Beeldschermtijd

cartoonmko_0

Beeldschermtijd is de tijd die je spendeert aan what else: beeldschermen. Niet alleen TV maar ook tablet, laptop, gsm.

Onze bijna drie jarige kleuter heeft een tablet.

Enfin, wij hebben een degelijke tablet gekocht en die kinder-proof gemaakt. Een stevig omhulsel, langs alle kanten beschermd + een soort doorzichtige folie aan de voorkant. Je kan hem op de grond gooien (werd al ‘getest’) en hij zal niet stuk gaan. Tenzij hij ongelukkig met beeldscherm op de hoek van de tafel zou belanden.

Het begon toen ze een stukje jonger was, met app’s op mijn gsm. Wat was dat toch geestig. Beestjes en diertjes, puzzeltjes enzovoort. Trots zijn dat ze al puzzeltjes kan schuiven, verbaasd zijn over hoe vlug ze al kan swipen. Algauw groeide een leuke interesse en bezigheid stilletjes uit tot een kleine ergernis (van mijn kant dan).

Wanneer de gsm in het zicht lag MOEST ze hem hebben. Eens ze hem te grabbelen had wou ze hem niet afgeven. Ze begreep er zich dan niet aan dat ze die ene keer wel mocht en de andere keer niet. Nu kan je zeggen, ze moet het maar leren en als moeder zegt dat het niet mag, dan mag het niet. Ik vond het niet echt duidelijk en maakte de keuze om alle app’s van mijn gsm te halen. Mijn gsm, geen speelgoed, alleen voor mama. Ondertussen weet ze dat al, het is al een eindje geleden. Er valt niets meer te rapen op de gsm.

Maar nu is er dus -tromgeroffel-: de tablet.

In het begin hadden we er een kinderproof-programma op staan. De krokodil. Amber kreeg de tablet, wij zetten het op de krokodil functie en meer dan spelen met de app’s die wij er op gezet hadden, kon ze niet. We konden ook een timer opzetten. Na bvb. 20 minuten was het finito. Enkele minuten voor tijd bereidde de app haar al voor tot ‘shut-down’ door nu en dan een wekkertje te laten zien. Tot het gedaan was. Enkel wij konden nog verlenging geven. Dat ging erg vlot.

Tot ze You Tube ontdekte. Of nee, tot wij het lumineuze idee hadden om You Tube te introduceren. Een wereld ging voor haar open. Vooral kijken naar Pingu vindt ze de max. Vroeger bekeek ze de afleveringen, die we opnamen, op tv. Nu konden we You Tube in schakelen, dan hoefde ze niet steeds dezelfde filmpjes te bekijken op tv. En eerlijk, als ouder altijd maar weer dezelfde filmpjes zien en horen…

Allemaal geen probleem. Al gauw hoorde ik andere geluidjes uit de tablet komen. Een swipe langs hier en een hit later had ze zich al een weg gebaand naar promotie filmpjes van speelgoed, kinder suprises, … Ik kan je zeggen, het zijn soms enorm ergerlijke en vervelende stemmetjes. Sommige zijn ook educatief en leren begrippen zoals groter, grootst, kleinst enz.  Toen ik ze zag zitten kijken, leek ze soms wel ‘hersendood’.

Tot ik op een bepaald moment stilstond met de hoeveelheid ‘beeldschermtijd’ ze eigenlijk kreeg. Je kan je niet voorstellen hoe vlug de tijd gaat op een tablet.. Of ja, je kan het misschien wel.. Het begon als: ik ga me even klaar maken en ondertussen krijgt ze de tablet. Of, ik ben wat moe en wil wat rusten, ze mag ondertussen wat tablet-tijd. Maar een half uurtje werd algauw een drie kwartier, een uur… En na een tijdje begon ze meer en meer naar de tablet te vragen. En niet enkel vragen: wenen en mini-driftbuitjes krijgen.

Wat me ook opviel: op een bepaald moment ging ze soms al de moeite niet meer doen om bij het opstaan haar te richten tot het speelgoed. Ik had de indruk dat haar speelgoed haar niet meer boeide en de tablet haar meer plezier verschafte… Het kon ook liggen aan het feit dat het speelgoed al een tijdje niet meer werd ‘vernieuwd’. Toen ze het doorhad dat ze toch geen tablet mocht, ging ze toch iets anders gaan doen, maar ik was de strijd en het geween erom beu.

Na wat opzoekwerk en nadenken + rekening houdend met haar leeftijd heb ik er de gulden middenweg wel in gevonden denk ik.

  • Het speelgoed werd gewisseld, een deel naar boven verhuisd en wat nieuwe dingen aangekocht
  • Er wordt nu gebruik gemaakt van een kookwekker (er bestaan vast ook app’s). Ze mag de tablet 1u per dag. Op schooldagen wordt dit meestal verdeeld in 2x een half uur. Vrije dagen/weekend, drie maal 20 min. Of hoe het uitkomt.
  • Ik probeer haar 5 minuten voor tijd te verwittigen dat het bijna gedaan is
  • De tijd die ze krijgt spenderen we soms ook samen, maar dan op de app’s (puzzeltjes maken, spelletjes,…)

Het werkt. De ene keer zal ze hem gemakkelijker afgeven dan de andere keer. Voorwaarde bij mevrouwtje is dat ze hem zélf mag uitdoen en wegleggen. Dat ze dat truckje gebruikt om toch nog die halve minuut langer te mogen, is wel grappig. Maar, ze begrijpt het, het is duidelijk omkaderd. Het nieuwe speelgoed werpt zijn vruchten af.

Ik probeer de tablet natúúrlijk op voor mij strategisch handige momenten te geven 😉 Op een schooldag is dat:

  • ’s Morgens: opstaan, eten, verfrissen en kleren aan, daarna: A. tablet, ik mij op het gemak klaar maken in de badkamer
  • ’s Avonds: wanneer ik kook, als ze er naar vraagt. Tenzij ze wil en kan meehelpen in de keuken.

 

Ik vond een goede website over beeldschermtijd. Ook in dit artikel vind je enkele links. Amber kijkt voorlopig weinig tot geen TV, tekenfilms interesseren haar precies niet. Het enige beeldscherm die haar momenteel interesseert is de tablet. Voor sommige is dit misschien belachelijk weinig, anderen vinden dit misschien al veel. Een uurtje, dat is nog te doen denk ik?

Hoe zit het bij jullie?

 

 

De truckendoos

Als je peuter de twee jaar is gepasseerd, dan wordt je de vraag gesteld of hij of zij al zindelijk is.

Het antwoord was twee weken geleden ‘nee’.

Al dat ge-pipi doen. Grote verzuchtingen van langs mijn kant.

Pipi op de vloer, in de zetel, op de kussens, in de broek. De ene kussensloop is uit de was (want ja op de kussens mikken, dat gaat wél natuurlijk) en de andere wordt al gezegend.

Overal. PIPI!

Dat zindelijk leren worden, daar zag ik dus echt tegen op!

Na een half uur zonder pamper rondlopen plaste ze vier keer op de grond en lag er 1 keer een hoopje…

Een ware ontdekkingstocht is het dan ook. Opeens vangt je neus een geur op, die niet afkomstig is van je airwick machientje…

Maar! Hah! Mama’s hebben zoiets wat ze noemen een groot probleemoplossend vermogen. Dus we gingen nadenken. Ten eerste werd er beslist om het potje even on hold te zetten. Na een tijdje werd het potje terug bovengehaald en in de living gezet.

Zonder resultaat.

Tot er me opeens iets te binnen schoot.

De bedoeling is, als er een plasje op het potje komt, dat je een mooie (sociale) beloning geeft. Dat zou aanmoedigen om de volgende keer terug op het potje te gaan. Dat wisten we natuurlijk al, maar het probleem was, dat A. niet bleef zitten op dat potje. Na twee seconden er terug af en na tien minuten op de grond…

Dus werd het potje voor de tv geïnstalleerd en werd er strategisch Uki opgezet. (Ja u leest het goed, Bumba is niet meer de enige in A. haar leven!)

Tijdens het Uki kijken kwam er een plas! Er werd zwaar overdreven met het applaus. Het potje werd eigenhandig en zo fier als een gieter door A. naar het toilet gedragen. Ze krijgt er nog een knuffel bij.

Nu kan ze het al langer ophouden, voelt ze het zelf aan en ook al is ze aan het spelen, naar het potje en hups…

Dus we zijn vertrokken zeker?!! Weer een stap in het opgroeien. De volgende is…naar school. *slik*

 

Friskie friskie

‘Gaat Amber naar Maya kijken?’

‘Bumbalu!’

‘Geen Maya? Of het zandkasteel?’

‘Bumba!’

‘Verdimme..’

Verslaafd zeg ik u, die kleine Bumbagroepie van mij. Ze staat op en het eerste wat ze me vraagt is: ‘Bumba kijken’. Vragen, zeg ik, zagen ja! Nu, het zou ikke niet zijn of er is geen structuurke aan verbonden. Eerst eten, dan kleren en dan Bumba. En dan kan ik op het gemakske naar de badkamer.
Het heeft lang geduurd voordat ze televisie keek. Ze was er niet echt in geïnteresseerd. Nu is ze al haar schade aan het inhalen. Ze mag hoor! Beperkt… Anders zou het niet goed zijn voor mijn zenuwen.. Maar ik moet bekennen. Ik heb hem toegelaten, die kleine clown. In het begin moest ik er echt niet van weten! Die ambetante clown met zijn spraakgebrek. Zijn Bumbalees (ja, zijn taaltje heeft een naam!):

Friskie friskie (koud), friskiebal (sneeuwbal), Nonnie (neen), cadeaukie (cadeau), noisy noisy (misselijk), wasdana? (wat is dat nu?), stappie stappie (stappen), velokie (fiets), tomtom (trommel), shojkie (warm),…

Eigenlijk moet ik toegeven dat ik Bumba wel leuk begin te vinden… Vooral omdat het eigenlijk perfect op maat is van mijn kleine peuter. Haar favoriete aflevering is Bumba in Afrika, aflevering 1. Bumba is bang van de leeuw, vind ze de max! Grappig eigenlijk.. Voor eventjes 😉

Bumbalu!
(Daaag!)

Rituelen

Een mens is een sociaal dier. We houden er van om nu en dan sociaal te zijn, evengoed om eens niet sociaal te hoeven zijn. Ale, dan spreek ik toch voor mezelf. Hoe zeer ik ook graag vertoef in het gezelschap van anderen, zo graag ben ik ook eens gewoon ‘alleen’. En dat wordt alsmaar zeldzamer 🙂 De tijd dat Amber in haar bedje zit, is meestal mijn ‘alone time’ en die begin ik nu ook meer en meer te gebruiken om lekker achter de computer te zitten.

Een mens is ook een ritueel dier. Ik ben niet origineel genoeg om er een andere benaming aan te geven. Velen doen hetzelfde als ze opstaan, als ze slapengaan, als ze in de auto stappen, als ze op het werk toekomen. Vaak zijn het ingebakken rituelen die je voor jezelf creëert en die je ook rust geven. Het gebeurt dan ook wel eens, als er iets die rituelen verstoort, je toch even van je melk bent. Of ben ik de enige die zo een structuurbeestje is? Dat is het! Structuurbeest!

Bij mijn twee jarige dochter is dit niet anders. Ik weet dat een bepaald ritme, structuur, haar herkenbaarheid geeft en daarbij ook veiligheid bied. Mama en papa hoeven daarbij ook niet echt hetzelfde ritueel of structuur te hebben. In grote lijnen wel maar de details vullen we natuurlijk zelf in. Zoals bij het opstaan en slapengaan.

Als Amber wakker is, haal ik haar uit haar bedje. Vroeger ververste ik onmiddellijk haar pampertje, om dan te eten. Maar dat was altijd zo een strijd. Wenen, van de verzorgingstafel willen kruipen. Echt, als je haar niet tegenhoud, ze kruipt er gewoon af! Voetjes achteruit en dan denkt ze ‘ik zie wel waar ik uitkom’.
We doen het nu anders. We kippen het raam om te verluchten, zeggen ‘tot straks beertjes!’ en gaan naar beneden waar we onmiddellijk samen eten. Zo worden we samen eerst wat wakker. We eten, zonder TV! (Ale de tv staat op, maar op één voor het nieuws). Ondertussen luister ik naar het nieuws. Zo ben ik toch een beetje mee met wat er op onze aardbol gebeurt (geen TV voor ons tijdens het eten. Geen bumba affairen of Kaatje toestanden op ons nuchter maag! Ik haat TV kijken tijdens het eten). Na het eten is het tijd voor verse pamper en kleren aandoen. Mama ruimt de tafel op en doet ook haar kleren aan en maak mezelf wat op. Douchen hoef ik niet meer te doen, dat deed ik al de avond voordien. Wat zorgt voor minder stress. Voor negen uur probeer ik aangekleed te zijn.

’s Middags proberen we zeker ten laatste tegen 12u30 te eten. Eigenlijk zou dat wat vroeger ‘moeten’ want ze zit dan soms pas rond 13u in haar bedje. Maar da’s het maximum. Ik probeer de laatste tijd om 12u30 klaar te zijn. Na het eten, is het tijd om te slapen. Ze vraagt er nu al zelf naar. Heeft ze genoeg dan zegt ze ‘slapen? Beertje?’.

‘Is beertje moe?’, ‘Gaan we eens naar de beertjes boven? Beertjes zijn ook moe en willen ook slapen, ze wachten op Amber’.
‘Beertje slapen!’, zegt ze. Huppeldehuppel is ze dan weg achter haar beer en hup naar boven is ze.
Dan begint ons slaapritueel. Venster dicht, rolluik naar benden, nachtlampje aan, Amber in bed. Dan neem ik alle beertjes bij mij (het zijn er momenteel 5. Dat is het maximum dat ik toelaat. Hangt het van haar af ze gooit al haar beren van op haar plankje in haar bed tot ze bedolven is, aja gezellig toch!). Ik ben dan niet zo op mijn gemak als er teveel liggen, dus 5.
Mama neemt alle beren bij zich. Amber legt haar al neer want ze weet wat er komt. Mama geeft aan elke beer een zoen en zegt ‘slaapwel schaap’ waarop ze dan de beer aan Amber geeft. Amber zegt dan ‘laapel shaap’. Zo gaat het verder met het andere schaap, het konijn, bumba, bumbalu en beer.
Dan zegt ze: ‘sharge!’ (dekentje voor al onze niet-westvlamingen onder ons :-)) Ik leg haar dekentje halverwege op haar. Ondertussen bestook ik haar met kusjes. ‘Neem maar de sharge’, zeg ik dan. Dan doet ze dit, wandel ik weg en zeg ‘slaapwel Amber’. ‘Love you’. (lollelaaalouuu zegt ze dan terug). Ondertussen doe ik de deur dicht. Aan de krakende trap hoort ze me naar beneden wandelen. Ze pratelt nog wat tegen haar beren. ‘Slaapwel bumba, mama, papa,…’ en valt in slaap. Meestal komt ze na een 2.5 uur wakker.

Slapen is leuk!

’s Avonds na het eten gaat ze vaak met papa in bad. Vanaf 19u krijgt ze haar fles melk. Ze vraagt er soms vroeger naar maar dat doen we bewust niet. Evenzeer drinkt ze het soms pas om 19u30. Ze weet dat het na de fles niet lang meer duurt eer ze naar bed gaat. Omstreeks 20u (of buiten het seizoen, net voor familie begint :-)) Na het spelen proberen we al een beetje samen op te ruimen. Daarna poetsen we de tandjes.

We zoeken de beer en beginnen aan ons ritueel…