Amber gaat naar school

Dat elke kleine pagadder naar school gaat, dat is normaal. Elk kind gaat naar school. Punt. Ik had dan ook niet gedacht dat ik er zo een spel van ging maken.

Het begon al een dag of drie vooraf. Ik kon de slaap niet vatten. Laat gaan slapen, wakker liggen… Door het slaaptekort verlies ik mijn focus, wordt ik wat bitsig, vergeet ik vlug,… Ik vond het al raar en kon het niet direct ergens aan linken. Behalve dan de hormonen, maar dat was het niet, ik voelde het. Als ik niet kan slapen dan stelt me dat direct ongerust…

Dag 1. De ochtend dat ze naar school gaat spring ik uit bed. Samen met Davy. Hij nam een dag verlof om mee te gaan. Opeens twijfelen we of we er wel goed aan doen om samen te gaan. Miljaar zeg.. Naarmate de ochtendminuten voorbijtikken.. Ik draai mezelf op.

Heb ik wel genoeg info gevraagd.

Wanneer gaat die bel weer?

Waar moet ik ze nu weer afzetten?

En halen?

Ik heb het gevoel niet genoeg voorbereid te zijn en dan heb ik stress.

A. trekt het zich niet aan en gaat gemakkelijk mee. Samen met papa. Wat ben ik blij dat hij meegaat. Als is het maar om moeder samen te rapen als ’t nodig is.

Bij de klas wordt er gesocialised met twee mama’s en een papa. Ik betrap mezelf erop hen met vragen te bestoken. Wanneer gaat de bel, waar moet je ze afzetten, waar haal je ze op.. Ze lijken het niet erg te vinden. A. gaat mee in de klas na dat we een zoen geven. We wandelen weg. Opeens valt haar frang en komt ze al wenend de gang terug ingelopen. Juf neemt haar wenend terug mee en ik, ik wandel weg en probeer tranen te bedwingen door schaapachtig te lachen…

Toen we ze terug gingen halen kwam ze uit de klas met muts en sjaal (hah! en NU wil je wel je sjaal dragen!) enal. We bestookten ze thuis met vragen terwijl ze waarschijnlijk gewoon op het gemaksje haar stuutjes wou opeten. Toen zei ze opeens.. ‘Aaron’.. En de eerste contacten werden gesmeed…

Dag 2: Ze lijkt het ganse epistel van gisteren al vergeten. Ze neemt haar ‘tassenboek’ en gaat gewillig mee in de auto. Opeens zie ik ze haar schoolkoeken opsmoefelen. Ik neem ze af en probeer haar duidelijk te maken dat dit de koekjes zijn voor in de klas. Maar met een krijsende peuter die schreeuwt, alsof je het laatste stukje voedsel afpakt dat ze ooit nog zal eten, kan je niet echt redeneren.. Alegow, denk ik, we zijn goed begonnen. Gelukkig is het maar twee minuten rijden met de wagen (ik moest erna nog ergens naartoe hoor) en stopt ze met wenen als ik ze uit de auto haal. Gelukkig want ik had geen zin om met een schreeuwende peuter de school in te wandelen. Deze keer wil ze haar boekentas niet aan haar kapstok hangen (aja die koeken é). En dan komen de traantjes. Gelukkig komt juf met haar juffenzintuig en neemt ze mee naar de klas, waarop ik wegwandel. Met elke stap die ik neem, verdwijnt haar geween op de achtergrond. En ik hoop dat het niet lang duurt. Maar dat zal wel niet.. Als ik ze ga halen zit ze op het bankje, lijkt ze tevreden, vertelt ze vanalles dat ik niet begrijp. Thuis aan tafel eten we soep en stuutjes en zegt ze: ‘Jade’, kindjes spelen…

 

De truckendoos

Als je peuter de twee jaar is gepasseerd, dan wordt je de vraag gesteld of hij of zij al zindelijk is.

Het antwoord was twee weken geleden ‘nee’.

Al dat ge-pipi doen. Grote verzuchtingen van langs mijn kant.

Pipi op de vloer, in de zetel, op de kussens, in de broek. De ene kussensloop is uit de was (want ja op de kussens mikken, dat gaat wél natuurlijk) en de andere wordt al gezegend.

Overal. PIPI!

Dat zindelijk leren worden, daar zag ik dus echt tegen op!

Na een half uur zonder pamper rondlopen plaste ze vier keer op de grond en lag er 1 keer een hoopje…

Een ware ontdekkingstocht is het dan ook. Opeens vangt je neus een geur op, die niet afkomstig is van je airwick machientje…

Maar! Hah! Mama’s hebben zoiets wat ze noemen een groot probleemoplossend vermogen. Dus we gingen nadenken. Ten eerste werd er beslist om het potje even on hold te zetten. Na een tijdje werd het potje terug bovengehaald en in de living gezet.

Zonder resultaat.

Tot er me opeens iets te binnen schoot.

De bedoeling is, als er een plasje op het potje komt, dat je een mooie (sociale) beloning geeft. Dat zou aanmoedigen om de volgende keer terug op het potje te gaan. Dat wisten we natuurlijk al, maar het probleem was, dat A. niet bleef zitten op dat potje. Na twee seconden er terug af en na tien minuten op de grond…

Dus werd het potje voor de tv geïnstalleerd en werd er strategisch Uki opgezet. (Ja u leest het goed, Bumba is niet meer de enige in A. haar leven!)

Tijdens het Uki kijken kwam er een plas! Er werd zwaar overdreven met het applaus. Het potje werd eigenhandig en zo fier als een gieter door A. naar het toilet gedragen. Ze krijgt er nog een knuffel bij.

Nu kan ze het al langer ophouden, voelt ze het zelf aan en ook al is ze aan het spelen, naar het potje en hups…

Dus we zijn vertrokken zeker?!! Weer een stap in het opgroeien. De volgende is…naar school. *slik*

 

Friskie friskie

‘Gaat Amber naar Maya kijken?’

‘Bumbalu!’

‘Geen Maya? Of het zandkasteel?’

‘Bumba!’

‘Verdimme..’

Verslaafd zeg ik u, die kleine Bumbagroepie van mij. Ze staat op en het eerste wat ze me vraagt is: ‘Bumba kijken’. Vragen, zeg ik, zagen ja! Nu, het zou ikke niet zijn of er is geen structuurke aan verbonden. Eerst eten, dan kleren en dan Bumba. En dan kan ik op het gemakske naar de badkamer.
Het heeft lang geduurd voordat ze televisie keek. Ze was er niet echt in geïnteresseerd. Nu is ze al haar schade aan het inhalen. Ze mag hoor! Beperkt… Anders zou het niet goed zijn voor mijn zenuwen.. Maar ik moet bekennen. Ik heb hem toegelaten, die kleine clown. In het begin moest ik er echt niet van weten! Die ambetante clown met zijn spraakgebrek. Zijn Bumbalees (ja, zijn taaltje heeft een naam!):

Friskie friskie (koud), friskiebal (sneeuwbal), Nonnie (neen), cadeaukie (cadeau), noisy noisy (misselijk), wasdana? (wat is dat nu?), stappie stappie (stappen), velokie (fiets), tomtom (trommel), shojkie (warm),…

Eigenlijk moet ik toegeven dat ik Bumba wel leuk begin te vinden… Vooral omdat het eigenlijk perfect op maat is van mijn kleine peuter. Haar favoriete aflevering is Bumba in Afrika, aflevering 1. Bumba is bang van de leeuw, vind ze de max! Grappig eigenlijk.. Voor eventjes 😉

Bumbalu!
(Daaag!)

De eerste keer

Voor diegene die denken iets ‘anders’ te lezen, ik hou je hier al tegen, het gaat over kinderen 😉

Met de kleine in mijn kielzog ging ik naar den Aldi. De voorraad water en melk moest aangevuld worden. De laatste tijd koop ik water en melk per 24 liter. Dan kan ik de boodschappen tussendoor met de fiets doen want dan heb ik niet zoveel mee. Vroeger sukkelde ik met volle fietsmand en twee volle zakken, één aan elke kant van het stuur + kleine achterop. Loodzware en grappige taferelen denk ik, je moest mij eens zien rijden zeg. Dat vollééédig ter zijde.

Als ik met de fiets ben is Amber gewoon van rond te lopen in de winkel. Als ik niet veel nodig heb, mag ze dingen in de zak stoppen en leert ze ook dat ze niet alles wat ze maar wil kan meenemen. In het begin was dat veel zeggen van ‘nee, terug leggen’. Nu is dat al veel minder.

Ooit liep ze met tomaten rond. Ik had nog tomaten. Hoewel ik weet dat ze die graag eet, moest ze die terugleggen. Ik stond al aan de kassa dus ik moest telkens terug gaan, de tomaatjes terug laten leggen en haar terug naar de kassa brengen. Ik ondervind dat zo weinig mogelijk reageren en gewoon de waren terugleggen, het beste werkt bij haar. Deze keer stond er een man voor mij aan de kassa. Die vond het erg grappig. Telkens ze naar de tomaten ging zei hij ‘mo kijk, kijk, zis weer weg hoor achter die tomaten, hohoh’. Waarop A. natuurlijk maar al te graag die verdomde tomaten ging gaan halen. Ik dacht in mezelf, zwijgt gij! En ik maar over en weer lopen om die tomaten terug te gaan leggen. Toen het zijn beurt was om af te rekenen hield de man eindelijk zijn mond en lagen die tomaten EINDELIJK voorgoed in de winkel.
(Nog nooit schreef ik een tekst waar zoveel het woord ‘tomaten’ in voorkwam.)

Enfin.

Nu moest ze dus in de kar. Het was onze eerste winkel scene waar ‘de mensen keken’. Ze wilde uit de kar, ze mocht niet, ze weent (nog schoon uitgedrukt), ze staat recht, ik haal ze uit om ze er terug in te wurmen. Alé, je kent het wel hé. Twee protesterende beentjes terug in de openingen van die kar proberen te mikken. Maar mijn kop mocht eraf dat ik haar ging laten rondlopen. Al stond ik daar de godganse dag. No way. Dus al spartelend en krijsend gaat het kind terug in de kar, moeder in schuim en zweet maar vastberaden tegenover een waardige vastberaden tegenstander. Uiteindelijk gaf ze het op en konden we verder doen met onze boodschappen. Het duurde eigenlijk niet lang maar ik kan je zeggen, als iedereen kijkt, dan lijken die paar minuten wel uren…

Rituelen

Een mens is een sociaal dier. We houden er van om nu en dan sociaal te zijn, evengoed om eens niet sociaal te hoeven zijn. Ale, dan spreek ik toch voor mezelf. Hoe zeer ik ook graag vertoef in het gezelschap van anderen, zo graag ben ik ook eens gewoon ‘alleen’. En dat wordt alsmaar zeldzamer 🙂 De tijd dat Amber in haar bedje zit, is meestal mijn ‘alone time’ en die begin ik nu ook meer en meer te gebruiken om lekker achter de computer te zitten.

Een mens is ook een ritueel dier. Ik ben niet origineel genoeg om er een andere benaming aan te geven. Velen doen hetzelfde als ze opstaan, als ze slapengaan, als ze in de auto stappen, als ze op het werk toekomen. Vaak zijn het ingebakken rituelen die je voor jezelf creëert en die je ook rust geven. Het gebeurt dan ook wel eens, als er iets die rituelen verstoort, je toch even van je melk bent. Of ben ik de enige die zo een structuurbeestje is? Dat is het! Structuurbeest!

Bij mijn twee jarige dochter is dit niet anders. Ik weet dat een bepaald ritme, structuur, haar herkenbaarheid geeft en daarbij ook veiligheid bied. Mama en papa hoeven daarbij ook niet echt hetzelfde ritueel of structuur te hebben. In grote lijnen wel maar de details vullen we natuurlijk zelf in. Zoals bij het opstaan en slapengaan.

Als Amber wakker is, haal ik haar uit haar bedje. Vroeger ververste ik onmiddellijk haar pampertje, om dan te eten. Maar dat was altijd zo een strijd. Wenen, van de verzorgingstafel willen kruipen. Echt, als je haar niet tegenhoud, ze kruipt er gewoon af! Voetjes achteruit en dan denkt ze ‘ik zie wel waar ik uitkom’.
We doen het nu anders. We kippen het raam om te verluchten, zeggen ‘tot straks beertjes!’ en gaan naar beneden waar we onmiddellijk samen eten. Zo worden we samen eerst wat wakker. We eten, zonder TV! (Ale de tv staat op, maar op één voor het nieuws). Ondertussen luister ik naar het nieuws. Zo ben ik toch een beetje mee met wat er op onze aardbol gebeurt (geen TV voor ons tijdens het eten. Geen bumba affairen of Kaatje toestanden op ons nuchter maag! Ik haat TV kijken tijdens het eten). Na het eten is het tijd voor verse pamper en kleren aandoen. Mama ruimt de tafel op en doet ook haar kleren aan en maak mezelf wat op. Douchen hoef ik niet meer te doen, dat deed ik al de avond voordien. Wat zorgt voor minder stress. Voor negen uur probeer ik aangekleed te zijn.

’s Middags proberen we zeker ten laatste tegen 12u30 te eten. Eigenlijk zou dat wat vroeger ‘moeten’ want ze zit dan soms pas rond 13u in haar bedje. Maar da’s het maximum. Ik probeer de laatste tijd om 12u30 klaar te zijn. Na het eten, is het tijd om te slapen. Ze vraagt er nu al zelf naar. Heeft ze genoeg dan zegt ze ‘slapen? Beertje?’.

‘Is beertje moe?’, ‘Gaan we eens naar de beertjes boven? Beertjes zijn ook moe en willen ook slapen, ze wachten op Amber’.
‘Beertje slapen!’, zegt ze. Huppeldehuppel is ze dan weg achter haar beer en hup naar boven is ze.
Dan begint ons slaapritueel. Venster dicht, rolluik naar benden, nachtlampje aan, Amber in bed. Dan neem ik alle beertjes bij mij (het zijn er momenteel 5. Dat is het maximum dat ik toelaat. Hangt het van haar af ze gooit al haar beren van op haar plankje in haar bed tot ze bedolven is, aja gezellig toch!). Ik ben dan niet zo op mijn gemak als er teveel liggen, dus 5.
Mama neemt alle beren bij zich. Amber legt haar al neer want ze weet wat er komt. Mama geeft aan elke beer een zoen en zegt ‘slaapwel schaap’ waarop ze dan de beer aan Amber geeft. Amber zegt dan ‘laapel shaap’. Zo gaat het verder met het andere schaap, het konijn, bumba, bumbalu en beer.
Dan zegt ze: ‘sharge!’ (dekentje voor al onze niet-westvlamingen onder ons :-)) Ik leg haar dekentje halverwege op haar. Ondertussen bestook ik haar met kusjes. ‘Neem maar de sharge’, zeg ik dan. Dan doet ze dit, wandel ik weg en zeg ‘slaapwel Amber’. ‘Love you’. (lollelaaalouuu zegt ze dan terug). Ondertussen doe ik de deur dicht. Aan de krakende trap hoort ze me naar beneden wandelen. Ze pratelt nog wat tegen haar beren. ‘Slaapwel bumba, mama, papa,…’ en valt in slaap. Meestal komt ze na een 2.5 uur wakker.

Slapen is leuk!

’s Avonds na het eten gaat ze vaak met papa in bad. Vanaf 19u krijgt ze haar fles melk. Ze vraagt er soms vroeger naar maar dat doen we bewust niet. Evenzeer drinkt ze het soms pas om 19u30. Ze weet dat het na de fles niet lang meer duurt eer ze naar bed gaat. Omstreeks 20u (of buiten het seizoen, net voor familie begint :-)) Na het spelen proberen we al een beetje samen op te ruimen. Daarna poetsen we de tandjes.

We zoeken de beer en beginnen aan ons ritueel…

Feestjeeeuh!

IMG_3389

Wat hadden wij zaterdag een geslaagd verjaardagsfeest! Ik zal je vertellen wat ons ‘concept’ is. Eerst en vooral begin ik bij Amber haar eerste feestje. Wat hadden wij voor ogen voor haar eerste verjaardag? Het eerste wat wij bedachten was, dat we die taart toch zéker zelf wilden maken. Voor ons geen speciale foto taart of thema taart. Niet slecht hoor die dingen, zeker niet. Maar wij houden wel van zo veel mogelijk zelf maken. Ook bij etentjes proberen we dit te doen. Deze keer gingen we dus absoluut de taarten zelf maken. Ik maakte de eerste keer een frisse kaastaart met een laagje frambozenconfituur. Davy maakte een opgevulde biscuit met vers fruit. En daar begon het concept. Ik weet niet meer wie het eerst vroeg, maar opeens vroeg iemand van de familie (ik denk dat het mijn schoonmoeder was) of ze ook een taart moest maken. Want ze zag dat wel zitten. Maar natuurlijk! Doe maar!

Toen dit aan mijn moeder haar oren kwam, wou zij natuurlijk ook haar steentje bijdragen. En ja, mama bracht haar havermouttaart en haar pudding met speculoos mee. (voor mij nostalgie! Ze maakte die pudding in zo een tupperware vorm, die je dan omdraait en bovenaan staat er dan een tekeningetje in. De havermouttaart aten wij ook heel dikwijls als kind.)
Davy bakte ook nog wafeltjes voor bij de koffie, en maakte haar eerste verjaardagskroontje (ik had er ook eentje maar de gasten mochten het schoonste kiezen en ik had verloren! snif!)

Dit jaar was het dus al vanzelfsprekend dat schoonmama en mama elk een taart zouden bakken. Mama kwam af met twee stuks:

Een miserable
IMG_3415

En een petit-beurre taart
IMG_3414

Schoonmama koos ervoor om ook voor nostalgie te gaan, van haar tijd met de kinderen, en maakte een charlotte taart:
IMG_3417

Ik maakte een rabarbercake met amandeltopping
IMG_3416

En Davy maakte zijn fruitbiscuit
IMG_3418

Enkele dagen voordien worden de boodschappen gedaan. De ochtend zelf wordt er wat oppervlakkig gepoetst. We haalden nog op het laatste een partytent en tafellaken en we versieren de boel.
IMG_3391

IMG_3395

Als de aperitief voorbij is, wordt Amber op haar stoeltje gezet met haar (dit jaar mega- kroon) en worden de taarten 1 voor 1 met elke evenveel aandacht gepresenteerd. Het kaarsje wordt al dan niet door Amber uitgeblazen terwijl mama met 1 hand aan het filmen is en met de andere hand foto’s neemt. Ondertussen wordt er gekonkelfoesd aan tafel.

‘Wie heeft deze gemaakt?’
‘ooh, mmm welkeen is dat? Wat zit daar in?’
‘hoh, ik ga van allemaal maar een klein stukje eten want ik wil ze allemaal proeven’
‘hah! gelukkig want ik ging bijna dezelfde maken!’
‘hmmm hmmm welk recept is dat?’
‘maar alé charlotte, ken jij dat nu niet?’
‘mo kijk, ’t is just eentje van de bakker’

Alle taarten worden op tafel gezet. Borden worden heen en weer verschoven. Iedereen deelt stukjes aan elkaar uit.
Leuk, zo’n sharing feestje!

Nieuw dit jaar was, dat Davy en ik het zo gezellig vonden dat we niet wilden dat het zo vlug al voorbij zou zijn. Daarom besloten we last minute een BBQ te houden. Het was prachtig weer. We hielden het op een pistolet met gebakken ajuintjes, een braadworst en/of (zelfgemaakte) hamburgers. Terwijl ik in de keuken stond, kwamen de helpende handen. Terwijl iemand er op toezag dat iedereen buiten voorzien was van drank, gooide ik alle ingrediënten bij elkaar. Schoonbroer en schoonzus sloegen de handen in elkaar en vormden het gehakt tot lekkere burgers.

Ondertussen stond Davy aan de BBQ. Aten we ons buikje vol en was het tegen iets na tienen toen de laatsten naar huis vertrokken.

En hoewel ik dan echt uitgeput en ‘deran’ ben, verlang ik zeker al tot volgend jaar voor een nieuw familie/verjaardags/sharing feest!

IMG_3413

‘Oooh!’, zei ze

Een dier is een dier, zo moet ze gedacht hebben.. Waar maken jullie nu eigenlijk zo een spel van??

Laat ik beginnen bij het begin.

We zijn op reis geweest! Ja, op reis, ik, D. en de kleine. Naar het buitenland. Jaja!
Nee, stel u er niet veel van voor. We zaten in het Vennenbos, Landal Greenparks, net over de grens in Nederland. Mocht ik een scheet gelaten hebben ze zouden het rieken thuis. Reizen naar Amerika, Spanje, Italië en de côte d’ Azur zit er (voorlopig) niet meer in. Al dat getsjool met materiaal, voorraad pampers en vanalles zien we niet echt zitten. Daarom kiezen we voor het goedkopere alternatief en gaan we buiten seizoen naar Landal. We boekten een eindje vooraf waardoor we al 6 weken aan het uitkijken waren naar ons uitje. Tot we twee weken voordien zagen dat hetzelfde verblijf opeens 170 euro goedkoper stond. Tevergeefs probeerden we die korting nog uit hun beuzen te pierelen maar het was geen avance. Volgend jaar doen we eens gek, en boeken we twee weken voordien, waar er nog plaats is. Ja, wij zijn nogal waaghalzen zenne!

Anyways, goed volgeladen komen we toe in het park, vlotjes geraken we binnen en we maken een verkennende wandeling. Ons huisje is zoals je het wel kent, kotje naast kotje, allemaal hetzelfde maar proper, degelijk en alles wat je moet hebben. Een aparte kamer met een bed voor A., aangepast speelgoed was aanwezig (wat erg handig was!), eetgerief voor haar enz. Qua koffiemachine stond er een senseo maar daar zijn we geen zo een fan van. Er stond geen koffiezet maar de ‘maatbeker’ waar de gemaakte koffie inkomt (hoe noem je dat eigenlijk?) stond er wel. Raar. Er stond wel een waterkoker maar geen koffiefilterdinges om water door te gieten. Dat zijn we dan maar gaan kopen.

Onze week werd al gauw volgepland met wandelingen en uitstapjes + elke dag gaan zwemmen naar het subtropisch zwembad, ofcourse. Dat was trouwens geweldig want er was erg weinig volk die eerste week na de paasvakantie.

1 Van onze uitstapjes was naar ‘dierenrijk’. Een geweldig park waar je heel dicht bij de dieren kan, een meter van een grote arend kan staan, tussen de apen kan wandelen die op je schouder springen, door het vogelrijk wandelen waar ze rond je oren vliegen en in principe kan aanraken. Bij het olifantenverblijf kunnen, een jonge ijsbeer in het water zien spelen twee meter voor jou, enz. D. en ik, we waren precies kind (ok ik dan misschien het meest) maar kijk, ik was echt onder de indruk. En A., die was hier en daar wat aan het rondzien maar echt onder de indruk kon je ze ook niet echt noemen. De hevigste emotie die ze uitte was toen de maki haar cracotje afpakte. Wij ondertussen: ‘kijk! Een beer!, En kijk daar, een kameel, en kijk daar, een buffelachtig/ezelvormig beest!’. Maar het kon haar niet al te veel bommen.

Ze stapte wel flink rond. Toen zag ze een duif, wees ze met haar vinger, draaide laaiend enthousiast haar hoofd alsof ze het zevende wereldwonder had gezien en zei: ‘oh’!!’

Gelukkig, haar entree was voor niets 🙂