10 Jaar

Tien jaar zijn we vandaag samen. Gek hoe je dan denkt, waar is de tijd. Soms voelt het aan of het gisteren was. Ik heb vandaag al meerdere malen de tijd zitten terugdraaien in mijn hoofd. Over hoe het eigenlijk allemaal toevallig was en eigenlijk ook goed uitgedraaid is. Raar om zeggen, maar dat is wel zo als je weet dat wij elkaar leerden kennen via het internet.

Toen ik Davy leerde kennen had ik mezelf gezworen om geen relatie meer te hebben. Ik had er even genoeg van. Na 4.5 jaar wilde ik gewoon alleen zijn.

Ik had een internetpagina, op ‘redbox’. De voorloper van Tinder? Daarmee kan je het misschien vergelijken. Maar simpeler, denk ik. Een profielpagina, een of meerdere foto’s, een beschrijving van jezelf. Mijn voornaamste reden om die te hebben, eigenlijk de enigste reden, was om rond te neuzen op andere pagina’s. Ik plaatste er ook gedichtjes op (I know…) en teksten. Telkens kreeg ik verzoeken van jongens die mijn msn adres vroegen om dan te chatten. De pagina zelf daar kon je enkel berichtjes heen en weer mee sturen. Ik blokte dit altijd af, dat chatten. Geen zin had ik in al dat gezever en gepalaver dacht ik. De meesten drongen aan en dan moest ik er nog minder van weten.

En dan was hij daar, 1 van de zovelen die een berichtje achterliet. Na enkele berichtjes heen en terug vroeg hij zoals de anderen mijn msn adres om te chatten. En weer stuurde ik terug dat ik dit niet gaf, omdat ik geen contact wou. Maar hij was anders dan de rest. Hij zei dat hij dit begreep en dat hij dit respecteerde.

En toen was het hek van de dam… Omdat hij de enige was die niet aandrong, gaf ik toch toe. Dat resulteerde in drie maand chatten, weg en weer geven van enkele fotootjes om uiteindelijk op een eerste date te gaan. Na de eerste date kwam er een tweede en dan was het koekenbak.

Nog geen jaar later gingen we samenwonen, twee jonge snotters (19 en 20) om vijf jaar later een huis te kopen en het jaar daarop een gezin te stichten. Een dochter en een zoon later ben ik nog altijd zottecontent dat hij naast mij staat.

We zitten op dezelfde golflengte. Meestal denken we hetzelfde over een bepaald onderwerp hebben we dezelfde smaak. Hoe zal ik dat zeggen. We vinden elkaar in een gesprek. Wij maken zelden ruzie. Bijna nooit. Ik herinner mij 2 ruzies in al die jaren. We discussiëren wel eens over iets maar we komen eigenlijk goed overeen. Ale, al een chance 🙂 Ook over de opvoeding van de kinderen hebben we weinig meningsverschillen. Natuurlijk zijn die er wel. Maar niet in die mate dat ze zo hard van elkaar verschillen.

We kunnen goed praten. Dat zal dan waarschijnlijk een grote reden zijn waarom er hier niet vaak geruzied wordt. We praten dingen uit, respecteren elkaars mening en kunnen gewoon goed met elkaar om.

Hij is eigenlijk de perfecte man voor mij.

Hij is superhandig. Hij kan veel en heeft hier al veel gedaan in ons huis. En toegegeven, ik heb twee linker handen. Hij heeft inzicht. En ja, ik niet 😀

Hij is slim. Hij is verstandig en dat siert hem. Hij kan bijvoorbeeld enorm goed hoofdrekenen. Ik vind dat sexy, ik kan het niet helpen 😀

Hij is grappig. Hij is de grappige, ik ben eerder de serieuze. En dat trekt mij in hem aan. Hij kan zo een situatie ombuigen gewoon door zijn manier van doen. En als hij 1 van zijn ‘dansjes’ showt, ja dan kan ik gewoon niet meer…

Hij is de ideale papa. Hoe hij bezig is met de kinderen, ik wordt er week van. Ik zou uren kunnen toekijken hoe hij met hen bezig is. Hoe Emiel op zijn borst ligt te slapen of hoe hij met de oudste speelt. Hij neemt volop zijn verantwoordelijkheid en zijn gezin komt op de eerste plaats. Zijn kinderen zijn zijn alles. En daarom is hij ook mijn alles. Ik probeer niet de melige toer op te gaan maar da’s moeilijk bij zo een logjes 😉

Hij kan het enorm goed uitleggen. Ik hoor hem graag bezig. Hij kan zo in een groep staan en beginnen vertellen. Dan ben ik hem soms aan het afloeren. Dan krijg ik soms binnenpretjes en muis ik hem af. Hoe hij vertelt en de manier waarop. Het is iets dat ik niet zo goed kan. Het uitleggen. Misschien dat ik daarom liever schrijf. Eens hij begint dan is hij ook moeilijk te stoppen 🙂

Hij is enorm sociaal en heeft mensenkennis. Hij zou praten tegen een steen. Hij weet ook áltijd wat gezegd. Dat op zich vind ik al een kunst. Hij kan mensen ook goed inschatten.

 

Alles samen. Hij heeft het. En het allerbelangrijkst, ik heb hem.

The wish list

Een blogje van Carrie gaf mij inspiratie voor deze blog. Het gaat deels over ‘de kleine dingen’ die je doet voor elkaar en het zijn net deze dingen die ervoor zorgen dat een relatie blijft duren. Bij mij toch 🙂 Zo vroeg D. deze week of ik eens een halve kip wilde halen, zo eentje van uit de oven. Het mocht gerust van de Spar komen. Liefst met een bokaaltje hak appelmoes mousseline en patatjes. Donderdag ging ik boodschappen doen. Er is een soort ‘wish list’ ontstaan die ik bijhoud ivm de vraag ‘gaan we dát eens eten?’ Een kipje van de markt is lekker, maar geen haar op mijn lijf die er aan dacht om die halve uitgedroogde kip te kopen die trouwens ook erg duur uitvalt. De smartphone werd geraadpleegd, google en hoe kan het ook anders dat Jeroentje klaarstond met een goed recept. Mijn talenten als time-manager (soms ver te zoeken maar nu en dan lukt het) werden terug op de proef gesteld. Graag wou ik voor mezelf en onze dochter verse appelmoes maken en daarbij moesten de patatjes nog gesneden worden. Die dag moest ik werken tot 12u, tegen 12u30 de kleine halen van de opvang, in bed stoppen en om 15u15 vertrok ik pas naar de winkel (de middagdut..). Om 16u moest ik aan de kip beginnen rekening houdend met de kooktijd. Terwijl de kip in de oven zat werd er ‘vier uur dertigtje’ gegeten, was uitgehangen samen met de dochter (die heel flink en schattig de wasspelden aangeeft :-)), wat opgeruimd, appelmoes gemaakt en nu en dan in potten geroerd. Bij thuiskomst van zijn werk konden we bijna direct eten. Na het eten bleek de oorlog terug uitgebroken en was de keuken blijkbaar ontploft, moest de kleine nog in bad en moest D. nog naar het huis, wat anders, gaan werken. Toen ik beneden kwam met de kleine was het al terug tijd voor haar fles en moest de keuken nog opge.. Toch niet, dat had hij al gedaan 🙂

De laatste tijd lopen we elkaar voorbij met ons werk, de zorg voor de kleine en de werken in ons huis. Het is telkens een soort aflossysteem waar we zelden een gaatje vinden om bij elkaar te zijn. ’s Avonds als we gaan slapen, om 21u30-22u zijn we beiden bekaf. Al twee maand en half leven we naast elkaar. Gelukkig is het einde in zicht…

Geven en nemen en de kleine dingen doen het werken denk ik 🙂 Dure cadeau’s, constant smsen en bellen is niet aan ons besteed. Hoewel de druk op de ketel soms wat stijgt.. die zal verdwijnen zijn als we terug in ons eigen huis kunnen. My god ik verlang!!

Staan nog op de wishlist:

Koeientong in tomatensaus, eend, stoofvlees met frietjes,…

Stoeferij

Ik heb wel een aantal dingen waarover ik kan stoefen. Jaja, en dit ga ik nu eens lekker doen.

* Ik heb een zuid gerichte tuin. Oké, ’t is een klein gegeven, maar toch wel belangrijk. Wij kunnen van ’s morgens tot ’s avonds continu genieten van de zon op ons smoel, en dat op ons eigen terras. Het hoeft vernieuwing, ons terras, maar daar denken we niet aan als we in de zomer bijna dagelijks buiten eten, in of uit de zon. Daarachter ligt nog een tuin van perfecte afmeting met weinig onderhoud. En als je er zit, waan je je niet in het stad, en hoor je zelfs de vogeltjes weelderig fluiten en een badje nemen in het grondeke water dat staat in de ton verderop. Genieten! En bovenal, ’t is allemaal van ons! (Alegow, binnen een jaar of 28)

* Een wolk van een dochter die de klok rond slaapt, goed eet en altijd welgezind is.

* Een kanjer van een wederhelft die volop zijn verantwoordelijkheden neemt. Een toegewijde vader, een manusje van alles, een werker, een handige Harry én een poetswonder. Zo kom ik gisteren thuis van een 11 uren dagje werken. Is de haag geschoren, de vaatwasser geleegd en gevuld, de beneden opgeruimd en gepoetst, de zetel gestofzuigd én deed hij nog wat kleine boodschappen. Op zijn vrije dag. Verder staat hij bijna altijd op voor de kleine en blijf ik meestal nog wat liggen. Omdat ik geen ochtendmens ben, en hij wel.

* Een goede vriendenkring. Mijn madammen, ik zou ze voor geen geld ter wereld kunnen missen. Een bendeke van drie, ik en twee vriendinnen die al meegaan van het derde middelbaar. We spreken nu en dan af en dan gaan we drie uur naar de sauna, met twee flessen cava mee. Vrijdag was het zover. Daarna gingen we uit en kwam ik om 3u30 thuis. En in Juni staat de date gepland met mijn andere madammen van ’t school. Nog iets om naar uit te kijken! Ze zijn ook mijn steun geweest toen ik het even moeilijk had.

* Een leuke job, waar de tijd vliegt en ik te horen kreeg dat ik er meer uren mag doen en dat ik er mag blijven. Yeah!

* Toffe schoonfamilie, waar het heel goed mee klikt. Als ik sommige anderen hoor over hun schoonouders of schoonzussen krijg ik soms compassie. Wij daarentegen gaan met plezier bij elkaar over de vloer en organiseren etentjes bij elkander.

Tot zover mijn stoeferij ;-))