Ouderzonden: #Hebzucht

gxtqhef

Avaritia (hebzucht – gierigheid)

Wat deel je nooit met je kind(eren)? 

Wat ik nooit met mijn kinderen deel… Nooit is zo een ‘extreem’ woord. Of hoe moet ik het omschrijven…

Laat ons zeggen dat het uitzonderlijk is, dat 1 van mijn kinderen in ons bed zal belanden. Wij staan er op dat onze kinderen in hun eigen kamer slapen. Waarom vind ik dat zo belangrijk. Ons bed is iets tussen Davy en mij. Wij maken daar geen gewoonte van omdat dat 1 van de enige plaatsen is waar wij ongestoord een gesprek kunnen voeren.

Wij doen vaak nog eens een klapke als we gaan slapen. Da’s soms niet zo lang. Maar toch. Of zo ’s nachts eens wakker worden, je nog eens draaien en de andere eens goed vastpakken. Of mijn koude voeten opwarmen tussen zijn benen. Liefst geen kinderen in ons bed.. Behalve als ze ziek zijn. Dan mogen ze al eens een kotske doen. Nog niet zolang geleden was dat jammer genoeg zo.. Of toen ze nog heel mini waren, en in slaap vielen toen ik ze borst gaf, ik liggend op mijn zijde, dommelde ik dan ook vaak even in..wat zalig was dat toch…

Ik deel ook echt echt echt niet graag mijn bord… Oh jee.. het is zelfs zo erg, als ik zie dat hun stukske vlees bijna op is, ik het mijne rapper opeet. Dan kunnen ze er niet meer achter zagen. Ik heb ooit eens eens stukje verstopt onder mijn puree, haha!

‘Mama heb jij nog een beetje?’ Nee sprotje, nee, alles is op’. En ja.. met een afgestreken gezicht eet ik de puree of shame zonder een greintje schuldgevoel op.

Mommy doesn’t share food. Ohja, jawel hoor. Tuurlijk deel ik mijn eten nu en dan. Maar meestal niet met mijn volle goesting.

Het gaat soms zo ver, als ik hun bordje zie, dat ik soms hoop dat ze het niet helemaal opeten, dan kan ik de rest binnen smikkelen.

Zeg me alsjeblieft dat ik niet de enige ben…

Advertenties

Terug naar de basis

Onlangs zeiden we tegen elkaar: dit wordt een lastige periode. Ja, het wordt inderdaad een lastige periode. Het ís ook een lastige periode. We hebben het nu over ons kleinste mormeltje. Die momenteel een beetje het centrum van ons bestaan lijkt te zijn. Een beetje overdreven natuurlijk.. maar veel draait rond hem. Hij is een goeie 15 maanden. Een zalige leeftijd. We lachen ons dikwijls krom. Hoe hij wiggelwaggelt door de living met een doosje inktpatronen, die hij gepikt heeft uit het schof waarvan hij weet dat hij er niet mag inzitten. En leutig dat het is. We zeggen vele keren ‘oooh’ als hij samen speelt met zijn zus. Er zitten ook verzuchtingen bij als hij weeral eens alles volgesmost heeft, de aarde van de plant heeft rondgegooid, voor de vierde keer zijn pamper vol heeft ge…, weent voor een onverklaarbare reden, wakker komt in het midden van de nacht, nét wanneer je de dag erop een vroege dienst moet draaien of wanneer je na een late maar om 23u in je bed bent gerold.

Er wordt hier vaak gepland in functie van hem. Vragen er vrienden of familie om iets te doen dan wordt dat automatisch gekoppeld aan: en wat doen we met Emiel. We staan er niet om te springen om hem in een ander (reis)bedje te steken, om dan laat uit te halen en naar huis te brengen. Het gebeurt, maar met uitzondering, want het geeft mij vaak een slecht gevoel. Al geniet ik ten top van de avond. Ik denk dan: hij had thuis in zijn eigen bedje kunnen liggen. Met als gevolg dat er zorgvuldig gepland en nagedacht wordt over onze uitjes. Het gebeurt dan ook vaak dat de ene thuisblijft terwijl de andere weg is. We hebben geen vaste babysit en doen enkel beroep op familie. Ergens naartoe gaan met een 15 maander is niet zo evident. Het hangt er ook van af waar je gaat. Een huis met iemand met kinderen is voor mij aangenamer dan een huis waar geen kinderen gewend zijn. En dan nog. Constant een peuter nahollen is niet echt een ontspannend uitje. Soms gebeurt het dat we ergens naartoe gaan maar hij is niet in zijn element. Hij is hangerig, of weent. Dan kijken we naar elkaar en ja, stappen we soms op.

Het is een keuze. Er zijn ook gezinnen waarvan kinderen overal meegaan op eender welk uur. Als dat werkt, waarom niet. Iedereen doet waar hij of zij er zich het best bij voelt.

Naast hem hebben we ook grote zus. En ik sta er op om ook met haar dingen alleen te doen. Zoals vandaag. Zij en ik, gaan zwemmen terwijl Emiel in de opvang is. Dat had ik zo geregeld. Het was zalig, een uurtje in het frisse (soms wat té frisse, brrr) sop wat ravotten en spelen en haar daarna afzetten in de turnles. Daarna een uurtje in de cafetaria koffie drinken en even relaxen. Wat gaat een uur toch rap!

We vallen terug op onszelf. Cocooning heet dat blijkbaar. Het is genieten maar ook verdomd knokken. Niets vanzelfsprekend nemen, goed plannen en tijd nemen.

Prioriteiten stellen.

Eentje gaan drinken ’s avonds, eens weggaan. Ik weet nooit de dag erop of ik fris man zal kunnen zijn of wat de nacht zal brengen. Als we dikke pech hebben komt hij wakker ’s nachts van een of andere tand die zit te duwen. Als we geluk hebben slapen we door (en dat is steeds vaker!) maar mijn ouder wordend lijf lijkt me soms wel eens te straffen wanneer ik volgens ‘haar’ te laat in mijn bed ben gerold.

En ja ook bloggen én ze lezen, vervalt wat op de achtergrond. Komt door mijn sjaal die ik heb gehaakt. Die had even voorrang, als ik deze winter nog een warme nek wilde hebben.

Ik ben zeker dat ik binnen een jaar, wanneer ik mijn twee pagadders naar school ga kunnen brengen, meer tijd zal hebben voor mijn vrienden en familie.

Momenteel ben ik voor sommigen wat verder weggerold. Maar ik ben niet weg hoor, zie je mij niet piepen daar in de verte? Als je even geduld hebt, kom ik er langzaam maar zeker wel terug aan.

 

 

Moest ik behang hebben…

Ik plakte ze er achter.

Alles ging goed. Maandag, de eerste dag terug naar school na een leuke maar vermoeiende periode. We zijn negen dagen weggeweest. Het laatste weekend van mei een weekendje weg met de schoonfamilie. De maandag erop een midweekje met het gezin naar Zeeland tot vrijdag en de zaterdag en zondag daarop zijn we ook niet thuis geweest.

Maandag dus terug school. D. terug naar het werk. Terug in de dagelijkse routine. Waar ik eigenlijk wel van hou (structuurbeestje, moi?). Ik haal ze over de middag om thuis boterhammen te eten zoals gewoonlijk.

Ze wil geroosterd brood, ze krijgt het. Ze wil choco, ze krijgt dat niet. Er is gemor en geneut. Ze kiest dan toch vlees voor erop en tomaten voor er bij. Halverwege wil ze kaas. Ze krijgt er geen, moet eerst haar vlees op eten. Na wat geween en gemor doet ze het. Ze is redelijk actief. Van tafel gaan, op tafel willen staan, terug aan tafel willen, water willen, geen water willen, …

Ze moet een ander kleedje aandoen. Ze heeft met tomaten gesmost. Alles af en dan begint het. Dat kleed niet willen aandoen. En het is tijd om te vertrekken naar school. Ze begint te stampen en te slaan. Ik zet ze in de hoek. Ze loopt er uit. Ik zet ze in de hoek. Ze loopt er uit. Enzovoort.. Ze vind het grappig. Ikke niet. Ik begin lichtjes te borrelen.

Ik weet dat ik rustig moet blijven. Dat ik ze zonder woorden terug moet zetten en dat ze het opeens zal snappen. Dat ze er uiteindelijk twee minuten in zal blijven en dat ze dan na een zoentje en knuffel terug een engeltje is, in plaats van een klein vervelend monster die niet wil luisteren en stampt en slaat. 

Ik krijg het en ze ziet het. Ze voelt het aan, ik word nerveus en ik kan het niet verbergen. Normaal kan ik dat wel maar nu.. iets met hormonen.

Ik verplaats ze naar de gang. Ze vind het grappig. Het is een spelletje. Tussendoor probeer ik dat verdomde kleed terug aan te doen. Het is al tien na 1.

Ze spuwt en slaat. Ik geef ze drie kletsen op haar poep, ik verhoog mijn stem, verplaats ze naar de andere gang.

En ik wéét dat dit niet de juiste manier is, dat ik niet goed bezig ben. Ik haat het dat ik ze kletsen heb gegeven. Ik geloof er niet in. Ik voel me ik-weet-niet-hoe schuldig.

Terug op de verzorgingstafel. Nog steeds geen succes. Ik zeg dat ze naar bed zal moeten en dat ze niet naar school zal mogen/kunnen gaan. We zijn tenslotte al bijna te laat. Ze zegt dat ze zal slapen. Ik probeer toch nog dat kleed aan te doen, ze stribbelt nog steeds tegen.

Ik ben nog steeds niet gekalmeerd. Ik word boos, hou ze onder mijn rechterarm vast en ga naar boven. Ik zet ze in haar bed, lichtje aan, rolluiken dicht, licht uit, deur toe en ga naar de kamer er naast.

Ze huilt. Ik moet mij vermannen. Ik voel mij schuldig over de kletsen, over mijn aanpak, over mijn ongeduld, mijn roepen.. Ik raap mezelf bij elkaar en ga rustig de kamer binnen. Ik geef haar de keuze. Slapen of naar school gaan. Ze wil slapen. Ik geef haar een zoentje en knuffel en doe dit rustig en beschaafd. Na 1 keer teruggaan valt ze in slaap.

Uiteindelijk slaapt ze drie uur en een half. Ze was dus op.

Na haar tuk haalt mijn moeder, die ondertussen op bezoek is, haar uit haar bedje. Had ik in alle commotie wel vergeten haar pamper aan te doen zeker…

Misschien kan ik de volgende keer Alexa haar tips in het achterhoofd houden.