Herfstvakantie

Als je geen kinderen hebt dan weet je amper wanneer er vakantie is. Ik bedoel, je leeft gewoon niet in dat ritme. Je moet waarschijnlijk al heel hard nadenken om te weten wanneer de krokusvakantie valt. Van mij was dat toch zo. Moeders praatten bvb. vroeger tegen mij over hun zoon of dochter die startte na de krokus. Ik moest toen al redelijk nadenken wanneer dit juist was. Vandaag de dag heb ik een schoolgaande kleuter. Nu heb ik de luxe om enkel na te denken wat we gaan doen in de vakantie want ik ben nog thuis. In werkmodus moet ik vooraf zorgen dat ik toch wat thuis ben en of er al dan niet opvang nodig is. Maar nu, dus niet! Zalig!

We zijn nu halverwege.

Maandag gingen we op bezoek bij een vriendinnetje uit A. haar klas. Als je kind naar school gaat dan stap je zo een nieuw sociaal netwerk in. Onze dochter heeft een vriendinnetje in de klas. Die twee komen erg goed overeen. Ondertussen leerden we de ouders ook kennen. Het klikt en we gingen op bezoek.

Dinsdag gingen we met vrienden naar er was eens in Oostende. Het was erg druk. Volgend jaar zou ik dit terug doen maar dan niet op de feestdag. Er was niet echt mogelijkheid om veel dingen te doen want er stonden te lange wachtrijen. Niet ideaal met onze kleuters. Ze trokken het zich niet aan, ze hadden elkaar. We besloten na alles gezien te hebben af te zakken naar een kindvriendelijke stek in Zonnebeke. Door een kleine misvatting deden we er een uur en half over. De avond sloten we af met een bescheiden etentje waar de kinderen zich konden uitleven in een binnenspeelpark.

Over Allerheiligen. Ik ben niet zo ‘kerkhofachtig’ aangelegd. Ik ga nooit naar kerkhoven. En als ik het zou doen dan zeker niet op zo een dagen. Al die triestigheid samen. Brr. Niets voor mij.

Vandaag dacht ik dat het slecht weer ging zijn. Hadden ze toch uitgegeven? Of ben ik mis? We hadden vooraf al afgesproken met vrienden om naar een binnenspeeltuin te gaan. Zeg nu eerlijk… als ouder wil je ook gewoon eens op je gemak zijn. Gewoon zitten, nu en dan eens de kroost voorzien van spijs en drank. Toezien hoe ze zich amuseren en tegelijk zichzelf afmatten, om dan naar huis te rijden met kinderen die bekaf zijn en zonder moeite gaan slapen omdat ze er de fut niet meer voor hebben. Om dit resultaat te bekomen zou je thuis nogal veel met plasticine mogen spelen of kamp spelen. Neenee, indoors. Minimum 1 keer per vakantie. Moet je doen.

Amber had geluk, ze mocht daarna nog exclusief met padré op het reuzenrad. Het staat nog even te pronken op de grote markt van Ieper vooraleer hij verdwijnt. Allen daarheen dus! Een beetje vader dochter tijd. Daarna gingen ze nog frieten gaan eten. Het kind was KO. Missie volbracht. Ze was voldaan.

Morgen hebben we niets gepland. Een ongeplande dag, moet kunnen. Het zal van het weer afhangen wat we gaan doen.

Vrijdag worden er valiezen ingepakt en gaan we een weekendje weg. Niet ver. Geraardsbergen. Even weg met ons vier. Emiel zijn eerste ‘reisje’. Ik zie er zo naar uit. Waar ik niet naar uit zie is het inpakken en uitladen achteraf. Dat is altijd zo een volksverhuis! Ligt volledig aan mezelf. Ik pak altijd te veel kleren in. Typisch zeker?

 

Verder maakte ik samen met Amber haar eerste aftelkalender terwijl Davy de boekhouding her-organiseerde. Leek me wel leuk om te doen. Ze is er verder nog niet al te veel mee bezig. De sint hype is nog niet zĂł hard doorgedrongen. Hoewel ze samen met D. haar brief heeft geschreven en die beplakte met cadeau-tips.

10 November zakken we af naar de kaai om de sint himself te zien aanmeren, samen met zijn gevolg (hopelijk) zwarte pieten. Om dan huiswaarts te keren en klaaskoeken te eten met warme chocomelk. Tradities eren.

dsc_0045.jpg

Er wordt al eens meer moeite gedaan in een vakantie. De eerste keer dat er hier verf wordt uitgehaald. Papa mocht de spits afbijten. Moeten we meer doen. Ik heb alvast wat ideetjes van Pinterest gehaald.

img_20161031_131827.jpg

We zijn dus al halverwege en de dagen werden al goed gevuld.

En jullie, wat waren/zijn de plannen voor deze vakantie?

Advertenties

de paasvakantie

Onze eerste vakantie met schoolgaand kind is achter de rug. Met al wat kleine kinderen in de familie en vriendinnen met kleine kinderen, had ik al lang in het snotje dat je met hen:

1: Ă­ets te doen moet hebben (maw laat ze zich niet vervelen, ze veranderen in kleine monstertjes)

2: geen  langdurig huishoudelijk werk vlotjes kan uitvoeren. Maar enfin, dat was voordien ook al niet zo

3: je tijd moet maken (logisch)

4: best wat dingen vooraf plant

5: kan ‘combineren’: kinderen met andere kinderen: het werkt. Het is wat drukker op sommige momenten maar het loont! (En ik vind het persoonlijk gezellig zo wat leven in huis…)

De eerste week had Davy verlof en had ik slechts maandag en dinsdag de nacht, waardoor ik overdag en dan de rest van de week  thuis was. Gevolgd door een weekend werken + de maandag een lang dag, om dan vervolgens terug vijf dagen thuis te zijn. Ik mag dus niet klagen. Natuurlijk had ik de tweede week verlof gezet.

Als ik mijn agenda er bij neem (ja die moet ik er bij nemen, want tegen dat mijn hersentjes en ik er uit zijn wat we nu weer uitgespookt hebben…erg ik weet, ik ben te lui en te moe om na te denken) dan zijn er geen spectaculaire dingen gebeurd hoor. Het gaat er gewoon om, om tijd te nemen, ook voor de kleinere dingen. Langer ontbijten, minder rush, alles op het gemak, tijd maken om samen dingen te doen,…

  • We hebben eindelijk nog eens oma bezocht. A. was erg open en sociaal, zat op de schoot en poseerde voor foto’s. Ik was blij, we zien de oma van Davy niet zo vaak en het duurde lang eer ze wat toegankelijker was tegenover haar. Een leuke middag! Amber kwakte er ook met volle gewicht tegen de glazen deur. Ze nam haar aanloop vanaf de gang en dacht rechtstreeks naar de living te kunnen lopen. Mis gedacht dus! Ik wupte omhoog en Amber verstond er zich niet aan. Traantjes duurden niet lang. Benieuwd of ze het zal onthouden dat deuren ook uit glas kunnen bestaan.
  • We gingen naar de gynaecoloog. Vanaf nu wordt dat gepland als Davy ook mee kan en de kleine gaat ook mee. Zo proberen we haar duidelijk te maken dat er effectief een baby in die buik zit. Het wat concreet maken. Ik hoop haar zo een stuk te kunnen voorbereiden op het feit dat we binnen enkele maanden onze aandacht zullen moeten verdelen tussen twee kindjes.
  • We gingen met een bevriend koppel en hun dochtertje naar zee! Wat was dat een leuke dag! Wandelen op de dijk van Oostende, een belachelijke dure pannenkoek gegeten op de dijk (3,9 euro voor 1 exemplaar?!?) en, hoe clichĂ© het ook is: met zijn allen op een go-cart gaan zitten, de kindjes van voor, het kind uithangen…
  • Maandag is het werkendag. Dinsdag ga ik met de kleine naar de keuring om onze tweede wagen te keuren voor verkoop. Die is vlotjes verkocht. ’s Middags nodig ik mijn zus uit op de koffie om wat bij te kletsen.
  • De dag erop komen A. haar twee nichtjes logeren. Van 8u ‘smorgens tot de dag er op ’s middags ben ik moederkip voor drie stuks. Er wordt veel gespeeld, met de fietsjes gereden binnen (dat is hier nogal een topactiviteit), met plasticine gespeeld, gekleurd en getekend… na het middagmaal mogen ze tv en tablet bekijken (dat geeft mij wat rust terwijl de kleine slaapt). Er worden pannenkoeken gebakken want iets na de middag nodigde ik wat collega’s uit en ik sta niet graag met lege handen. Een mens moet vieruurtjes eten he… Het werd een gezellige boel! Tegen de avond ben ik moe maar voldaan.
  • El petito en ik werden gevraagd om mee te gaan naar een binnenspeeltuin. Het was de eerste keer voor haar. 6 Euro’s, een ijsje en een zak chips later had ze misschien alles samen een dik half uur in het speeltuintje voor haar leeftijd gezeten. Voor de rest hing ze voortdurend rond mijn ‘sleppen’. Ik vond het eigenlijk niet zo erg… (ze is een papa’s kindje…).
  • Vrijdag’s mochten we spaghetti gaan eten bij mijn moeder. Met een potje saus naar huis mee was ik al gemakkelijk voor Davy zijn eten. De rest van de dag spookte ik niet te veel meer uit.
  • Tussen alles door werd er wat gestreken, lichtjes huishouden gedaan maar niet te veel. Gelukkig was er Davy die zondag de trekker en dweil in handen nam terwijl ik een elf uren dagje ging gaan werken.

Vandaag bracht ik A. terug naar school. Er stond een koppeltje jonge ouders aan het raam voor de eerste schooldag van hun kindje. Amber stapte iet wat aarzelend de klas terug binnen. Niet te geloven hoeveel ze al veranderd is in die korte tijd waarin ze haar schoolcarriĂšre begonnen is.

 

 

Vakantie!

Eindelijk was het zo ver! We vertrokken, met pak en zak, geladen gelijk ezels, naar Frankrijk.
Een prachtig land. Ik word verliefd op Frankrijk. Een aantal jaren geleden gingen we naar de CĂŽte d’Azur. Dit jaar met de kleine besloten we om niet te ver te gaan. We reden naar Varennes-sur-loire. 6 Uur rijden.

We gingen eigenlijk niet op vakantie gaan. We verbouwden vorig jaar dus we gingen in April al een midweekje op verlof, naar Landal Greenparks. Als er iets last minute, goedkoop natuurlijk, uit de bus ging vallen, dan konden we dat misschien nog meepakken in Augustus, zeiden we.

Tja, en zo keken we twee weken voordien eens rond. Ons oog viel op Domaine de la BrĂšche. Een camping. Er was nog 1 ‘huisje’ vrij. Een promotie. Nuja, een echt goedkoop reisje was het niet, maar toch ietsje goedkoper dan anders. En, we hadden het toch wel verdiend! Zeiden we tegen onszelf. Iedere werkende mens verdiend het om op congĂ© te gaan! Toen we klaar waren met onszelf wat op te hemelen, boekten we de reis!

De autorit.

De kleine heeft het eerste half uur vervelend zitten doen. O jee… toch geen zes uur dit? Gelukkig niet. Daarna was ze een droom. Er werd gezegd dat je om de twee uur moet stoppen, maar we veegden daar ons voeten aan en reden gewoon door tot we zelf konden inschatten dat het nodig was om de beentjes eens te strekken. Zo konden we onze reis vervolledigen met 1 tussenstop. Met een hele doos legoblokken, een puzzel en een pop op de achterbank, kon Amber haar goed bezighouden. Raar genoeg sliep ze bijna niet in de auto.

De aankomst.

De camping bestond uit 50% Engelsen, 40% Fransen en de rest Nederlanders en Belgen, waardoor de receptionisten naast Frans ook volledig Engelstalig waren. Een groot gemak. Je me debrouille bien en Français, a qui Ă©. Of zoiets. Maar ’t is wel zalig om soms niet met handen en voeten iets te moeten uitleggen in het Frans.
We werden voorgeleid tot onze stacaravan. En ik maar denken dat we in een bungalowtje gingen zitten. Had ik dus mis op 🙂 Maar een stacaravan is even leuk! Wel kleiner, maar gezellig. We kijken eens goed rond naar de ruimte (we draaien ons hoofd eens naar links en rechts :p). Alles ziet er prima uit. Proper, compact maar efficiĂ«nt. Nadat we ons boeltje uitladen merk ik iets op. Er is geen tv.
We hebben ook geen internet. Het kostte ons 20 euro per week en we lazen op de site dat die traag ging. Er was wel gratis wifi in de bar, leek voor ons voldoende.
‘Geen internet en geen tv? Vind je dat niet erg?’, zeg ik tegen mijn compagnon.
‘Bwanee’.
Ik weet eventjes niet wat zeggen, beetje verbaasd ben ik. Hij, zo een tv kijker, kan geen dag zonder tv thuis. En nu, vijf dagen zonder.
Ik daarentegen spring eigenlijk bijna een gat in de lucht. Geen TV!

Als je geen tv hebt:

– Kijk je ’s avonds laat op je terrasje in de ligstoel naar de sterren. Je zoekt de grote en kleine beer, fantaseert over buitenaards leven, zoekt vallende sterren en vraagt je af wat dĂĄt daar is.

– Ga je ’s avonds buiten zitten met een glaasje of een koffie en praat je. Over koetjes en kalfjes.

– Speel je gezelschapsspelletjes.

– Ga je eens vroeg naar bed.

Verder kan ik je uitgebreid vertellen wat we gedaan hebben. Maar ik zal het best kort houden, want dan wordt dit postje een beetje te lang. Maar scroll gerust eens door de fotootjes van de links! Misschien geef ik je goesting om volgend jaar ook naar Frankrijk te gaan!

Saumur gaan verkennen. Een prachtig stadje!
Zwemmen op de camping. Een mooie peuterbad, een overdekt gedeelte, waterglijbanen en een waterbuis en een groot zwembad.
– Gaan eten, ijsjes eten, nog eens gaan eten, nog een ijsje eten
– BBQ-en
– Geocachen
Wijndegustatie doen en een rondleiding bij Ackerman. Je bezoekt de ondergrondse grotten, de geschiedenis van hun wijnen, die prachtig verweven zijn met hedendaagse kunst
– Kasteel bezoeken
– Naar Chinon gaan, een heel mooi stadje
– Naar een dierentuin gaan. De mooiste die ik ooit heb gezien
– Plaatselijke markt gaan bezoeken
– VĂ©Ă©Ă©Ă©Ă©Ă©Ă©l aperitieven

En vooral,

Genieten…

‘Oooh!’, zei ze

Een dier is een dier, zo moet ze gedacht hebben.. Waar maken jullie nu eigenlijk zo een spel van??

Laat ik beginnen bij het begin.

We zijn op reis geweest! Ja, op reis, ik, D. en de kleine. Naar het buitenland. Jaja!
Nee, stel u er niet veel van voor. We zaten in het Vennenbos, Landal Greenparks, net over de grens in Nederland. Mocht ik een scheet gelaten hebben ze zouden het rieken thuis. Reizen naar Amerika, Spanje, ItaliĂ« en de cĂŽte d’ Azur zit er (voorlopig) niet meer in. Al dat getsjool met materiaal, voorraad pampers en vanalles zien we niet echt zitten. Daarom kiezen we voor het goedkopere alternatief en gaan we buiten seizoen naar Landal. We boekten een eindje vooraf waardoor we al 6 weken aan het uitkijken waren naar ons uitje. Tot we twee weken voordien zagen dat hetzelfde verblijf opeens 170 euro goedkoper stond. Tevergeefs probeerden we die korting nog uit hun beuzen te pierelen maar het was geen avance. Volgend jaar doen we eens gek, en boeken we twee weken voordien, waar er nog plaats is. Ja, wij zijn nogal waaghalzen zenne!

Anyways, goed volgeladen komen we toe in het park, vlotjes geraken we binnen en we maken een verkennende wandeling. Ons huisje is zoals je het wel kent, kotje naast kotje, allemaal hetzelfde maar proper, degelijk en alles wat je moet hebben. Een aparte kamer met een bed voor A., aangepast speelgoed was aanwezig (wat erg handig was!), eetgerief voor haar enz. Qua koffiemachine stond er een senseo maar daar zijn we geen zo een fan van. Er stond geen koffiezet maar de ‘maatbeker’ waar de gemaakte koffie inkomt (hoe noem je dat eigenlijk?) stond er wel. Raar. Er stond wel een waterkoker maar geen koffiefilterdinges om water door te gieten. Dat zijn we dan maar gaan kopen.

Onze week werd al gauw volgepland met wandelingen en uitstapjes + elke dag gaan zwemmen naar het subtropisch zwembad, ofcourse. Dat was trouwens geweldig want er was erg weinig volk die eerste week na de paasvakantie.

1 Van onze uitstapjes was naar ‘dierenrijk’. Een geweldig park waar je heel dicht bij de dieren kan, een meter van een grote arend kan staan, tussen de apen kan wandelen die op je schouder springen, door het vogelrijk wandelen waar ze rond je oren vliegen en in principe kan aanraken. Bij het olifantenverblijf kunnen, een jonge ijsbeer in het water zien spelen twee meter voor jou, enz. D. en ik, we waren precies kind (ok ik dan misschien het meest) maar kijk, ik was echt onder de indruk. En A., die was hier en daar wat aan het rondzien maar echt onder de indruk kon je ze ook niet echt noemen. De hevigste emotie die ze uitte was toen de maki haar cracotje afpakte. Wij ondertussen: ‘kijk! Een beer!, En kijk daar, een kameel, en kijk daar, een buffelachtig/ezelvormig beest!’. Maar het kon haar niet al te veel bommen.

Ze stapte wel flink rond. Toen zag ze een duif, wees ze met haar vinger, draaide laaiend enthousiast haar hoofd alsof ze het zevende wereldwonder had gezien en zei: ‘oh’!!’

Gelukkig, haar entree was voor niets 🙂

Het verlof

Gisterenavond ging ik terug gaan werken, na twee weekjes verlof. Veel lof was er niet aan, het zonnetje liet zich niet zoveel zien. Er was behalve verbouwingswerken niets gepland. Zodus heb ik mij eerlijk gezegd soms een beetje verveeld. Nu we al twee weken bij ons ma logeren en het binnenblijven is, valt er niet veel te doen. Ondertussen heb ik ma haar keukenkasten eens uitgekuist, de boven opgeruimd en grondig gestofzuigd, en hou ik me bezig met de was en de plas. Uit verveling dweil ik zelfs elke week hier! Waauw! Met een hond in huis is dat ook wel nodig. Poetsen en drie dagen erna swifferen. Haar overal. Doet mij nog eens bevestigen dat ik nooit of ten immer huisdieren wil. Dat de hond veel blaft en plasjes doet in huis na een nacht doet er ook veel aan. Verder dan dit ging het verlof niet. Saai he! Zondag gingen we wel gaan geocachen. Een kindvriendelijke wandeling in Torhout van 3 km langs de velden die we deden met zus en haar kinderen. De reeks heet ‘sprookjes’. Leuk! De route omvatte 6 caches en een bonuscache. Bij iedere cache moest er een vraag worden opgelost door de kinderen. In wat stak de wolf zijn poot? Lap, dat wisten we al niet. In de melk, de verf of de bloem… Gelukkig kwamen de legger van de reeks tegen en konden we het vragen. De bonuscache lag verstopt in het bos en was voorzien van veel speelgoed. De kids konden iets kiezen en daarna gingen we iets verderop wat gaan drinken, terwijl de kinderen speelden in het zand en op het springkasteel. Voor de niet-cachers. Aan de overkant van onze route staat het kasteel (waar eigenlijk ook een mooie cachereeks ligt) Wijnendale waar je leuk kan wandelen. Een aanrader. En dat was het hoogtepunt van ons verlof. 🙂

 

Molenheide madness

Het is voorbij, dat mid-weekje Molenheide. Van maandag tot vrijdag. We hebben er erg van genoten! ’s Morgens wel beperkt en wat aan ons huisje gekluisterd door de kleine haar tuk, maar dan wel de hele middag vrij. De laatste tijd slaapt onze dochter niet meer ’s middags. Ze staat op rond 7u en besluit dan nog verder te maffen van 9u tot 11u30, soms 12u. Dat beloofd voor later. Zal ze wel mee hebben van haar mama, soms moet ik me echt door de ochtenden slepen. Molenheide, een waar paradijs voor kinderen. Vroeger gingen wij zelden op reis. Telkens als ik wegga ben ik dan ook zotcontent, ik voel me zelfs euforisch in de plaats van al die spelende kinderen. Speeltuinen binnen en buiten, zwembaden, fonteinen buiten, talrijke parken in de streek met nog meer speeltuinen. Je kan er gerust meer dan een midweekje mee vullen. We zitten dan elkaar aan te kijken en haast te verlangen tot A. wat groter is, dat ze mee kan profiteren van al dat leuks. Waarschijnlijk zullen we de verre reizen een eindje achterwege laten. Maar als ons kind happy is dan zijn wij ook happy nietwaar. Een voordeel van Molenheide is, dat je nu in een erg modern gedeelte terechtkomt met huisjes die er slechts enkele jaren staan. Klein maar alles wat je nodig hebt is er. Behalve vanaf vrijdag in huisje 605. Wij hebben het voor elkaar gekregen om de glazen schaal van de combi-microgolf naar de knoppen te helpen. Hoe, vraag het me niet. We maakten ribbekes en hebben wat gefoefeld met de knopkes. Goeie ribben! Kapotte glazen ronddraaiende ding. Krak in twee. En ik mocht het gaan uitleggen aan de receptie. De kleine is nog te klein om het op haar te steken en de hond kan het ook niet gedaan hebben.
Verder dan wandelen, dieren bezichtigen (om A. dan luidkeels ‘aaaah’ ‘eeeh’ te zien roepen) en dagelijks gaan zwemmen (lees: in het kabouterbad zitten naast A. die vrolijk zit te pletsen) hebben we ook veel gegeten. Maar echt. Veel. En gedronken. Een ware fret en zuipweek. Cava, bier, Aperol spritz, nog meer cava. Hapjes, pizza, bagettes, lookbroodjes, kippenboutjes, chips, nootjes, koeken. Ik moest op een avond overgeven van te veel koeken te eten. Een waar dieptepunt. Zucht. Ik word net als mijn moeder, en ik mag het zeggen want ze heeft het zelf gezegd. Op en af met de kilo’s. Hoewel zij fantastisch bezig is en 7 kilo lichter is weeg ik er nu 80. Ik schaam me hier echt wel voor! En ja, morgen is het weer regimetijd. Dubbel zucht! Vandaag begonnen we nog de dag met een aan huis geleverde ontbijtmand. Koffiekoeken, pistoleetjes, kaas en hesp, chocolade, yoghurt, peperkoek, chocolademelk en fruitsap, baby bells, la vache kiritkaasjes en wat fruit om het goed te maken. Deze middag taarten om liefste zijn verjaardag te vieren en deze avond zijn lievelings gerecht: hesperolletjes. Met lekkere puree. En ik mag hopen dat ik nu eindelijk eens karakter heb om werkelijk wat slanker en fitter, gezonder te worden! Misschien zal het ooit lukken. Zoals bij het roken. Na zoveel keer stoppen is het ook eindelijk gelukt. Ik moet wel nu, want ik heb geen enkele lange broek meer die me past, behalve die maatjes groter die ik noodgedwongen moest kopen en die nu na die week terug ferm spannen. En die zitten in de was!
Vrouwen en de eeuwige strijd tegen het gewicht, zal het ooit eindigen? 🙂