Terug naar de basis

Onlangs zeiden we tegen elkaar: dit wordt een lastige periode. Ja, het wordt inderdaad een lastige periode. Het ís ook een lastige periode. We hebben het nu over ons kleinste mormeltje. Die momenteel een beetje het centrum van ons bestaan lijkt te zijn. Een beetje overdreven natuurlijk.. maar veel draait rond hem. Hij is een goeie 15 maanden. Een zalige leeftijd. We lachen ons dikwijls krom. Hoe hij wiggelwaggelt door de living met een doosje inktpatronen, die hij gepikt heeft uit het schof waarvan hij weet dat hij er niet mag inzitten. En leutig dat het is. We zeggen vele keren ‘oooh’ als hij samen speelt met zijn zus. Er zitten ook verzuchtingen bij als hij weeral eens alles volgesmost heeft, de aarde van de plant heeft rondgegooid, voor de vierde keer zijn pamper vol heeft ge…, weent voor een onverklaarbare reden, wakker komt in het midden van de nacht, nét wanneer je de dag erop een vroege dienst moet draaien of wanneer je na een late maar om 23u in je bed bent gerold.

Er wordt hier vaak gepland in functie van hem. Vragen er vrienden of familie om iets te doen dan wordt dat automatisch gekoppeld aan: en wat doen we met Emiel. We staan er niet om te springen om hem in een ander (reis)bedje te steken, om dan laat uit te halen en naar huis te brengen. Het gebeurt, maar met uitzondering, want het geeft mij vaak een slecht gevoel. Al geniet ik ten top van de avond. Ik denk dan: hij had thuis in zijn eigen bedje kunnen liggen. Met als gevolg dat er zorgvuldig gepland en nagedacht wordt over onze uitjes. Het gebeurt dan ook vaak dat de ene thuisblijft terwijl de andere weg is. We hebben geen vaste babysit en doen enkel beroep op familie. Ergens naartoe gaan met een 15 maander is niet zo evident. Het hangt er ook van af waar je gaat. Een huis met iemand met kinderen is voor mij aangenamer dan een huis waar geen kinderen gewend zijn. En dan nog. Constant een peuter nahollen is niet echt een ontspannend uitje. Soms gebeurt het dat we ergens naartoe gaan maar hij is niet in zijn element. Hij is hangerig, of weent. Dan kijken we naar elkaar en ja, stappen we soms op.

Het is een keuze. Er zijn ook gezinnen waarvan kinderen overal meegaan op eender welk uur. Als dat werkt, waarom niet. Iedereen doet waar hij of zij er zich het best bij voelt.

Naast hem hebben we ook grote zus. En ik sta er op om ook met haar dingen alleen te doen. Zoals vandaag. Zij en ik, gaan zwemmen terwijl Emiel in de opvang is. Dat had ik zo geregeld. Het was zalig, een uurtje in het frisse (soms wat té frisse, brrr) sop wat ravotten en spelen en haar daarna afzetten in de turnles. Daarna een uurtje in de cafetaria koffie drinken en even relaxen. Wat gaat een uur toch rap!

We vallen terug op onszelf. Cocooning heet dat blijkbaar. Het is genieten maar ook verdomd knokken. Niets vanzelfsprekend nemen, goed plannen en tijd nemen.

Prioriteiten stellen.

Eentje gaan drinken ’s avonds, eens weggaan. Ik weet nooit de dag erop of ik fris man zal kunnen zijn of wat de nacht zal brengen. Als we dikke pech hebben komt hij wakker ’s nachts van een of andere tand die zit te duwen. Als we geluk hebben slapen we door (en dat is steeds vaker!) maar mijn ouder wordend lijf lijkt me soms wel eens te straffen wanneer ik volgens ‘haar’ te laat in mijn bed ben gerold.

En ja ook bloggen én ze lezen, vervalt wat op de achtergrond. Komt door mijn sjaal die ik heb gehaakt. Die had even voorrang, als ik deze winter nog een warme nek wilde hebben.

Ik ben zeker dat ik binnen een jaar, wanneer ik mijn twee pagadders naar school ga kunnen brengen, meer tijd zal hebben voor mijn vrienden en familie.

Momenteel ben ik voor sommigen wat verder weggerold. Maar ik ben niet weg hoor, zie je mij niet piepen daar in de verte? Als je even geduld hebt, kom ik er langzaam maar zeker wel terug aan.

 

 

Advertenties

Tijd

Onlangs vertelde ik jullie, dat ik stilaan in zo een moeder verander die zegt: ‘ik heb geen tijd!’. En ja, soms kan ik daardoor nukkig rond lopen en stress, dat komt er dan ook soms bij.
Daarover heb ik nagedacht.

Natuurlijk heb ik tijd, bedacht ik me. Maar volgens mij deel ik mijn tijd verkeerd in, waardoor ik vaak met het gevoel loop geen tijd over te hebben en zo veel met het idee loop van: ‘Ik moet nog dat doen, en dat, en dat,…’.

Ik zal je een voorbeeld geven. Als ik een vrije dag heb, staan Amber en ik op het gemaksje op, rond 7u30 is ze meestal wakker. Kan ook 7u45 zijn. We ontbijten in onze pyjama, op het gemak. Ofwel slenter ik hier nog wat rond en doe ik wat in het huishouden of ik speel een beetje met Amber. Daarna was ik mij. Ik moet me dan douchen en ook mijn haar drogen als ik niet wil dat het paraplu staat. Meestal is Amber dan wat lastiger en beslist ze haar bezig te houden met haar favoriete hobby: Mama’s inlegkruisjes uit de kast halen en het papiertje er 1 voor 1 uithalen terwijl mama hulpeloos staat toe te kijken en tevergeefs roept: ‘neen, mag niet!’ Een rustig doucheke zit er dus niet in. Terwijl ik mijn haar droog komt ze met haar stoeltje af, naast mij staan en graait ze in de kast. Ze haalt mijn deo uit, haarlak, speldjes, wil haar tandjes poetsen,… Uiteindelijk neem ik de stoel af en is het bleitinge. Eens dat allemaal achter de rug is en ik aangekleed ben, kleed ik de kleine aan en gaan we vaak met de fiets boodschappen gaan doen als het weer het toelaat. Wat een verademing is! In de buitenlucht, wat beweging. Amber geniet daar ook van. Met de fiets duren de boodschappen soms wat langer en tegen dan is het vaak tijd om te zorgen voor een deftig middagmaal. Daarna bedtijd voor Amber. Onze kleine slaapt ’s middags gemiddeld 2.5 uur. Soms een half uurtje meer, soms een half uurtje minder. Dat is veel. Meestal zit ze rond 13u in bed. Dat wil zeggen dat ze tot 15u30 of soms 16u slaapt. Als ze in haar bed zit, begin ik de tafel en de keuken op te ruimen. In mijn tempo duurt dat wel vlug een kwartier, twintig minuten afhankelijk van wat ik klaar gemaakt heb.
Daarna vlieg ik er meestal in. Was, strijk, stof afdoen, dweilen, enfin vanalles van wat er te doen is in het huishouden met het idee van ‘nu de kleine slaapt, kan ik voortdoen’. Meestal wil ik dan veel na elkaar doen en het gebeurt vaak, wanneer ik klaar ben en ik denk van NU kan ik nog even zitten en ontspannen… is ze wakker. Dan is het opstaan en vieruurtje eten. Meestal spelen we dan wat samen en is het al bijna tijd om aan het avondeten te beginnen. Na het eten is het opruimen, nog wat spelen, in bad als het bad-dag is, melk geven en naar bed. Algauw is dat hier 20u-20u30. Dan is het tv kijken, of meestal in mijn geval de smartphone bovenhalen en wat instagram lezen, of blogjes. Mijn wederhelft wil meestal rond 21u30 gaan slapen.
Dat is vroeg. Voor mij is dat altijd al oké geweest. Een echte tv kijker ben ik zo al niet, en er is toch niets te zien nu in de vakantieperiode. Ik lees nog wat in mijn boek en dan slapen we.

Dit is een gemiddelde vrije dag.
DUS, hier moet verandering in komen!

Na grondig analyse 😉 heb ik besloten wat kleine wijzigingen in mijn dagverloop aan te brengen, waardoor ik hopelijk wat meer het gevoel zal hebben ‘tijd’ te hebben. Het zit hem -natuurlijk- altijd in de kleine dingen. Om deze wijzigingen door te voeren zal ik mij proberen te houden aan deze geboden:

– Gij zult ’s avonds douchen: Dit heb ik vanavond gedaan. Oh wat zaaaaaaalig! Alles opgeruimd, kleine in haar bed en mama neemt een douche. Zonder invasie op de inlegkruisjes, zonder geween en zonder stress. Gewoon, radio aan en op het gemak douchen. Het haar wordt niet gedroogd, dat kan ik nu gewoon morgen doen gezien ik nu al gewassen ben.

– Gij zult na het ontbijt direct jezelf klaarmaken en de kleine haar kleren aandoen: in pyjama rondwentelen, ik doe dat zo graag! Maar ik geef toe, dat ik dan soms tot de middag…ik weet het… nog niet klaar ben. En dat geeft me zo een lui gevoel. Zo geraak ik moeilijk in actie. Kleren aan, dat geeft het gevoel er rapper te kunnen invliegen. Of dat dit nu tussen de twee oren zit of niet, dat zullen we zien. Pyjamadagen houden we voor de vrije weekends.

– Gij zult in de voormiddag al wat van het huishouden doen: zo heb je ’s middags als de kleine in bed zit, meer tijd hebben om te ontspannen alvorens er dan terug in te vliegen.

– Gij zult uw kleine wat vroeger in bed stoppen. 13u Is te laat, en toch loopt het zo vlug uit. Als ik de kleine wat vroeger in bed stop en ze is bvb om 15u wakker, kan ik nog een 2-tal uur tijd vrijmaken om eens naar buiten te gaan, of een bezoekje te brengen aan mama, zus, vriendin.

– Gij zult tijdens de middagdut van de kleine uw tijd spenderen aan 1. huishouden en 2. iets anders: gezien er al een deeltje in de voormiddag verzet is, kan er een deeltje gedaan worden in de namiddag. Daarna stoppen en iets relaxerends doen. Wat tokkelen op de pc, boek lezen, iets bakken/koken, … Niet alles moet op 1 dag gedaan zijn!

– Gij zult als de kleine wakker is niets meer doen van huishoudelijke taken: ik vraag me af of dit mogelijk zal zijn maar we zullen dat wel nog zien. Eigenlijk zou dat wel moeten lukken als ik het wat meer spreid en altijd ‘iets’ doe. Het avondmaal voorbereiden is tenslotte ook al een huishoudelijke taak.

– Gij zult om 22u gaan slapen: 21u30 is te vroeg. Ik zal me proberen voor te nemen om vanaf 20u in de zetel wat bij D. te zitten en van 21u tot 22u wat op de pc te tokkelen. Want ik mis dit wel. Als hij dan vroeger wil gaan slapen, kan hij en hebben we toch wat samen gezellig in de zetel gehangen. Boven zal ik ofwel nog wat lezen tot 22u30 ofwel slapen.

– Gij zult effectief om 22u naar boven gaan. Later opblijven, ik kan dat goed.. maar dan ben ik niet uitgeslapen. En een niet uitgeslapen A-S is, een verstrooide en tragere versie van A-S, zo bleek al vaak 🙂

Ik hoop dat deze andere indeling van taken me meer tijd zal geven of toch het gevoel zal hebben meer tijd te hebben en niet altijd bezig te zijn met ‘werken’ maar ook wat meer tijd te hebben om te ‘ontspannen’.

De planner in mij

Het is alom gekend dat ik schuldig ben bevonden aan het obsessief en overmatig plannen van allerhande en het daarbij komen te flippen als iéts die planning volledig overhoop gooit. Ik heb het nu concreet over mijn opvangplanning die nu volledig overhoop is gegooid door 9 wijzigingen in mijn voorlopig uurrooster. Maar daar zal ik nu niet over uitweiden want ik heb nogal de neiging om daar over door te drammen 😉

Het is denk ik sinds ik naar het hoger onderwijs ben gegaan, dat ik een agenda begon te gebruiken en dat ik stilletjes aan begon om hier en daar wat te noteren in de agenda om niets te vergeten. Nu ik een dochtertje heb is dit duizend keer verergerd en is mijn agenda mijn heiligdom. Als ik het kwijt ben dat ween ik tranen met tuiten, dat kan ik u op een blaadje geven! Het is mij niet van thuis uit meegegeven want mijn ma is uit zichzelf geen planner. Vorig jaar heb ik haar wel een agenda gekocht omdat ze mij altijd vroeg om dingen te onthouden in haar plaats! Kleine kortsluiting. (onthouden kan ik niet zo goed). Als ik vroeg om bv voor A. te zorgen zei ze: ”t is goed maar ga je dan nog een berichtje sturen zodat ik het niet vergeet’. Jamaarja nee he! Zo werkt dat niet he! En dus nam ik haar mee in de wereld van de planning en organisatie 🙂 en tot nu toe werkt het wel en kocht ze zichzelf al een betere agenda, eentje die voor haar beter paste.

Een goeie week geleden stonden ze hier opeens van de houthandel. Om onze omheining te leveren. Jamaar meneer, zei ik, ze gingen enkele dagen vooraf bellen zeiden ze me (aja want ik ging dat dan inplannen)! Ja? zei de man. Maar kijk ik ben hier nu he, zal ik ze hier lossen? Euh. Ik denk, ik denk nog een beetje. Wacht hoor, ik telefoneer naar D.
Kleine kortsluiting.
D. neemt niet op. Meneer staat daar voor de deur, te kijken en te grijnzen, met zijn koddige snor mij aan te staren en te denken, weer een vrouw die van niets weet. Ondertussen stapelt het verkeer zicht op, want het is spitsuur en hij staat nogal op de baan geparkeerd. Gelukkige komt mijn hero af en begroet de man. ‘Los maar hoor!’. Zegt hij. En voor ik het weet ligt de living vol met planken.

Nee, dat past niet in mijn kraam.

Mama zijn gooit die planning nu en dan ook overhoop, maar da’s anders 🙂