Dat ene uur…

Vorige week vrijdag ging ik gaan zwemmen, althans, ik had het zo in mijn agenda gezet. Ik had er zo naar uitgekeken. De kleinsten was naar de opvang, de grootste in school. Vrijdagochtend, het perfecte momentje in mijn agenda die week. En ik heb het afgezegd. Waarom weer? Ik weet het al niet meer. Om iets huishoudelijk-achtigs te doen. Dat weet ik wel nog.

Ik koos huishouden boven het zalige zwemmen. Wat stom van mij! Het moest een zalig uurtje geweest zijn. Just me, het frisse water. Duikbril op en lengtes zwemmen. Ritmisch boven en onder water, met de duikbril op. Mijn eerste tien – twintig lengtes verlopen met allerlei gedachtes in mijn hoofd. Over alles. De kinderen, het huishouden, zelfs het werk. Kleine dingen, grote dingen, mijmeringen. Hoe meer lengtes ik zwem, hoe verder de gedachten wegdrijven.. ze kunnen me na een tijdje niet meer bijhouden en na een eindje lijken ze weg te vloeien in het water.  Tot er niets meer van over blijft. Er blijven alleen de bewegingen over die ik maak. In een vloeiende lijn van de ene kant naar de andere kant. Stroomt alles uit mijn lijf. Na een uurtje voel ik me herboren. Laat ik alle bekommernissen achter, in dat grote bad. Na een douche te nemen en het koude momentje van locker naar kleedruimte te doorstaan, krijg ik het opeens warm. Als ik naar buiten stap dan voel ik mij als herboren. Fris, batterijen opgeladen. Het zalige gevoel dat iedereen heeft na een uurtje sport.

Maar vrijdag ben ik niet geweest. En ik heb het geweten. Want ik had het nodig. Er eventjes uit zijn, dat uurtje, om er dan terug volledig in te vliegen. De batterijtjes waren low, en na het weekend waren ze nog lower… en nu zijn ze bijna plat.

Gisteren kreeg ik het nieuws dat ik donderdag onverwachts thuis ben. In plaats van de vroege shift te gaan doen, ben ik vrij. Emiel is in de opvang en dat kan ik niet afzeggen, of ik betaal die dag.

En raad eens wat ik ga doen…

Advertenties