ze nu weer afzetten?

En halen?

Ik heb het gevoel niet genoeg voorbereid te zijn en dan heb ik stress.

A. trekt het zich niet aan en gaat gemakkelijk mee. Samen met papa. Wat ben ik blij dat hij meegaat. Als is het maar om moeder samen te rapen als ’t nodig is.

Bij de klas wordt er gesocialised met twee mama’s en een papa. Ik betrap mezelf erop hen met vragen te bestoken. Wanneer gaat de bel, waar moet je ze afzetten, waar haal je ze op.. Ze lijken het niet erg te vinden. A. gaat mee in de klas na dat we een zoen geven. We wandelen weg. Opeens valt haar frang en komt ze al wenend de gang terug ingelopen. Juf neemt haar wenend terug mee en ik, ik wandel weg en probeer tranen te bedwingen door schaapachtig te lachen…

Toen we ze terug gingen halen kwam ze uit de klas met muts en sjaal (hah! en NU wil je wel je sjaal dragen!) enal. We bestookten ze thuis met vragen terwijl ze waarschijnlijk gewoon op het gemaksje haar stuutjes wou opeten. Toen zei ze opeens.. ‘Aaron’.. En de eerste contacten werden gesmeed…

Dag 2: Ze lijkt het ganse epistel van gisteren al vergeten. Ze neemt haar ‘tassenboek’ en gaat gewillig mee in de auto. Opeens zie ik ze haar schoolkoeken opsmoefelen. Ik neem ze af en probeer haar duidelijk te maken dat dit de koekjes zijn voor in de klas. Maar met een krijsende peuter die schreeuwt, alsof je het laatste stukje voedsel afpakt dat ze ooit nog zal eten, kan je niet echt redeneren.. Alegow, denk ik, we zijn goed begonnen. Gelukkig is het maar twee minuten rijden met de wagen (ik moest erna nog ergens naartoe hoor) en stopt ze met wenen als ik ze uit de auto haal. Gelukkig want ik had geen zin om met een schreeuwende peuter de school in te wandelen. Deze keer wil ze haar boekentas niet aan haar kapstok hangen (aja die koeken é). En dan komen de traantjes. Gelukkig komt juf met haar juffenzintuig en neemt ze mee naar de klas, waarop ik wegwandel. Met elke stap die ik neem, verdwijnt haar geween op de achtergrond. En ik hoop dat het niet lang duurt. Maar dat zal wel niet.. Als ik ze ga halen zit ze op het bankje, lijkt ze tevreden, vertelt ze vanalles dat ik niet begrijp. Thuis aan tafel eten we soep en stuutjes en zegt ze: ‘Jade’, kindjes spelen…

 

Mijlpalen vo duust

Dat 2016 een jaar vol veranderingen wordt, dat kun je wel zeggen.

Mijlpaal 1: Vandaag zette ik die kleine (niet meer zo kleine) sprot af bij de onthaalmoeder. Met een doosje mercietjes in haar handen tsjeffelt wandelt ze naar binnen. Het zijn van die lekkere crispie mercietjes. Als ik zelf zo een doos voor mijn neus krijg, vis ik altijd die crispies er uit, zijn dat niet de groene? Nomnom! Een hele doos van die soort in alle smaken! Best.present.ever!

Het zal de laatste keer zijn dat ik ze hier afzet. Ik bedankte de onthaalmama uitvoerig voor de goede zorgen. We hadden echt een goeike vast. Toen ik thuiskwam had ze een boekje mee gekregen. ‘Huppel gaat voor het eerst naar school’. Met daarin een tekstje geschreven.

Lieve, lieve, lieve Amber,

Dit boekje is een herinnering aan jou tijd bij onthaalmoeder ‘Belle’.

Wat vliegt de tijd snel…

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat je toekwam als kleine baby…met een groot schaap :-).

Nu ben je al zo’n flinke grote meid.

Als ik aan je denk, bedenk ik steeds hoe flink je altijd bent geweest en hoe gewillig…

Ik ga je zó hard missen… Je gaat nog zoveel harten veroveren en gaat dat erg goed doen in de klas.

Het ga je goed lieve schat. Denk nog vaak aan mij…

Je bent altijd welkom!

Belle xxx

Maandag is het zo ver…

Mijlpaal 2: 30 Worden. Ik probeer mezelf wijs te maken dat het me niet veel zegt… maar toch wel hoor! Ik voel het aan mezelf dat ik de twintig dit najaar vaarwel mag zeggen. Ik begin begod graag naar Radio 1 te luisteren met momenten, kan je dat geloven?? Ik lijk beter te kunnen relativeren (het werd tijd ook) en ik moet toch ietsje langer recupereren dan vroeger na een avondje uit. Ik was van plan een feestje te geven! Maar dit zal niet gaan… reden:

Mijlpaal 3: Nogmaals mama worden. In september, als alles goed gaat, word ik nog voor mijn dertigste mama van twee. Ik had er altijd graag twee gehad voor mijn 30. Was het niet zo, so be it, maar ja, ieder mens heeft wel van die ‘ik had graag…gedachten’ zeker. Een feestje 2 maanden na de bevalling, dat zie ik niet zitten, ik zou toch graag wat in form zijn 😉 En een glas mogen drinken ook, natuurlijk..

Schone vooruitzichten!

 

Friskie friskie

‘Gaat Amber naar Maya kijken?’

‘Bumbalu!’

‘Geen Maya? Of het zandkasteel?’

‘Bumba!’

‘Verdimme..’

Verslaafd zeg ik u, die kleine Bumbagroepie van mij. Ze staat op en het eerste wat ze me vraagt is: ‘Bumba kijken’. Vragen, zeg ik, zagen ja! Nu, het zou ikke niet zijn of er is geen structuurke aan verbonden. Eerst eten, dan kleren en dan Bumba. En dan kan ik op het gemakske naar de badkamer.
Het heeft lang geduurd voordat ze televisie keek. Ze was er niet echt in geïnteresseerd. Nu is ze al haar schade aan het inhalen. Ze mag hoor! Beperkt… Anders zou het niet goed zijn voor mijn zenuwen.. Maar ik moet bekennen. Ik heb hem toegelaten, die kleine clown. In het begin moest ik er echt niet van weten! Die ambetante clown met zijn spraakgebrek. Zijn Bumbalees (ja, zijn taaltje heeft een naam!):

Friskie friskie (koud), friskiebal (sneeuwbal), Nonnie (neen), cadeaukie (cadeau), noisy noisy (misselijk), wasdana? (wat is dat nu?), stappie stappie (stappen), velokie (fiets), tomtom (trommel), shojkie (warm),…

Eigenlijk moet ik toegeven dat ik Bumba wel leuk begin te vinden… Vooral omdat het eigenlijk perfect op maat is van mijn kleine peuter. Haar favoriete aflevering is Bumba in Afrika, aflevering 1. Bumba is bang van de leeuw, vind ze de max! Grappig eigenlijk.. Voor eventjes 😉

Bumbalu!
(Daaag!)

Moederdag

Oke, het is misschien vijgen na Pasen. Maar laat ons het toch nog eens hebben over deze mooie dag 😉 Mijn allereerste moedertjesdag trouwens! Ik ben geen type die er een gans gedoe van verwacht maar ‘k was toch zeer blij dat ik die ochtend opstond en een mooi boeketje in mijn handjes geduwd kreeg 🙂 Toen zei mijn liefste nog: ‘ Volgend jaar zal ze oud genoeg zijn om iets te knutselen he’. Natuurlijk verschijnt er dan een glimlach op mijn gezicht. Van wie zou dat nu niet zo zijn! Voor mijn eigen mama had ik een fruitmand gehaald (yep, samen op dieet) en die was ook héél content. Zo een fruitmand geven, vind ik nu ook wel een leuk cadeau, als je graag fruit eet tenminste, zo niet kan je er iemand wel ferm mee kloten ;-).

Moederdag dus. De dag voor alle moeders. En ja, ik ben blij dat ik ook tot die groep behoor, van de mama’s. Toen ik mama werd was ik 1000 man sterk. De eerste maanden beleefde ik enorm intens. Na verloop van tijd ontdekte ik dan ook de perfectionist in mezelf en moest ik mezelf ook wel wat afremmen. Mama zijn, kan je vergelijken met iemand in de zee gooien, om het eens zo te zeggen. Het ene moment is alles rustig en van het ene op het andere moment spat het water langs alle kanten en is het storm op zee! (lees: slapeloze nachten, huilbuien, niet weten wat er in godsnaam scheelt, ziekenhuisbezoeken,…). Gelukkig maken we dat al bij al nog niet zo vaak mee. Waar heb ik me het meest van al moeten aanpassen? De onvoorspelbaarheid denk ik. Want ja, ik heb graag mijn leven gepland en enige voorspelbaarheid vind ik niet mis. En laat dat nu met een baby van nu al negen maand niet zo evident zijn 🙂 Maar nogmaals, we klagen niet!!! Want mijn dochter is een vrolijk mensje met een guitig lachje en een sterk willetje, zo merk ik nu al 🙂 Er zit ‘poer’ in, zoals we dat hier zeggen. En dat heb ik wel graag. 

En dat ze nu en dan eens haar keel openzet om iets duidelijk te maken neem ik er graag bij. Of als ze in haar bumbo zitje zit en haar opeens helemaal uitstrekt en met pruillip duidelijk maakt dat ze er geen zin meer in heeft, vind ik schattig. Wanneer ze bijna elke keer kaka doet wanneer ik op het púnt sta om te vertrekken en we dan te laat toekomen bij de onthaalmoeder, tja, een toonbeeld van stiptheid ben ik nog steeds niet denk ik 🙂 Maar kijk da’s de aard van het beestje 🙂

Moeder zijn, het overkomt je, je bent het, niemand kan je er op voorbereiden en als het er is dan is het toch 1 van de mooiste rollen die je kan invullen in je leven!