La mouscronnoise

Na een deugddoende wandeling zaterdagmorgen op de dijk van Koksijde, besloten we om iets te gaan eten. Het eerste restaurantje was volledig gereserveerd. Jammer, het zag er zo leuk uit. Het tweede dat we tegen kwamen, leek ons wel iets dus we gingen binnen. Hmm, 12u gepasseerd en geen volk. Het rook er ook wat raar. Ik zei al direct tegen D., dit gaat niets worden. De serveuse kwam al op ons af om ons een tafel toe te wijzen. We gaven het voordeel van de twijfel en we plaatsten ons aan het vensterraam aan de tafel waar op stond ‘gereserveerd’. Achteraf gezien was dit misschien wel een luizige truck om mensen te laten geloven dat dit wel degelijk een geliefd restaurantje is regio Koksijde!
Niet dus.
Ik bestel rode poon op zijn provençaals, maar liefst met iets anders dan frieten. Terwijl we wachten op het eten, besluit ik A. haar pamper te verschonen. Gezien er alom kinderstoelen aanwezig zijn denk ik dan dat er ergens wel een plaatsje zal zijn waar dit kan. Want dan redeneer ik dat kindjes in een kinderstoel, meestal nog een pampertje dragen, niet? Ge voelt mij al afkomen dat er in het toilet niets voorzien was. Tja dat gebeurd nog wel eens he. Ik vraag of ik haar luier kan verschonen op de bank in een hoekje, waar toch al in de verste verte geen kat zit.
Nee, zeggen ze, dat zal niet gaan.
Ik stond daar met mijn kleine in mijn armen. Euh, daar, op de bank? Probeer ik nog? Maar nee, ik mocht afdruipen. Ik terug naar mijn tafel waar ik al lichtjes geïrriteerd D. vertel wat er net gebeurde. Toen ze het vroegen aan de chef zei die nog ‘en ook, het eten is klaar’.
Brave mensen zoals we zijn, besluiten we gewoon te eten en er niet veel meer van te zeggen. Ondertussen horen we de discussie in de keuken met de serveersters over een uitklapbare ververstafel en de chef zijn argument dat dit niet brandveilig is. We werden vanaf dan ook geviseerd en er werd precies over ons gepraat.
Het eten.
Jah lap! Toen ik mijn bord voor mijn neus kreeg, wist ik het al. De provençaalse saus was alles behalve vers. De rode poon stonk en smaakte vies plus hij was niet genoeg gebakken. Ik zat daar maar te draaien in mijn bord en natuurlijk kan je wel van mijn gezicht aflezen dat ik liever zat te kotsen dan dat ik dit naar binnen zou spelen. ‘Gelukkig’ had A. niet veel honger en kon ik wat van haar half kieken opeten. Hoewel het kieken ook geen eer werd aangedaan. Het was niet vers, en de saus erbij was uit een pakje. Het kiekske had moeten weten dat hij zo ging eindigen, hij had al zelfmoord gepleegd in zijn ei.

Toen de serveerster vroeg of het gesmaakt had, zei ik resoluut, sorry maar nee het heeft niet gesmaakt. Waarom niet? Zei ze. Waar moet ik beginnen dacht ik. Was het de vis? Ja, het was de vis, en de saus, eigenlijk het geheel. Was de pasta goed? Vroeg ze dan nog. Buiten het feit dat ze de pasta bij de buren moest halen met haar ijzeren kommeke omdat ze dat niet hadden, was hij dan niet goed gekookt ook, maar dat bespaarde ik haar want ik zag dat ze wel probeerde te achterhalen wat er nu juist fout was.
De andere serveerster met hoge sleehakken en ver uiteggroeide valse nagels kon het waarschijnlijk geen bom schelen, maar die ene, die zat er toch nog een beetje mee in, denk ik.

Wat vind ik dat toch verschrikkelijk! Slecht gaan eten, 50 euro de vuilbak in en met honger naar huis rijden. Na ons tripje keek D. eens op tripadvisor, en inderdaad, slechte revieuws alom. Hadden we dat maar eerder gedaan!

Advertenties

Writing by numbers

* Een uur en dertig minuten duurde het om gisterenavond alle blogs te lezen die ik al enkele weken niet meer heb gevolgd. Ja, zo ben ik dan wel. Ik kan er niet gewoon eentje overslaan, want ik ben veel te nieuwsgierig en ik wil ‘mee zijn met den draai’ + het zijn nu eenmaal stuk voor stuk leuke schrijfsels. Nu weet je dus ook waarom facebook zoveel uurtjes in beslag nam toen ik het nog had! Hoewel de schrijfsels daar veelal minder interessant waren. Wat kon mij dat schelen dat er iemand aan de strijk bezig was, de ene zijn kind de waterpokken had of de andere een keizersnede had doorstaan (mét foto, écht waar, ik krijg er nog de kriebels van als ik er aan denk). FREAK

* Twee maand enalf duurde onze verbouwingen. Die tijd woonden we bij mama. Ik ben haar zeer dankbaar dat we er mochten verblijven. Ik was ook zeer dankbaar toen we terug thuis waren. There’s no place like home. Ik zal u alle details besparen maar u mag wel een fotootje zien omdat ik toch wel trots ben op het resultaat.

Ruimte keuken

Ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken na

ruimte keuken na

Het betreft dus het vervangen van de riolering onder en naast de keuken, het scheiden van het waternet en het leggen van centrale verwarming en een nieuwe vloer. Ook de andere kant van het huis werd gedaan, de salon, de eetplaats en de voorplaats. Plus we hebben een entree gemaakt, die hadden we nog niet.

* Drie weken wonen we terug thuis. Allerlei klusjes, dozen uitpakken, kasten herordenen, … loopt op zijn einde en er kan terug geblogd worden 😉

* Drie nieuwe receptjes werden uitgeprobeerd en goed bevonden. Mijn me-time in de kvlv werpt zijn vruchten af. Miss Carrie had er ook haar deel in:

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

pompoen op z'n oosters

pompoen op z’n oosters

Bananenbrood volgens recept Carrie

Bananenbrood volgens recept Carrie

* 28 Jaar staat er sinds vorige donderdag op de teller. Geen drie maal zeven meer maar vier maal zeven, och ’t kon erger 😉 We spraken af dat we elkaar geen dure cadeau’s meer geven omdat het vaak geven en terug geven is. We houden het bij een ontbijtmand aan huis, bij ieder zijn verjaardag. D. startte wat later op zijn werk, en we genoten van dit lekkers. Voor 25 euro, ’t is geen geld! Later op de dag werd ik nog verrast met een mooie boeket bloemen waarvan de lelies opengaan en eigenlijk eerlijk gezegd nogal stinken 😉 maar dat houden we voor onszelf natuurlijk. 😉
wpid-img_20141120_072030.jpg wpid-img_20141120_195859.jpg

* 55 Euro kostte het ons per persoon om te gaan proeven van een driegangenmenu met water en wijnen in een restaurant met 1 ster. Via de actie ‘jong keukengeweld’ schreef ik ons voor een tweede keer in. De eerste maal was in het Convent, nu was het in ‘Sel Gris’. Natuurlijk mijne dada. Het eten was er goed maar ook niet om over naar huis te schrijven. Bovendien waren wij de dag erna allebei ziek. Toeval of niet? ’t Was niet slecht he, ’t was speciaal. We besloten dat we de volgende keer ons gaan volproppen in ons favoriete restaurant tot we de bovenste knoop van onze broek moeten openzetten.
wpid-2014-10-24-20.55.47.jpg.jpeg

Hapjes, er waren er zeven in totaal

Hapjes, er waren er zeven in totaal

voorgerecht

voorgerecht

hoofdgerecht

hoofdgerecht

broodmandje, olijfoliedegustatie

broodmandje, olijfoliedegustatie

* 3.5 Kilo is wat ik na twee maand minder moet meezeulen. 1 Is de broek waar ik terug in kan, dat de rest maar vlug volgt! 85 Euro is de diëtiste haar eerste consult. 24.6 Euro zijn de vervolgconsulten (ze komt aan huis).

* 8 Is het aantal volgers waaronder enkel recente nieuwkomers 🙂 Leuk is dat! Welgekomen!

Writing by numbers, the end!