Marie Kondo zou fier zijn

Toen wij dit huis kochten, was het ‘gerenoveerd’. Ken je dat. Die mens die dat gedaan had, was een doe-het-zelver. Het ontbrak zichzelf aan zelfkennis, want hij had er beter afgebleven. Elke kamer/ruimte dat wij aanpakken wordt dus volledig gestript en heropgebouwd. Gelukkig is D. wél een doe het zelver gelijk dat het moet zijn. En als hij iets niet kent dan heeft hij het verstand om er vanaf te blijven en het uit handen te geven. Ik geef toe, soms denk ik van: ‘ga je dat nu óók zelf doen’? Want er kruipt veel kostbare tijd in die projecten. Maar we hebben al heel veel bespaard door het zelf te doen.

Het volgende project is: de kinderkamers. Het eerste verdiep bestaat uit twee kamers. 1 Ervan is de onze en de tweede, daar slaapt Amber in. Die zijn behalve nog wat afwerking, al af. Amber haar kamer is een doorloopkamer naar het tweede verdiep, waar 1 grote kamer is. Een half-gerenoveerde zolderkamer. Die zolderkamer daar komen nu twee kamers, zodat de kinderen daar kunnen slapen + een kleine berging. Amber haar huidige kamer zal dan dienst doen als dressing/strijkkamer/logeerkamer. Zo hoef ik niet te zeulen naar het tweede verdiep met strijk en was. Als dat niet goed gezien is!

De voorbije jaren leek die bovenste kamer ons ideaal om:

  • al onze brol op te stockeren. Dingen waarvan je zegt: ‘aja later eens, voor op de rommelmarkt’
  • niet gedragen kledij te verzamelen: van mezelf, de kleine en D. die je ‘ooit’ misschien nog eens zal aandoen
  • kledij te stockeren voor het andere seizoen (hier wordt winter en zomer telkens gewisseld)
  • seizoensgerief te stockeren: kerstgerief, decoratie
  • er een logeerbed te zetten
  • restjes verbouwmateriaal te bewaren (isolatie, laminaat, …)
  • gerief waarvan je denkt: ‘dit ga ik ooit nog gebruiken’, maar eigenlijk maak je jezelf wat wijs

Noodgedwongen werd er dus geroefeld, gesorteerd, gediscussieerd over wat weg en wat nog houden… D. heeft een emotionele band met…voetbalkleren.. Man wat heeft hij er VEEL. Ook zou hij elke kans om kledij de functie van ‘werkkledij’ te geven, zeker niet laten liggen (zucht!).

D: Maar dat ga ik houden, voor werkkledij 

Ik: Maar je hebt al zoveel werkkledij

D: Maar dat is al zo vuil

Ik: Huh?

Er werden compromissen gesloten en er blijft nog 1 doos over van de voetbalkledij en nog een klein deel werkkledij. Ikzelf, eens dat ik begin met roefelen, er is geen houden aan. Weggooien die handel.

Uiteindelijk eindigden we met:

  • 6 vuilzakken kledij die weg mag (waaronder heel veel voetbal -en werkkleren, juich!)
  • 5 grote dozen containerpark
  • 1 doos om weg te geven
  • 1 doos om te verkopen
  • 2 dozen voor de kringloopwinkel

De rest werd aan de kant gezet in onze kamer en die van Amber om later een definitieve plaats te geven.

Dat opruimen geeft eigenlijk wel voldoening, moet ik zeggen!

 

De liefde van de vrouw gaat door de…

wpid-dsc_0197.jpg

Ons bed. In de living. Waar we nu al een goeie week slapen. Leuk eigenlijk, uit je bed en onmiddellijk de keuken in, koffietje, aan tafel. Ook wanneer je nog in je bed ligt te ronken is het zalig wanneer de andere koffie aan het maken is (die andere dat is dan meestal D. en ik ben diegene die hem nog nekeer draait. Meestal lig ik dan zo dat ik het bed volledig inpalm, benen en armen gestrekt, op zíjn kussen. Er is iets met dat kussen van hem..raar maar als hij opstaat, móet ik daar eens eens op liggen voor ik opsta…).

D. is onze kamer volledig aan het renoveren. Oude huizen zijn namelijk scheef en schots. Of schots en scheef. Ook niet bijster goed geïsoleerd. Om een voorbeeld te geven. Als de buurvrouw haar licht aansteekt, hoor je ‘klik’. Gelukkig is ze alleenstaand… 😉
Beneden hadden we hetzelfde voor, hebben we volledig tegen geluid geïsoleerd, en dat is zeer goed gelukt. Boven dus hetzelfde. Profielen, isoleren, osb platen, gyproc. Nieuw plafond, nieuwe vloer en schilderen.

wpid-wp-1444682232554.jpeg
wpid-img_20150926_090850.jpg

We zitten in de fase van het schilderen. YES! Geen lelijk paars meer (ik zie die kleur wel graag, maar niet in een slaapkamer). Geen lelijke hippielamp meer. Zaaaalig. Het begint dus stilaan vorm te krijgen, onze kamer.

En de verdienste ligt volledig bij mijn klusser in the house, mijn handyman, mijne Roger, mijn dobbit-held. Ik ben hem erg dankbaar! En dan vervul ik met plezier het cliché van ‘de man werkt en de vrouw het huishouden’. Dan loop ik niet te zagen van de kousen op de grond, de trui over de stoel, de afwas die op de keuken staat, de schoenen die rondslingeren. Nee, dan berg ik alles netjes op en maak dessertjes en zondags eten zoals hij het graag heeft. De liefde van de man gaat door de maag. De liefde van de vrouw, door de gyproc 😉

Writing by numbers

* Een uur en dertig minuten duurde het om gisterenavond alle blogs te lezen die ik al enkele weken niet meer heb gevolgd. Ja, zo ben ik dan wel. Ik kan er niet gewoon eentje overslaan, want ik ben veel te nieuwsgierig en ik wil ‘mee zijn met den draai’ + het zijn nu eenmaal stuk voor stuk leuke schrijfsels. Nu weet je dus ook waarom facebook zoveel uurtjes in beslag nam toen ik het nog had! Hoewel de schrijfsels daar veelal minder interessant waren. Wat kon mij dat schelen dat er iemand aan de strijk bezig was, de ene zijn kind de waterpokken had of de andere een keizersnede had doorstaan (mét foto, écht waar, ik krijg er nog de kriebels van als ik er aan denk). FREAK

* Twee maand enalf duurde onze verbouwingen. Die tijd woonden we bij mama. Ik ben haar zeer dankbaar dat we er mochten verblijven. Ik was ook zeer dankbaar toen we terug thuis waren. There’s no place like home. Ik zal u alle details besparen maar u mag wel een fotootje zien omdat ik toch wel trots ben op het resultaat.

Ruimte keuken

Ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken

ruimte keuken na

ruimte keuken na

Het betreft dus het vervangen van de riolering onder en naast de keuken, het scheiden van het waternet en het leggen van centrale verwarming en een nieuwe vloer. Ook de andere kant van het huis werd gedaan, de salon, de eetplaats en de voorplaats. Plus we hebben een entree gemaakt, die hadden we nog niet.

* Drie weken wonen we terug thuis. Allerlei klusjes, dozen uitpakken, kasten herordenen, … loopt op zijn einde en er kan terug geblogd worden 😉

* Drie nieuwe receptjes werden uitgeprobeerd en goed bevonden. Mijn me-time in de kvlv werpt zijn vruchten af. Miss Carrie had er ook haar deel in:

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

Gevulde courgette met spekblokjes, ricotta, parmezaan, pijnboompitten

pompoen op z'n oosters

pompoen op z’n oosters

Bananenbrood volgens recept Carrie

Bananenbrood volgens recept Carrie

* 28 Jaar staat er sinds vorige donderdag op de teller. Geen drie maal zeven meer maar vier maal zeven, och ’t kon erger 😉 We spraken af dat we elkaar geen dure cadeau’s meer geven omdat het vaak geven en terug geven is. We houden het bij een ontbijtmand aan huis, bij ieder zijn verjaardag. D. startte wat later op zijn werk, en we genoten van dit lekkers. Voor 25 euro, ’t is geen geld! Later op de dag werd ik nog verrast met een mooie boeket bloemen waarvan de lelies opengaan en eigenlijk eerlijk gezegd nogal stinken 😉 maar dat houden we voor onszelf natuurlijk. 😉
wpid-img_20141120_072030.jpg wpid-img_20141120_195859.jpg

* 55 Euro kostte het ons per persoon om te gaan proeven van een driegangenmenu met water en wijnen in een restaurant met 1 ster. Via de actie ‘jong keukengeweld’ schreef ik ons voor een tweede keer in. De eerste maal was in het Convent, nu was het in ‘Sel Gris’. Natuurlijk mijne dada. Het eten was er goed maar ook niet om over naar huis te schrijven. Bovendien waren wij de dag erna allebei ziek. Toeval of niet? ’t Was niet slecht he, ’t was speciaal. We besloten dat we de volgende keer ons gaan volproppen in ons favoriete restaurant tot we de bovenste knoop van onze broek moeten openzetten.
wpid-2014-10-24-20.55.47.jpg.jpeg

Hapjes, er waren er zeven in totaal

Hapjes, er waren er zeven in totaal

voorgerecht

voorgerecht

hoofdgerecht

hoofdgerecht

broodmandje, olijfoliedegustatie

broodmandje, olijfoliedegustatie

* 3.5 Kilo is wat ik na twee maand minder moet meezeulen. 1 Is de broek waar ik terug in kan, dat de rest maar vlug volgt! 85 Euro is de diëtiste haar eerste consult. 24.6 Euro zijn de vervolgconsulten (ze komt aan huis).

* 8 Is het aantal volgers waaronder enkel recente nieuwkomers 🙂 Leuk is dat! Welgekomen!

Writing by numbers, the end!

Blogje volgt

Alegow ik ga er es aan beginnen. Ik weet niet hoe het komt maar in mijn eerste blogperiode had ik veel meer inspiratie om te schrijven. Hoewel ik moet toegeven dat die blogs persoonlijker en intiemer waren. Of er gebeuren minder hevige dingen in mijn leven nu. Dat is wel waar. Het lijkt of alles nu op zijn plooi komt. Of misschien heb ik er nu minder behoefte aan om te schrijven? I don’t know. Hoewel ik het nog altijd heel erg plezant vind hoor. Over wat valt er te schrijven..Daar wringt het schoentje dus 🙂 Over mijn wenkbrauwen die donderdag vakkundig worden geëpileerd? Kan ik je misschien zeggen hoe mijn eerste ervaring was. Een altijd goed geëpileerde vriendin raadde mij Mira aan van Taizo. En hop ik er naartoe. We staan altijd open voor nieuwe dingen. Ik placeerde (lokaal taaltje) mij in de verzorgingsstoel. Een aangenaam madammeke. Klein van gestalte, vriendelijk en tot in de puntjes verzorgd. Ja natuurlijk, want wordt eens geëpileerd door een verwaaide bosaap.

Opeens voelde ik een aangename warmte ter hoogte van mijn wenkbrauwen. Hmmmm dacht ik, zalig. Toen ik op het zelfde moment bedacht hoe lekker dat het voelde (rare woordkeuze), voelde ik opeens een helse pijn. Schnok zei ze! En ze trok het papiertje in 1 ruk af want aja ’t was natuurlijk warme was die werd gebruikt. Dit ben ik nu wel al gewoon 🙂 Maar de eerste keer was het toch ferm verschieten 🙂 Sindsdien ga ik nu en dan naar Mira, want mensen er is een verschil!! Als je het nog nooit hebt gedaan dan moet je het doen!! Tien euro vragen ze, wat ik veel vind. Maar, een vrouw kan daar mee weg komen vind ik. Zoals naar de kapper gaan. Een hele goeie kapper! Knippen en drogen, ben ik er gauw 55 euro kwijt. Maar kijk, als ik van de kapper kom en de borsteltjes boven mijn ogen zijn knap bijgewerkt, dan voel ik me echt waar al de helft mooier. En daar doen we het voor he, om ons mooier en goed te voelen.

Ik zou ook nog kunnen schrijven over het feit dat we nog steeds bij mijn moeder wonen. De vijfde week al. Hoewel we elkaar goed kunnen verdragen en niet in elkaars weg lopen, begin ik zo hard te verlangen naar huis. Deadline is 1 oktober. De verwarming ligt er, de riolering is vervangen. Nu gaat Davy het plafond en de muren schuren zodat ik ze kan schilderen en hopelijk komen ze dan eind september de vloer leggen. Daar volgen alvast wel fotootjes van 🙂

Over fotootjes gesproken, onlangs was ik op mijn ma haar Facebook. Ik moest die testen omdat ik haar computer had geformatteerd. Beetje zitten rondneuzen, je kent dat. Toen voelde ik opeens de drang om terug een account te beginnen. Enkel en alleen voor een beperkte groep, zodat ik fotootjes kan plaatsen. Ik heb het niet gedaan maar ik speel wel met het idee. Instagram bvb vind ik zo leuk, dat het idee terug in mij opkwam. Ondertussen ben ik iedereen aan het aanraden om instagram te nemen want blijkbaar is dat nog niet zó bekend.

Enfin kijk hiersi Liese, een blog :p

Deze middag ga ik gaan froetelen in mijn hof, want die is stilletjes aan aan het verwilderen. Blogje volgt 😉

De avondmarkt

Gezien de wederhelft al gans de week aan het zwoegen is in ons huis, centrale verwarming leggen, vloeren openbreken, je kent dat wel, die toffe verbouwingen, wou hij ontspanning. Een avondmarktje doen, dat zag hij wel zitten en hij had er al zijn zinnen opgezet. Ik zelf was niet zo enthousiast gezien de regenvlagen en ik stelde me al voor om er eentje op ons nek te krijgen. Dan zag ik ons al lopend een schuilplaats zoeken tussen veel te veel volk die net als ons niet wil veranderen in een waterkieken. Maar kijk, hij was overtuigend en ik kon geen nee zeggen gezien ik al gans de week bij mijn moeder logeer en wél kan genieten van rust in ons verlof. Dus gingen we. In de weg er naartoe een vlaagje, met ik aan de passagierszijde een ‘zie je wel’ en ‘moeten we nu echt’, maar toen kwam de aap uit de mouw. Hij wou een halve kilo spekken halen en er was geen houden meer aan. Aangekomen in Dadizele zagen we warempel dat de wolken plaatsmaakten voor heldere hemel en veel zon. Met een ‘zie je wel’ van de andere partij genoten we toch van een gezellige avondmarkt. Het ene eetkraampje naast de andere gevolgd door goedkope kledingstandjes en hier en daar een verkopersstandje. Ik had de perfecte ananassnijder gezien maar mocht hem niet kopen. Met bijna een pruillip op het gezicht vond ik het niet eerlijk dat hij een halve kilo pannenkoeken en een halve kilo spekken kreeg en ik geen ananassnijder. Het zag er zo handig uit. Ik zag het al voor mij, gretig ananassen uithalen gelijk of dat het niets is. Zijn argument was enigszins wel waar toen hij zei: ‘ jaja, ik ken dadde, da vliegt tussen al dat andere daje koopt en dan nie gebruikt. Gelijk je wafelijzer, hoeveel keer heb je dien al gebruikt?’ Oke gelijk heeft hij en als ons huis gevloerd en gepoetst is maak ik zeker bergen wafels tot hij er spijt van krijgt het ding cadeau te hebben gedaan 😉 Enfin, verder tjolend op de markt zagen we een tof kraampje dat namen printte op knuffels, rugzakken, doudou’s, handdoeken, slabbetjes,… We bestelden er twee als cadeautje en tsjeffelden verder. Toen we even stilstonden voelde ik plots iets tussen mijn benen. Warempel, de enorme buldog (denk ik, een grote beige gerimpelde hond) met zijn enorme tong had zitten snuffelen aan mijn achterwerk en… likte wel niet zeker! Ik sprong haast een gat in de lucht van het verschot toen ik achter mij keek en de enorme hond zag staan. Gevolgd door verontschuldigingen van het baasje die een opmerkelijke grijns op het gezicht had. Na het checken van mijn achterwerk konden we doorwandelen en zagen we het koppel waar we het cadeautje voor lieten maken. Zo konden we het afgeven, een gezellige babbel slaan en naar een uurtje of twee terugkeren naar huis. En die broek, die vloog stante pede, in de was!