En vervolgens…

De drie laatste weken zijn ingegaan. Vanaf nu begin ik nu en dan de vraag te krijgen, of ik het zie zitten. Mensen wensen me ook succes en een goede bevalling. Ik vind dat wel lief. Ik sta er nu en dan bij stil maar ook niet te veel. Je weet niet wat er zal komen en hoe het zal verlopen. Ik hoop natuurlijk stiekem dat het zo is wat ‘ze’ zeggen: dat een tweede vlotter gaat. De eerste floepte er uit na negen uren. Een uurtje of vijf voor nummer twee en ik ben content.

De eerste bevalling was een ‘droom’. Eentje zoals in de boekskes. Weeën begonnen ’s nachts en kunnen bevallen zonder pijnbestrijding. Dat was één van mijn ‘doelen’. Geen epidurale. Ze bekeken mij nogal schaapachtig aan toen ik dat zei in het ziekenhuis. Ik vind het niet evident nee, een prik in je ruggenmerg. Voor mij is het nog steeds iets abnormaals inspuiten en dat kan niet zonder risico zijn (al zijn die wel erg miniem, dat weet ik wel). Geen paniek voor de epi-gebruikers! Het is veilig. Maar als het even kan, liever zonder. Ik hoop dan ook dat ik het terug een tweede keer kan. Soms twijfel ik daaraan. Er is iets van het onbekende dat mij niet afschrikt. Als ik niet weet wat komen zal, ben ik er minder bang van en zie ik het veel beter zitten dan iets dat ik al heb meegemaakt of weet van heb.

Ik weet nog dat ik na de bevalling duizend man sterk was. Je lijf draait op adrenaline. Enkele uurtjes slaap is ‘voldoende’ om de kraamtijd in het ziekenhuis te doorstaan. En ik heb daar van genoten. De maanden daarna stapte ik door het leven als kersverse moeder alsof het niets was. Alle kleine probleempjes vlotjes doorstaande, samen met D. Tot ik terug moest gaan werken en na 4.5 maand ziek thuisbleef. Als een geslagen hond. Een grote klop gekregen van de man met de hamer. Drie maanden thuis en drie maanden part-time werken zorgden ervoor dat ik terug even sterk alles terug kon opnemen. Nog beter dan voordien. Ik heb mezelf dan ook goed verzorgd en mij laten verzorgen wanneer het nodig was op de gepaste wijze. Daar denk ik soms aan. Maar niet te veel. We pakken het gelijk het komt.

Verder denk ik ook hoe mijn tweede spruit er uit zal zien. Zal het ook eentje zijn met donker zwart haar zoals Amber. Of misschien toch een rostje met flaporen 😉 Klein, groot, dik, smal? Zal het ook zo guitig lachen, zal het een vroege of late kruiper zijn, even spontaan als zus of helemaal anders van karakter? Blauwe heldere kijkers zoals Amber of donker zoals ik?

Ik verlang om Amber voor te stellen aan haar nieuwe broertje of zusje. Om haar te laten helpen met verzorgen, om haar de baby te laten vasthouden, het te knuffelen, te bedebbelen en te bekeppen.

We zijn er helemaal klaar voor! Nu nog de baby er vlotjes uit zwieren. Komt in orde 😉

 

“Ikke dlie jaal”

 

Voor het derde jaar op rij is er, ik kan nu al zeggen traditie gewijs, een echte bake-off op Amber haar verjaardagsfeestje. Het begon allemaal met ‘ik bak de taart zelf’ en ‘zal ik helpen en er ook eentje maken’. Uiteindelijk bakt iedereen die wil een taart. Een week of twee vooraf hoor ik hier en daar al geroezemoes over welke taart er zal gemaakt worden. De vraag wie wat zal doen en of ééntje wel genoeg zou zijn. Wagen ze zich aan een nieuw recept of houden ze vast aan een aloude voltreffer?

Dit jaar was het een mengeling van de twee. De ene besloot vol moed en lef een nieuw receptje uit. Die kwam er uit 1/3 van het formaat wat het zou moeten zijn 🙂 Maar de smaak was er wel. Er waren taarten die ik nog nooit had gezien of van gehoord had en er waren er die mij terug katapulteerde naar vroeger. Echte nostalgie.

IMG_0347

De havermout taart van mijn mama, zoals ze hem vroeger altijd maakte.

IMG_0346

De charlotte taart van mijn schoonmama

IMG_0342

Mijn kaastaart met limoen

IMG_0349

Moeder’s tweede stuk: zwarte woudtaart

IMG_0351

Zus haar bananentaart

Drie jaar zijn betekent, naast het 5 maal uitblazen van kaarsjes op verjaardagstaarten ook:

img_20160808_112627.jpg

  • Een eigen plekje mogen opeisen in de zetel. Dat is oftewel in het hoekje (ik geef ze geen ongelijk, ik vind het ook zalig daar) oftewel óp het hoekje.

img_20160805_094509.jpg

 

 

 

 

 

 

 

  • Kroontjes helpen maken. Hoewel het toch mama’s versie is die het haalt (of ik moest het in 100 stukken met plakband rechtstreeks op haar hoofd bevestigen, dit leek me geen optie).
  • Eten uit een groot bord met groot bestek.
  • Overal eerst willen zijn met de kreet ‘ikke dlie jaal!’. Van de trap gaan, op de trap gaan, naar het wc gaan, gewoon ergens naartoe gaan, voor de buggy stappen en vooral niet er naast (want alé, dat is toch zó 2-jarig-achtig).
  • De deur van de wc TOE doen bij de grote boodschap. Het is te wachten moeder tot ik klaar ben! Er treedt enige vorm van gêne op. Om dan na het schreeuwen van KLAAR! haar achterste zo ver mogelijk omhoog te duwen om het af te laten vegen. So far de gêne.
  • Onderhandelen gelijk de groten. ‘Amber éérst Pingu kijken en dan poep wassen, oké’? Terwijl ik het net andersom heb aangekondigd
  • Een lievelingsslip hebben. Eentje met aardbeien.
  • Nagels mogen lakken. Laten lakken natuurlijk. Het principe dat het moet eventjes drogen achterna, dat zal wel iets voor vier-jarigen zijn.

 

Lieve Amber, het was fijn om voor jou terug een geslaagd feestje te geven. Je doet ons elke dag verbazen. Ons vel blinkt van fierheid!

 

IMG_0341

 

 

 

 

Beeldschermtijd

cartoonmko_0

Beeldschermtijd is de tijd die je spendeert aan what else: beeldschermen. Niet alleen TV maar ook tablet, laptop, gsm.

Onze bijna drie jarige kleuter heeft een tablet.

Enfin, wij hebben een degelijke tablet gekocht en die kinder-proof gemaakt. Een stevig omhulsel, langs alle kanten beschermd + een soort doorzichtige folie aan de voorkant. Je kan hem op de grond gooien (werd al ‘getest’) en hij zal niet stuk gaan. Tenzij hij ongelukkig met beeldscherm op de hoek van de tafel zou belanden.

Het begon toen ze een stukje jonger was, met app’s op mijn gsm. Wat was dat toch geestig. Beestjes en diertjes, puzzeltjes enzovoort. Trots zijn dat ze al puzzeltjes kan schuiven, verbaasd zijn over hoe vlug ze al kan swipen. Algauw groeide een leuke interesse en bezigheid stilletjes uit tot een kleine ergernis (van mijn kant dan).

Wanneer de gsm in het zicht lag MOEST ze hem hebben. Eens ze hem te grabbelen had wou ze hem niet afgeven. Ze begreep er zich dan niet aan dat ze die ene keer wel mocht en de andere keer niet. Nu kan je zeggen, ze moet het maar leren en als moeder zegt dat het niet mag, dan mag het niet. Ik vond het niet echt duidelijk en maakte de keuze om alle app’s van mijn gsm te halen. Mijn gsm, geen speelgoed, alleen voor mama. Ondertussen weet ze dat al, het is al een eindje geleden. Er valt niets meer te rapen op de gsm.

Maar nu is er dus -tromgeroffel-: de tablet.

In het begin hadden we er een kinderproof-programma op staan. De krokodil. Amber kreeg de tablet, wij zetten het op de krokodil functie en meer dan spelen met de app’s die wij er op gezet hadden, kon ze niet. We konden ook een timer opzetten. Na bvb. 20 minuten was het finito. Enkele minuten voor tijd bereidde de app haar al voor tot ‘shut-down’ door nu en dan een wekkertje te laten zien. Tot het gedaan was. Enkel wij konden nog verlenging geven. Dat ging erg vlot.

Tot ze You Tube ontdekte. Of nee, tot wij het lumineuze idee hadden om You Tube te introduceren. Een wereld ging voor haar open. Vooral kijken naar Pingu vindt ze de max. Vroeger bekeek ze de afleveringen, die we opnamen, op tv. Nu konden we You Tube in schakelen, dan hoefde ze niet steeds dezelfde filmpjes te bekijken op tv. En eerlijk, als ouder altijd maar weer dezelfde filmpjes zien en horen…

Allemaal geen probleem. Al gauw hoorde ik andere geluidjes uit de tablet komen. Een swipe langs hier en een hit later had ze zich al een weg gebaand naar promotie filmpjes van speelgoed, kinder suprises, … Ik kan je zeggen, het zijn soms enorm ergerlijke en vervelende stemmetjes. Sommige zijn ook educatief en leren begrippen zoals groter, grootst, kleinst enz.  Toen ik ze zag zitten kijken, leek ze soms wel ‘hersendood’.

Tot ik op een bepaald moment stilstond met de hoeveelheid ‘beeldschermtijd’ ze eigenlijk kreeg. Je kan je niet voorstellen hoe vlug de tijd gaat op een tablet.. Of ja, je kan het misschien wel.. Het begon als: ik ga me even klaar maken en ondertussen krijgt ze de tablet. Of, ik ben wat moe en wil wat rusten, ze mag ondertussen wat tablet-tijd. Maar een half uurtje werd algauw een drie kwartier, een uur… En na een tijdje begon ze meer en meer naar de tablet te vragen. En niet enkel vragen: wenen en mini-driftbuitjes krijgen.

Wat me ook opviel: op een bepaald moment ging ze soms al de moeite niet meer doen om bij het opstaan haar te richten tot het speelgoed. Ik had de indruk dat haar speelgoed haar niet meer boeide en de tablet haar meer plezier verschafte… Het kon ook liggen aan het feit dat het speelgoed al een tijdje niet meer werd ‘vernieuwd’. Toen ze het doorhad dat ze toch geen tablet mocht, ging ze toch iets anders gaan doen, maar ik was de strijd en het geween erom beu.

Na wat opzoekwerk en nadenken + rekening houdend met haar leeftijd heb ik er de gulden middenweg wel in gevonden denk ik.

  • Het speelgoed werd gewisseld, een deel naar boven verhuisd en wat nieuwe dingen aangekocht
  • Er wordt nu gebruik gemaakt van een kookwekker (er bestaan vast ook app’s). Ze mag de tablet 1u per dag. Op schooldagen wordt dit meestal verdeeld in 2x een half uur. Vrije dagen/weekend, drie maal 20 min. Of hoe het uitkomt.
  • Ik probeer haar 5 minuten voor tijd te verwittigen dat het bijna gedaan is
  • De tijd die ze krijgt spenderen we soms ook samen, maar dan op de app’s (puzzeltjes maken, spelletjes,…)

Het werkt. De ene keer zal ze hem gemakkelijker afgeven dan de andere keer. Voorwaarde bij mevrouwtje is dat ze hem zélf mag uitdoen en wegleggen. Dat ze dat truckje gebruikt om toch nog die halve minuut langer te mogen, is wel grappig. Maar, ze begrijpt het, het is duidelijk omkaderd. Het nieuwe speelgoed werpt zijn vruchten af.

Ik probeer de tablet natúúrlijk op voor mij strategisch handige momenten te geven 😉 Op een schooldag is dat:

  • ’s Morgens: opstaan, eten, verfrissen en kleren aan, daarna: A. tablet, ik mij op het gemak klaar maken in de badkamer
  • ’s Avonds: wanneer ik kook, als ze er naar vraagt. Tenzij ze wil en kan meehelpen in de keuken.

 

Ik vond een goede website over beeldschermtijd. Ook in dit artikel vind je enkele links. Amber kijkt voorlopig weinig tot geen TV, tekenfilms interesseren haar precies niet. Het enige beeldscherm die haar momenteel interesseert is de tablet. Voor sommige is dit misschien belachelijk weinig, anderen vinden dit misschien al veel. Een uurtje, dat is nog te doen denk ik?

Hoe zit het bij jullie?

 

 

Jongleren

jonge-vrouw-die-met-haar-leven-jongleren-39867918

Zaterdag was een kut-dag. Slecht weer om te beginnen. Wat kan dat toch een invloed op mij hebben. Maar vooral lichamelijk voelde ik mij klote. Op en af misselijk en moe. Het komt en het gaat. Voeg daar zaterdag nog een slapeloze nacht aan toe op het werk en je hebt jezelf een moody pregnant woman.

En pas er van op van de deze 😉

De laatste tijd heb ik het gevoel dat we onze tijd als gezin wat verloren geraakt zijn. Dat we onze tijd moeten verdelen tussen allerlei moetens en willens, dat heeft iedereen. Wij hebben er nog bij dat ik 1 op de 2 weekends werk. Dat wil zeggen dat we logischerwijze 1 op de 2 weekends tijd hebben voor ons. En daar slaan we de bal soms mis. We kunnen beiden moeilijk nee zeggen en als gevolg worden onze vrije weekends volgepropt en opgeslorpt. Ik heb de regel voor mezelf, om geen vriendinnendates te plannen in het weekend. Enkel als we samen kunnen ergens naartoe gaan, wordt er toegezegd. Dat gaat dus over etentjes, familiebezoeken, … Daarnaast helpt Davy soms bij vrienden, en dan blijf ik uitzonderlijk alleen thuis met Amber. Tel daarbij nog de eigen klusjes thuis die moeten gedaan worden, het voetbal de zondagochtend en veel schiet er niet meer van over.

En dan begint het te knagen. Ik krijg het gevoel dat ik de ballen niet even hoog kan houden. Dat ons balletje helemaal onderaan bengelt. Gelukkig heb ik op school JAREN geleerd om aan zelfreflectie te doen (er in gestampt, echt) en zorgde ik ervoor dat er de zondagvoormiddag, want het voetbal werd afgelast, terug eens kon gedacht worden aan ons drietjes.

We trokken naar het zwembad. Stierekoud dat water (maar dat ligt aan mij, ik heb altijd koud, altijd) maar erg leuk. Daarna gingen we op restaurant, stopten thuis de kleine in bed en keken samen een film. Voor de eerste keer dit jaar genoten we van een kleine gezinsuitstap. Een zalige dag. Tegen 18u30 moest ik terug gaan werken, maar mijn batterijen waren alvast volledig opgeladen. Onze batterijen, eigenlijk.

Voorlopig heeft het nog zijn voordelen. Weekends werken = meer dagen thuis tijdens de week. Dat betekende slechts parttime onthaalmoeder voor de kleine, ik kan tijdens de week boodschappen doen buiten de spitsuren, ik kan de kleine veel brengen en halen naar school, gaan halen om thuis te eten over de middag… Ik heb eigenlijk wel genoeg tijd om af te spreken met vriendinnen gezien de meesten ook flexibele uren hebben. Maar ik vraag me soms af of ik het wel zal willen blijven doen, dat weekend werk. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen.

Voorlopig dansen de ballen terug even hoog en hebben we de komende twee weekends nog niets in de agenda staan!